Η Μύγα διαλέγει τους δίσκους, που κατάφεραν να διεγείρουν μουσικά κάθε μας αίσθηση. Απογειωθείτε!

Όπως κάθε χρονιά, έτσι και το 2018 κρύβει μέσα του αγαπημένες στιγμές. Στιγμές που μας έφεραν αντιμέτωπους με στίχους και μουσική.

Στον απόηχο λοιπόν αυτού του έτους, και της ηχητικής του διαδρομής, βάζουμε στη σειρά τους δίσκους, που κατάφεραν να διεγείρουν μουσικά κάθε μας αίσθηση.

Σήκωσε το κεφάλι σου να κοιτάξεις ψηλά – Άκου…

Ο ουρανός φώτισε και βρόντηξε ηλεκτρονικά μέσα από τους Στέρεο Νόβα. Μετά από 20 χρόνια απουσίας, οι Στέρεο Νόβα, το συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής της δεκαετίας του ’90 που άνοιξε έναν νέο δρόμο στη μουσική πραγματικότητα της χώρας, που ένωσε το φαντασιακό με το υπαρκτό παρόν επέστρεψε με 15 νέα ολοκαίνουργια τραγούδια μέσα σε έναν ουρανό έτοιμο για ακρόαση.

The Last Drive των Last Drive

Στις 20 Απριλίου κυκλοφόρησαν -επιτέλους, μετά από εννιά χρόνια από την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά- οι Last Drive των ομώνυμο δίσκο τους από την Labyrinth of Thoughts Records/ Lab Records (LoT 042). Ένας δίσκος που αφιερώνεται στην Drive Tribe, και στη μνήμη του Frederick Lee Cole.

“Wowsers!” των Chickn

Chickn λοιπόν. Χωρίς να αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της πολυσυλλεκτικότητας που τους χαρακτηρίζει. Αν λοιπόν, τα ετερόκλιτα στοιχεία που έφτιαχναν τον ογκώδη ήχο του ομώνυμου ντεμπούτου τους -έναν ήχο που σε κατέκλυζε, είτε τον άκουγες live, είτε ηχογραφημένο-, ήταν ταυτόχρονα τοποθετημένα σε μία αντίστιξη μεταξύ τους, σχηματίζοντας ίσως ένα ηχητικό pastiche, μια αντίστιξη των ατομικοτήτων, ποιο ήταν το επόμενο βήμα της μουσικής κολεκτίβας;

Και η απάντηση δόθηκε από το “Wowsers!”. Που όντως, όταν ο ήχος του πρωτοσκάει στ’ αυτιά σου αυτό λες, «Wow!». Ήχος ογκώδης και πολυεπίπεδος. Ωστόσο συμπαγής, να σε κατακλύζει. Και την ίδια στιγμή, μέσα του να ξεχωρίζουν τα επιμέρους στοιχεία, οι διάφορες ηχητικές ποιότητες, τα ρυθμικά και μελωδικά μοτίβα. Ήχος που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με καλειδοσκόπιο. Κάθε φορά που ακούς ένα κομμάτι από τον δίσκο, να προσέχεις κάποιο στοιχείο διαφορετικό, να συνυπάρχει διακριτά μέσα στο όλο. Η απόλυτη συνύπαρξη της ατομικότητας μέσα στην συλλογικότητα.

Moonshine Effect….”Our Eyes Should Meet”

Πρώτη κυκλοφορία για τους Moonshine Effect, και από ότι φαίνεται το συγκρότημα ήρθε για να μείνει, και καλά θα κάνει καθώς το αποτέλεσμα, τους δικαιώνει πανηγυρικά.

Αν αγαπάτε τους Belle and Sebastian, Velvet Underground, Nico, Joni Mitchel και πρωτίστως τους Mazzy Star θα βρείτε άκρως ενδιαφέρον το πρώτο τους μουσικό εγχείρημα.

Οι Moonshine Effect, είναι ένα μουσικό σχήμα που δημιουργήθηκε το 2015 στην Αθήνα και το “Our eyes should meet” , είναι ο καρπός της συλλογικής προσπάθειας που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2015 και έλαβε τέλος το χειμώνα του 2017. Τα τραγούδια υπογράφει ο Johhny Dell’Orso εκτός από δύο που έχει γράψει ο προαναφερθέν μαζί με τον Kosta Lamda.

“Μπλουμ” της Nalyssa Green | Ανοδική “πτώση” από την γη στους αιθέρες..

Μετά από έξι χρόνια και ύστερα από τρεις προσωπικούς δίσκους το “Μπλουμ”, ως ακόλουθο του “The Seed” κυκλοφόρησε την 1η Οκτώβρη για να μας ταξιδέψει μέσα από τα λόγια του και τις μελωδίες του κατευθείαν στον σκοτεινό βυθό του εαυτού μας. Το πρώτο ελληνόφωνο άλμπουμ της τραγουδοποιού, κρύβει μέσα του έναν καλά πολυσύνθετο ρομαντισμό, γεμάτο ηχοχρώματα, ανοίγοντάς μας ένα μουσικό κουτί, γεμάτο με “θορυβώδες” δώρα!

“Trouble and Desire” από The Callas With Lee Ranaldo

Εν αρχή είναι ο λόγος και στην τέλεια αυτού η μουσική. Η μήπως πατώντας το play στο “Trouble And Desire “αυτά τα δύο ενσωματώνουν με τον καλύτερο τρόπο μια χαοτική εισαγωγή που σε απογειώνει από την επίγεια πραγματικότητα στο διάστημα. Πολλές φορές θα πω, πως υπάρχουν μουσικά κομμάτια απεσταλμένα από κάποιο πλανήτη στην χώρα που απουσιάζει η βαρύτητα, και άλλες πως αυτά τα κομμάτια δεν θα έπρεπε να κατοικούσαν στην γη.. Τι θα γινόταν όμως αν δεν συνέβαινε αυτό; Πριν μπει λοιπόν για τα καλά ο δίσκος σπίτι σας, μιας και το δικός μας έσκασε σαν έκρηξη, αξίζει να γευθείς έστω και για λίγο, την μαγεία μιας ηχητικής παραπλάνησης.

The Callas With Lee Ranaldo

Μετά από δύο πετυχημένα albumsστο ενεργητικό τους, σε παραγωγή του Jim Sclavunos οι Callas αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν το κουμπί της εκτίναξης την ακοή μας, μέσα από τη νέα τους δισκογραφική δουλειά, “Trouble and Desire” στην οποία έχουν συνεργαστεί με τον Lee Ranaldo των Sonic Youth.

Prins Obi & The Dream Warriors – Άκουσμα που σε κατακλύζει.

“Γύρω σου ο κόσμος, λίγο πια σου μοιάζει
Άδραξε μια νύχτα, δες το ασημί που βγαζει
Τρύγισε τα αμπέλια – Σκαρφάλωσε τον φράχτη
Χρυσοκέντητη κοιλάδα, δείξε μου τον χάρτη”

Αν πρέπει να βρω την πρώτη λέξη αυτής της εισαγωγής, για να προχωρήσω στην αίσθηση που αφήνει η επιστροφή του Prins Obi, με το ομώνυμο album “Prins Obi & The Dream Warriors”, τότε σίγουρα αυτή είναι “μεταμόρφωση”. Μια μεταμόρφωση ήχων, αισθήσεων και αναγκών, που δεν σταματάς να ανακαλύπτεις σε όλο το μουσικό πέρασμα των τριάντα πέντε λεπτών που διαρκεί το album.
Αναμενόμενο θα μου πεις. Εντελώς αναμενόμενο ναι, αλλά πέρα για πέρα ανατρεπτικό. Σε μια περιπλάνηση ήχων, που ξεκινάει από μια άλλη εποχή, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι ακριβώς στο εδώ, και πως αυτή η αίσθηση, που σε έχει κάνει να ιδρώσεις, από ρυθμό και συναίσθημα, προέρχεται από την ιδιοφυή εισβολή της ψυχεδέλειας, στην μητρική περασμένων δεκαετιών.

Arcadian Child – Superfonica: Ψυχεδέλεια και ρομαντισμός.

Από το το πρώτο κιόλας τρίξιμο της μουσικής των Arcadian Child, οι οποίοι έρχονται με τον δεύτερο προσωπικό τους album, να ταράξουν κάθε εγκεφαλική συχνότητα στην λογική της μουσικής.

Παναγιώτης, Ανδρέας, Στάθης και Χρήστος. Οι κατά μουσική Arcandia Child, που ήρθαν για να ταράξουν την ακουστική μας ηρεμία. Κάνοντας πολύ καλά για εμάς , οι ψυχεδελικοί, ωμοί και μεθυστικοί, οι Arcadian Child δημιουργούν, ένα άλλο φαντασιακό κόσμο, στα θεμέλια του υπαρκτού.

Ήχος βαρύς, συμπυκνωμένος, άρτια δομημένος, πάνω σε συχνότητες που σε στέλνουν στο διάστημα. Ναι, σε αυτό το διάστημα όπου η μουσική, απομακρύνει την βαρύτητα, με σκοπό κάθε ακουστική περιπλάνηση να γίνεται μια αστροναυτική διαδρομή για τον ακροατή.

Με την σύγχρονη μουσική σκηνή, να εκπλήσσει όλο και περισσότερο, το Superfonica των Arcadian Child, ξεκινάει την αντίστροφη μέτρηση, στην ψυχεδέλεια της μουσικής.

Και επειδή το μυαλό είναι ο δαίμων του συναισθήματος, πριν προλάβεις να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα, για το τι είναι ψυχεδέλεια, και πως αυτό βρίσκεται μέσα στην μουσική, το Superfonica σου δίνει τις απαντήσεις κάνοντας βουτιά στο ηλεκτρισμένο μεσαίωνα της μουσικής.

Post Lovers

Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να σιγομουρμουρίζει σκόρπιες μελωδίες και στίχους από έναν δίσκο μετά από την πρώτη ακρόαση, μάλλον μια καλλιτεχνική ιδιοφυία κρύβεται από πίσω. Σε αυτή την περίπτωση, ιθύνων νους είναι η Ελένη Καραγεώργου, η οποία με το πρότζεκτ Post Lovers και το ομώνυμο ντεμπούτο κάνει την πρώτη της ολοκληρωμένη εμφάνιση στη μουσική σύνθεση και επεξεργασία, και μας χαρίζει δεκατρία δίλεπτα και τρίλεπτα τραγούδια, από τα οποία δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο: με κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις μια ιστορία που δεν είχες προσέξει πιο πριν, ένα «γύρισμα» που σου κλείνει το μάτι και σε παρασύρει στο μονοπάτι που η δημιουργός θέλει.

Με κάθε ακρόαση είναι σαν να κοιτάς το είδωλό του εαυτού σου στον καθρέφτη, έτσι όπως διαμορφώνεται στην παρούσα ιστορική και κοινωνική συνθήκη, να καταδύεσαι σε αυτό και να το περιεργάζεσαι κατανοώντας το. Υπνωτιστικό mid-tempo, καθαρές και απλές μελωδίες, παύσεις που ξαφνιάζουν -ίσα για να πάρεις μια ανάσα πριν σου προσφέρει την επόμενη μουσική και στιχουργική ιδέα, κι εσύ να την ακολουθήσεις αδιαπραγμάτευτα, όπως θα έκανες με μια ανάμνηση της παιδικής σου ηλικίας. Κι αυτό είναι ακόμα ένα δυνατό σημείο του δίσκου αυτού: οι συνθέσεις του ισορροπούν αρμονικά ανάμεσα στο οικείο και στο φρέσκο, προσφέροντάς σου μια καινούργια μουσική εμπειρία. Αγαπημένες μουσικές επιρροές (δικές τους και δικές μας) από τα ‘90s, από την post punk και indie σκηνή ανιχνεύονται ανάγλυφα και ταυτόχρονα έχουν μετουσιωθεί σε κάτι ολότελα νέο, ικανό να επενδύσει τις δικές μας εμπειρίες όπως διαμορφώνονται μέσα στη δική μας σύγχρονη καθημερινότητα.

Επιμέλεια: Κέλλυ Πήλιουρα

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *