‘Αννα Μιχελή: “Τα παιδικά όνειρα τα χρειαζόμαστε όταν είμαστε παιδιά, ως ενήλικες βρίσκω πιο ενδιαφέρον ακριβώς αυτό, να αγκαλιάσουμε την πραγματικότητα, να την αποδεχτούμε και να πορευτούμε μέσα σε αυτή χωρίς προσδοκία αλλά με χαρά”

Βινύλιο.Σε εκείνον αρέσει να συλλέγει παλιά βινύλια και σε εκείνη να διαβάζει μεταχειρισμένα βιβλία. Εκείνος κι εκείνη έμαθαν την αγάπη διαφορετικά. Ένα πρωί θα συναντηθούν σε ένα παλαιοπωλείο κι έτσι θα αρχίσει η ερωτική τους ιστορία. Μια σχέση χωρίς πρίγκιπες και πριγκίπισσες, χωρίς λευκά άλογα ή ρομαντικές αυτοκτονίες, μια σχέση με ενθουσιασμούς, συγκρούσεις και συναισθηματικές αναπηρίες. Αρκεί όμως ο έρωτας για να κάνεις την υπέρβαση; Μπορεί ο άλλος να σε αλλάξει; Μια ιστορία για δύο νέους του σήμερα, που νοσταλγούν ένα χθες που δεν γνώρισαν και ονειρεύονται ένα μαζί που δεν έμαθαν ακόμα”

Με αφορμή των έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις, η σκηνοθέτρια Άννα Μιχελή, απαντά στις ερωτήσεις της Μύγας

Που μεγάλωσες και πως διαμορφώθηκες μέσα στα χρόνια;

Μεγάλωσα σε ένα προάστιο της Αθήνας και διαμορφώθηκα σε ένα αστικό περιβάλλον με λαϊκές καταβολές.

Επιβιώνουν τα παιδικά όνειρα μέσα στην ενήλικη πραγματικότητα;

Όχι. Αλλά δεν πειράζει, τα παιδικά όνειρα τα χρειαζόμαστε όταν είμαστε παιδιά, ως ενήλικες βρίσκω πιο ενδιαφέρον ακριβώς αυτό, να αγκαλιάσουμε την πραγματικότητα, να την αποδεχτούμε και να πορευτούμε μέσα σε αυτή χωρίς προσδοκία αλλά με χαρά.

Το να μιλάς για τις σχέσεις τον ανθρώπων, μπορεί να φαντάζει απλό, στην πραγματικότητα όμως συνεχώς γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Που συμβάλλει το θέατρο ώστε να επικοινωνήσουμε τις ανάγκες μας;

Το θέατρο βασίζεται στην επικοινωνία, αλλιώς δεν υφίσταται. Ήδη λοιπόν το να δεις ή να παίξεις θέατρο είναι μια μορφή επικοινωνίας. Τώρα στο να επικοινωνήσουμε τις ανάγκες μας δεν ξέρω αν μπορεί να συμβάλει, αν όμως μια παράσταση καταφέρει λίγο να σε μετακινήσει μάλλον έχει κάνει πολλά προς αυτή την κατεύθυνση.

Βινύλιο: Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στην δημιουργία του; Πως ξεκίνησε η ιστορία ώστε οι πρώτες γραμμές να εξελιχθούν και να βγουν προς τα έξω;

Αυτό που λέγαμε πριν νομίζω ήταν το έναυσμα. Οι σχέσεις των ανθρώπων που σε κάθε τους μορφή, ερωτικές, φιλικές, οικογενειακές, επαγγελματικές είναι τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο όμοιες. Το ότι όλες οι ιστορίες είναι μία και όλοι μας ψάχνουμε τρόπους να επικοινωνήσουμε ή αποφεύγουμε να το κάνουμε.
Αυτό σε συνδυασμό με μια ανάγκη μου να κάνω μια παράσταση χωρίς φιοριτούρες, πρωτοπορίες και «κονσεπτ» αλλά μια παράσταση που σε πρώτο πλάνο θα λέει μια ιστορία με την οποία ο καθένας σε κάποιο βαθμό θα μπορεί να συνδεθεί. Και τι καλύτερο για αυτό από μια ερωτική ιστορία.

Για πρώτη φορά σκηνοθετείς ένα έργο σε δικό σου κείμενο. Πόσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να γίνει αυτό στην διαδικασία των προβών;

Εμένα δεν μου φάνηκε τελικά καθόλου δύσκολο. Από τη στιγμή που το έργο πέρασε εκτυπωμένο στα χέρια των ηθοποιών, από την πρώτη κιόλας πρόβα, ήταν το κείμενο κάποιου άλλου όχι το δικό μου. «Άκουσα» κατά τη διάρκεια των προβών πράγματα που δεν τα είχα συνειδητοποιήσει γράφοντας. Είναι τόσο ενδιαφέρον να «μιλάει» κάποιος άλλος τα λόγια σου και να βρίσκει ενδεχομένως και νέες ποιότητες μέσα σε αυτά που μόνο απολαυστικά δημιουργική μπορώ να την χαρακτηρίσω ως διαδικασία. Ούτε εύκολη, ούτε δύσκολη.

Ο τίτλος της παράστασης προέρχεται μέσα από ένα αντικείμενο διαχρονικό, εύθραυστο στην χρήση, αλλά και ανθεκτικό στο χρόνο. Πως το συνδυάζεις με την ιστορία του έργου;

Ο ήρωας στην ιστορία είναι συλλέκτης βινυλίου και ένα βινύλιο γίνεται η αφορμή να γνωριστούν με την ηρωίδα του έργου. Επίσης το βινύλιο παίζει και ένα συμβολικό ρόλο στις φάσεις της σχέσης τους όπως αυτή εξελίσσεται μέσα στο χρόνο.
Ταυτόχρονα είναι όντως ένα αντικείμενο ιδιαίτερο, δεν ξέρω αν είναι διαχρονικό σίγουρα όμως για εμένα αντιπροσωπεύει μια εποχή που σήμερα κάπως εξιδανικεύουμε και νοσταλγούμε. Μια εποχή που –νομίζουμε- πως σε σχέση με τους ρυθμούς που ζούμε και τους στεγνούς τρόπους που επικοινωνούμε ήταν πιο απλή και ρομαντική. Φυσικά αυτό είναι μια δική μα προβολή γα το παρελθόν που αμφιβάλλω αν ήταν όντως έτσι.
Οι δυο κεντρικοί ήρωες της ιστορίες λοιπόν ζουν σε ένα σήμερα του γρηγορού αποτελέσματος, του “junk food”, του tinder και οι δυο όμως έχουν μια κοινή νοσταλγία ή φαντασίωση για κάτι άλλο πιο απλό και παλιό. Για αυτό και εκείνος συλλέγει παλιά βινύλια κι εκείνη διαβάζει μεταχειρισμένα βιβλία.

Ποια ήταν η σκηνοθετική προσέγγιση που επέλεξες να μιλήσεις για μια ιστορία αγάπης;

Ακριβώς αυτό. Να «μιλήσουμε» μια ιστορία αγάπης. Να ζωντανέψουμε αυτούς τους ανθρώπους, τις σχέσεις μεταξύ τους, την ιστορία τους. Αυτή η παράσταση είναι λίγο κλειδαρότρυπα στη ζωή των άλλων που ίσως είμαστε κι εμείς λίγο ή οι φίλοι μας ή οι γνωστοί μας. Στόχος μου ήταν λοιπόν σε αυτή την παράσταση ήταν αυτό που έλεγα και πριν. Χωρίς πολύ φόρτωμα να ζωντανέψουμε μαζί με τους ηθοποιούς τους ανθρώπους αυτούς, να πούμε την ιστορία τους και ίσως να συν-κινήσουμε το κοινό. Εννοείται πως είναι θέατρο και ο όποιος ρεαλισμός έχει και μια σύμβαση μέσα του, αλλά όλα τα στοιχεία που οι υπέροχοι συνεργάτες μου σχεδίασαν, το σκηνικό, η μουσική, τα φώτα, όλα συμβάλλουν σε αυτή την αφήγηση και την αναδεικνύουν.

Το σπίτι ενός θεατρικού έργου, είναι ο χώρος που το στεγάζει ή οι άνθρωποι που το ζωντανεύουν;

Φυσικά οι άνθρωποι. Για μένα είναι ξεκάθαρο. Το θέατρο είναι η τέχνη του μαζί. Της συνεργασίας, της επικοινωνίας. Το τελικό αποτέλεσμα διαμορφώνεται από όλους όχι από έναν, ανεξάρτητα ποιος «ηγείται» του συνόλου και αυτό είναι το ενδιαφέρον. Για αυτό άλλωστε ασχολούμαι με αυτό και δεν έγινα..ζωγράφος!

Με ποιόν τρόπο η καθημερινότητα εισβάλλει στην δημιουργία, και πόσο σε επηρεάζει στο να επιλέξεις και να διαμορφωθείς στον χρόνο;

Η καθημερινότητα είναι ωραία αν της βάλεις μέσα της δημιουργία. Αν την αφήσεις να σε πάει ενδέχεται και να σε βουλιάξει στην απραξία. Θέλει διαχείριση.

Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα συζητιούνται τα έμφυλα στερεότυπα και η καταπίεση (με οποιαδήποτε μορφή μπορεί αυτή να προσλάβει) κάθε θηλυκότητας. Ταυτόχρονα, τα στερεότυπα περί «αρσενικού» μπορεί να αποδειχθούν εξίσου καταπιεστικά. Πώς αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως δημιουργό μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα;

Χαίρομαι που η συζήτηση έχει ξεκινήσει, αν και στην Ελλάδα είναι ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Έχουμε βάλει όμως το πόδι στην πόρτα και τώρα δεν ξανακλείνει. Συμμετέχω σε αυτή όσο πιο ενεργά μπορώ, γιατί είναι σημαντικό εκτός των άλλων να καταλάβουμε ότι είναι μια ενωτική συζήτηση όχι διασπαστική. Στην παραστασή μας, παίζω με αυτά τα στερεότυπα, σχολιαζοντάς τα

Ο τρόπος που ερωτευόμαστε και αγαπάμε, μπορεί να θεωρηθεί στάση ζωής και να έχει την απήχηση μιας πολιτικής πράξης ενάντια σε κάθε στερεότυπο;

Φυσικά. Ό,τι κάνουμε είναι πολιτική πράξη. Ποιόν αγαπάμε, πώς αγαπάμε, τι τρώμε, πώς διασκεδάζουμε, τι διαβάζουμε, τι παρακολουθούμε στο θέατρο στο σινεμά, τι σκουπίδια πετάμε και πώς.

Με ποια φράση του έργου θα έστελνες μια ευχή προς τις ανθρώπινες σχέσεις;

«Να είμαι ο εραστής σου, ο φίλος σου, ο σύμμαχος σου.» Καλές ποιότητες μιας ανθρώπινης σχέσης.

Πληροφορίες Παράστασης:

Σκηνοθεσία: Άννα Μιχελή

Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Τσίπουρα

Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Μουσική: Μιχάλης Παρασκάκης

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Γιώργος Παπανδρέου

Κατερίνα Σπύρου

Πέλλα Μακροδημήτρη

ΧΩΡΟΣ

Δώμα

Από 8.12.2018 έως 3.2.2019

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 70 λεπτά

ΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ

Τετάρτη 21:15

Πέμπτη 21:15

Παρασκευή 21:15

Σάββατο 21:15

Κυριακή 19:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Τετάρτη-Παρασκευή

Κανονικό 13€

Μειωμένο 10€

Σάββατο-Κυριακή

Κανονικό 15€

Μειωμένο 12€

Εισιτήρια για την παράσταση προπωλούνται:

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-tou-nou-kosmou/vinilio/

info@nkt.gr

www.nkt.gr

www.facebook.com/theatroneoukosmou

Σχετικά με Κέλλυ Πήλιουρα

Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου "μικρόκοσμου", που ούτε ο κλασσικός Αμερικάνος δεν ξέρει. Στις 28 του Οκτώβρη και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου έκανε την διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησης μου είμαι αντί- συμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στην ζωή μου , θέλοντας να ισορροπήσουν την διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου... Μέσα σε όλη αυτή τη μικρή διαδρομή και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή όλο λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στην λασπωμένη γη..          -Φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα λες; Τα "φώτα"άνοιξαν η "αυλαία" έπεσε για την βαρετή ζωή, και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο και θέση στην ζωή μου, έχοντας συνοδοιπόρους πάντα, τα φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Σαν ηθοποιός λοιπόν, κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες χρυσές σφαίρες, τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά, είναι τα μικρά, μάζεψα τα βιβλία μου και τους ήρωες τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστός δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από την θέση σκηνοθέτη, και πότε από την θέση μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας την μαγεία της επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη. "Racing around to come up behind you again" Καλές Πτήσεις..

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κέλλυ Πήλιουρα →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *