Η Μύγα Θυμάται… Καίτε Κόλβιτς

H Καίτε Κόλβιτς (Käthe Kollwitz), που Σαν Σήμερα, στις 8 Ιουλίου 1867 ήρθε στον κόσμο, καθιερώθηκε ως η τελευταία κορυφαία εκπρόσωπος του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού, αλλά και ως μια από τις πιο σθεναρές φωνές της κοινωνικής διαμαρτυρίας του 20ού αιώνα. Το έργο της, πέρα από την ιδιαίτερη τεχνική της, ξεχώρισε και με τη θεματολογία του. Τα έργα της με γλαφυρότητα έφεραν στο προσκήνιο τα θύματα της κοινωνικής αδικίας, του πολέμου, της απανθρωπιάς, μην αφήνοντας τον θεατή να περάσει αδιάφορα δίπλα τους.

Μεγάλωσε σε μια μεσοαστική οικογένεια, με προοδευτικές απόψεις, και σπούδασε ζωγραφική στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Συνεπαρμένη από το έργο του Μαξ Κλίνγκερ, στράφηκε στη χαρακτική, την ζωγραφική, την ξυλογραφία, τη λιθογραφία.

Τα έργα της που πρώτα ξεχώρισαν ήταν δύο ξεχωριστές σειρές τυπωμάτων, με θέμα η πρώτη την “Επανάσταση των Υφαντριών”, που χρονολογείται γύρω στο 1894-1898, και ο “Πόλεμος των Χωρικών”, που χρονολογείται στα 1902-1908. Και στις δύο σειρές, απεικονίζονται οι αγώνες των φτωχών και καταπιεσμένων, αποτυπωμένοι στις αδρές ανθρώπινες φιγούρες, που καθιερώθηκαν ως σήμα κατατεθέν της.

Ο Θάνατος είχε από πολύ νωρίς κάνει αισθητή την παρουσία του στη ζωή της αλλά και στο έργο της.  Έχοντας χάσει τα αδέρφια της σε μικρή ηλικία, πιστεύεται ότι υπέφερε από άγχος. Ο θάνατος του μικρότερου γιου της σε μάχη το 1914, ήταν μεγάλη απώλεια. Έτσι, ο Θάνατος πέρασε και στο έργο της, σε μια ξεχωριστή σειρά τυπωμάτων, που αποτύπωναν τόσο τον Θρήνο της Μάνας που έχασε το παιδί της, όσο και τη Μάνα που προστατεύει τα παιδιά της. Από το 1924 ως το 1932 η Κόλβιτς φιλοτέχνησε ένα μνημείο από γρανίτη αφιερωμένο στη μνήμη του γιου της, στο οποίο απεικονίζονται η ίδια και ο άντρας της ως γονείς που θρηνούν. Το 1932 τοποθετήθηκε ως μνημείο στο κοιμητήριο κοντά στην Ypres στο Βέλγιο. Ο Θάνατος αποτέλεσε και το θέμα της τελευταίας της σειράς λιθογραφιών από το 1934 έως το 1936.

Στα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης εκλέχθηκε ως μέλος στην Πρωσική Ακαδημία Τεχνών: η πρώτη γυναίκα, που εκλέχτηκε σε αυτή τη θέση. Από το 1928 έως το 1933 διηύθυνε το Εργαστήρι των Γραφικών Τεχνών. Η άνοδος των Ναζί στην εξουσία, οδήγησε στην βεβιασμένη παραίτησή της από την Ακαδημία.

Ο βομβαρδισμός του σπιτιού και του εργαστηρίου της το 1943 κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του έργου της. Πέθανε λίγο πριν το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Το 1985 άνοιξε στην Κολονία Μουσείο αφιερωμένο στην ίδια και στο έργο της, και αντίστοιχο Μουσείο άνοιξε ένα χρόνο αργότερο στο Βερολίνο.

Επιμέλεια: Χρυσή Κυρατσού

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *