Ακούσαμε: MARINA – Love + Fear (2019)

So far away, from neon lights and city streets / This is where I used to dream

Η Marina (χωρίς το The Diamonds να συνοδεύει το όνομα της πλέον) επέστρεψε μετά από ένα δισκογραφικό διάλειμμα τεσσάρων ετών και ενώ είχε προηγηθεί εκτενές τουρ για το επιτυχημένο Froot. Πρόκειται για το τέταρτο άλμπουμ της 33χρονης τραγουδίστριας και μάλιστα διπλό (με 8 κομμάτια σε κάθε ένα από αυτά, αν και συνολικά κάτω από μία ώρα), πράγμα εντυπωσιακό, αν σκεφτούμε ότι κάποιο καιρό πριν, η λέξη τέλμα ήταν το μόνο πράγμα που κούμπωνε ως προοπτική στην καριέρα της. Να όμως που το πάθος για δημιουργία επανήλθε και εμείς μπορούμε να απολαύσουμε τη νέα της δουλειά.

Nothing ever stays the same / But all I know is life is strange

Το άλμπουμ κυκλοφορεί από την Atlantic Records (πάει καιρός από το πρώτο ep που είχαμε ακούσει μέσω MySpace, ευτυχώς το ίδιο είχαν πράξει και τα λαγωνικά της εταιρείας τότε) και οι συνθέσεις γράφτηκαν τα τελευταία δύο χρόνια. Οι ηχογραφήσεις έγιναν σε τρία διαφορετικά στούντιο (σε Λονδίνο, Σουηδία, Καλιφόρνια) ενώ πλήθος παραγωγών έβαλαν το χεράκι τους (ανάμεσα σε άλλους οι Sam de Jong, Oscar Görres, Camille Purcell, Justin Parker, Noonie Bao, Joe Janiak).

I took a broken heart and made it beat

O διαχωρισμός των συνθέσεων έγινε με βάση τις δύο βασικές στιχουργικές θεματικές, από τη μία τα κομμάτια εκείνα που έχουν να κάνουν με καταστάσεις αγάπης και από την άλλη εκείνα που αγγίζουν το φόβο, τα δύο πρωταρχικά ανθρώπινα συναισθήματα όπως τα έχει αναλύσει η ψυχίατρος Elisabeth Kubler-Ross (η οποία έχει γράψει και μερικά εξαιρετικά βιβλία για τον φόβο του θανάτου) και έχει πει: «Η μεγαλύτερη θλίψη, δεν προέρχεται από την απώλεια του θανάτου. Είναι η θλίψη για την αγάπη που ποτέ δεν ζήσαμε».

Λογικά η Μαρίνα επηρεάστηκε λόγω των σπουδών που έκανε και κάπως έτσι ήρθε και ο τελικός τίτλος του άλμπουμ Love + Fear. Προφανώς οι δυο χαρακτηριστικές πλευρές της ανθρώπινης φύσης προκαλούν και τα αντίστοιχα συναισθήματα στον ακροατή με το Love να βγάζει μια σαφώς θετικότερη αύρα σε σχέση με το Fear που έχει πιο δύσκολα στιχουργικά θέματα (ανασφάλεια, σεξουαλική κακοποίηση κτλ).

I can see the flowers and the greenery I take a breath of air, I feel free

Είναι αλήθεια πως έχω δώσει περισσότερες ακροάσεις στο Love μιας και αυτό βγήκε σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα αν και στη ζυγαριά είναι ελαφρώς κατώτερο του Fear. Το Handmade Heaven είναι μια μπαλάντα που σε βάζει γρήγορα στο κλίμα του άλμπουμ με τους στίχους να τονίζουν την ανάγκη επαφής (αν όχι επιστροφής) με το φυσικό περιβάλλον ως ασπίδα στις ταχύτητες μιας χαοτικής σύγχρονης κοινωνίας (Bluebirds forever colour the sky In this handmade heaven, we forget the time).

Στη συνέχεια το ανεβαστικό Superstar (αν δε γίνει χιτάκι αυτό, τότε ποιο;) και καπάκι το κομμάτι που ξεχώρισα γρήγορα στο Love, το Orange Trees (ένα κομμάτι που έχει γράψει για τον τόπο της, τη Λευκάδα) όπου κυριαρχεί η feel good διάθεση (και ναι, είναι ένας ύμνος στα πορτοκάλια, oh οh orange!). Το beat είναι ο οδηγός στα περισσότερα κομμάτια με τα γεμίσματα από synths να ντύνουν όμορφα τόσο τις μπαλάντες όσο και τα πιο up-tempo τραγούδια όπως το Enjoy Your Life (που θυμίζει Madonna στα νιάτα της, ένα όμορφο synth pop κομμάτι). Εδώ υπάρχει επίσης και το γνωστό εδώ και μήνες Baby (μια συνεργασία με Clean Bandit και Luis Fonsi) αλλά και το To Be Human (όμορφο χτίσιμο με πιάνο και τα τύμπανα να μπαίνουν λίγο πριν το ρεφρέν).

It’s no excuse to treat me like you do

Το Fear κυκλοφόρησε Μεγάλη Παρασκευή ταιριάζοντας (και) με το θλιμμένο κλίμα της ημέρας αν και αυτό έχει να κάνει κυρίως με τη θεματολογία αφού τα up-tempo κομμάτια θα μπορούσαν να είναι ευκολόπιοτα popάκια αν είχαν άλλους στίχους (δεν είναι όμως, και αυτό είναι το ωραίο με τη Μαρίνα). Έτσι τα κομμάτια εδώ αλλάζουν κάπως (πάντα μέσα στα πλαίσια της pop) και έχουν μεγαλύτερη συνοχή.

Ο δίσκος ανοίγει με το Believe In Love (μάλλον η μέτρια στιγμή του Fear αν και τα φωνητικά ξεχωρίζουν και πάλι), το πιασάρικο Life Is Strange, το πιο γρήγορο σε ρυθμό You και το Karma (όμορφες συγχορδίες συνοδεύουν τη φωνή που χαμογελάει καθώς το κάρμα χτυπάει αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις και ανθρώπους λόγω θέσεως).

Κάπου στη μέση έρχεται το πλέον αγαπημένο μου κομμάτι και των δύο άλμπουμ,  το Emotional Machine με την τόσο χαρακτηριστική μελωδία του (πάνω σε μια επαναλαμβανόμενη -σχεδόν υπνωτιστική- electro pop βάση).

Το όμορφο κλείσιμο του δίσκου θα έρθει με το Soft To Be Strong μαζί με τη (στιχουργική) λύτρωση (finally I feel the fear is gone…). Νομίζω πως το στοίχημα πέτυχε, και παρά το ότι δε στέκονται όλα τα κομμάτια στο ίδιο ύψος αφού σε πολλά σημεία κινήθηκε σε πιο safe επιλογές (που ξεχνιούνται γρήγορα, με αποτέλεσμα να πέφτει λίγο ο τελικός Μ.Ο.). Λογικά η Marina θα κινηθεί στο ύφος του δεύτερου μέρους από δω και πέρα αφού ο ήχος του Love είναι ελαφρώς πιο περιοριστικός από μόνος του. Αλλά μέχρι τότε (ευτυχώς ο καλλιτέχνης θα κάνει πάντα αυτό που θέλει και ας χτυπιέται όσο θέλει ο οπαδός) έχουμε ένα χορταστικό διπλό άλμπουμ να μας συνοδεύει…

Σχετικά με Κωνσταντίνος Βλάχος - mindcrimek

Φταίνε τα τραγούδια που μας πήραν απ’το χέρι? Γιατί που θα φτάναμε χωρίς αυτά? Σαν ένα ταξίδι μέσα στην έρημο θα έμοιαζε η ζωή μας… Και τι ήρθε πρώτα? Η μουσική ή η μιζέρια που έλεγε ο Hornby? Γιατί η ζωή είναι ταξίδι, στο δρόμο, στον κόσμο, στα αρώματα, στις γεύσεις, στους ήχους, στις σιωπές (και στο larger than life sound of silence). Και από κει σε μια σελίδα ενός βιβλίου που δε θες να τελειώσει αλλά σε έχει πάει ήδη αλλού, σε μια θεατρική παράσταση που θα δακρύσεις κρυμμένος όταν χαμηλώσουν τα φώτα αλλά σε έχει αλλάξει ήδη, σε μια ταινία που θα σου σφίξει το στομάχι, και φυσικά στα κλικ της φωτογραφικής, freeze frame που έλεγε ο J.Geils, μπας και αγγίξουμε το όνειρο γιατί, όπως λέει και η Αλκυόνη «…φτάνει που ενώ τρύπησε το τσεπάκι της ψυχής μας, δεν χάσαμε τα ναύλα του ονείρου...» Κωνσταντίνος Βλάχος -mindcrimek

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κωνσταντίνος Βλάχος - mindcrimek →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *