Η Μύγα Θυμάται… Βασίλης Διαμαντόπουλος

Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ήταν Έλληνας ηθοποιός. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Νέου Θεάτρου. Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που εμφανίστηκε ζωντανά στην ελληνική τηλεόραση, στο μονόπρακτο Αυτός και το παντελόνι του του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το 1966. Από τους πιο χαρακτηριστικούς του ρόλους ήταν αυτός του αυστηρού καθηγητή στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη “Νόμος 4000” και αργότερα, σε σειρές, όπως “Εκμέκ παγωτό”, στην ιδιωτική τηλεόραση.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Νοεμβρίου του 1920. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και στις Δραματικές Σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Θεάτρου Τέχνης του Κουν. Το 1956 ίδρυσε μαζί με τη Μαρία Αλκαίου το Νέο Θέατρο και το 1993 το Σύγχρονο Θέατρο.
Με την επιβολή της δικτατορίας, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος μαζί με την σύζυγό του αποφασίζουν να αυτοεξοριστούν στο Παρίσι. Στις αρχές του 1970 επέστρεψε στην Ελλάδα – συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας και αργότερα με το «Θέατρο Σάτιρα» και τον ηθοποιό Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Τότε ήταν η αρχή της συνεργασίας του διδύμου που αγαπήθηκε από τον κόσμο λόγω του ρόλου τους στην σειρά «Εκείνος και εκείνος», αφού μετέφεραν στην τηλεόραση τα αντιχουντικά αισθήματα του λαού. Μαζί έκαναν και την πολιτική σάτιρα «Ω, τι κόσμος, μπαμπά», του Κώστα Μουρσελά…. Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, ενώ παράλληλα δίδαξε στις Δραματικές Σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Θεάτρου Τέχνης. Τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής εργαστηρίου υποκριτικής τέχνης για νέους ηθοποιούς.

Όμως όλα τα παραπάνω είναι λιγοστά για να εξηγήσουν μια προσωπικότητα σαν αυτή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ο τελευταίος των σπουδαίων για το ελληνικό Θέατρο, υπήρξε ηθοποιός που ήξερε να ονειρεύεται.
Πιστός στις κομμουνιστικές του ιδέες ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, στάθηκε πάντα ονειροπόλος. Οπως έλεγε σε συνέντευξή του στο “Ρ”: “Εγώ ευτυχώς δεν έχω πάψει να ονειρεύομαι. Δεν έχω πάψει να θέλω. Βέβαια αυτό κοστίζει κόπους, διαψεύσεις. Ομως αυτό δε με πειράζει. Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή”.Ο Β. Διαμαντόπουλος ήξερε ότι “πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, γιατί το κεφάλαιο και ο καπιταλισμός ξέρει πολλά κόλπα”,παρασύροντας λαούς, ακόμα και ανθρώπους με αριστερές ιδέες. Μιλώντας για τα χρόνια της Αντίστασης, έλεγε ότι αυτά “έβαλαν τα θεμέλια της σταθερότητάς μου στο ΚΚΕ. Κι επιπλέον πιστεύω ότι ο κομμουνισμός είναι στέρεος. Κυκλοφορεί μέσα στο ανθρώπινο αίμα. Ο Μαρξ δεν εφεύρε έτσι μια φιλοσοφία, αλλά την άντλησε από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Είναι όνειρο ανθρώπινο, όνειρο δικό μας, το να υπάρξει μια κοινωνία ελεύθερη και οι άνθρωποι να ζουν με ισότητα και δικαιοσύνη”.

Στιβαρή προσωπικότητα με έντονη συνδικαλιστή και αριστερή δράση. Υπήρξε οργανωμένο μέλος του ΚΚΕ και συμμετείχε ενεργά στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Οι δηλώσεις του προκαλούσαν των εντυπώσεων Μία από αυτές ήρθε το 1995, με την απόφαση της Πρυτανείας να επιτρέψει την παραβίαση του ασύλου, με την εισβολή των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο με σκοπό να σταματήσουν τα επεισόδια. Μια από τις δηλώσεις του που συζητήθηκαν, αφορούσε το κάψιμο της ελληνικής σημαίας.

“Είναι ένα πανί που το έδωσαν σε έναν ράφτη και που το ‘ραψε καταλλήλως και δεν έχει καμία παραπέρα σημασία. Εκείνο που έχει τεράστια σημασία είναι αυτό που υπάρχει πίσω από το σύμβολο. Συμβολίζει μία κοινωνία πολιτισμένη που ξέρει τους στόχους της, μια κοινωνία αποφασισμένη να ορμήσει, να αγωνιστεί. Αυτό, ναι. Το σέβομαι και το προσκυνώ. Αλλά αυτό το πανί που κάψανε, καλά κάνανε και το κάψανε. Γιατί αυτό το πανί αντιπροσωπεύει μια σαπίλα σήμερα. Να διώξουμε τη σαπίλα πρώτα


Πέθανε στις 5 Μαϊου του 1999 σε ηλικία 79 ετών, από ανακοπή καρδιάς έπειτα από κάταγμα που είχε πάθει στο μηριαίο οστό. Η σύζυγός του Μαρίνα Γεωργίου δεν δέχθηκε την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης να γίνει η κηδεία του με δημόσια δαπάνη. Είχε δηλώσει πως “η κηδεία του θα είναι λιτή και απέριττη, όπως ο ίδιος ήθελε

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *