Η Μύγα Θυμάται… David Bowie

“Η αλήθεια, φυσικά, είναι ότι δεν υπάρχει ταξίδι. Αναχωρούμε και φτάνουμε ταυτόχρονα”.

David Bowie

Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Τζόουνς (David Robert) Jones γεννήθηκε στο Brixton, στις 8 Ιανουαρίου του 1947. Σε ηλικία 13 χρόνων, εμπνευσμένος από την μουσική jazz, ξεκινά μαθήματα σαξόφωνου. Τα πρώτα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχε – The Kon Rads, The King Bees, The Mannish Boys, The Lower Third – τον εισήγαγαν στον κόσμο της μουσικής ποπ και το 1966 αποφασίζει να ξεκινήσει την δική του καριέρα, ως Ντέιβιντ Μπόουι (David Bowie).

Το 1969 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο στην πορεία του Μπόουι, καθώς κυκλοφόρησε το θρυλικό πλέον τραγούδι του «Space oddity», που «σκαρφάλωσε» μέχρι το Νο 5 του βρετανικού chart. Ήταν εξάλλου εκείνη την εποχή που ο καλλιτέχνης πειραματιζόταν με τα μίντια, τον κινηματογράφο, την μιμητική τέχνη, τον βουδισμό, την ηθοποιία και την αγάπη. Ακολούθησε, μετά από το τραγούδι “Space oddity”, το album, με τίτλο τ’ όνομά του ( τ’ οποίο στην συνέχεια μετονομάστηκε “Man of words, Man of music”), που αντλούσε την έμπνευσή του από τις λονδρέζικες καλλιτεχνικές επιρροές του Μπόουι και αναδείκνυε έκδηλα την μεγάλη συνθετική του φλέβα, καθώς λίγο αργότερα, θα έγραφε μερικές από τις ωραιότερες σελίδες του rock’n’roll.

Υπήρξε σημαντικός εκπρόσωπος της μουσικής του 20ού αιώνα, κυρίως χάρη στο έργο του κατά τη δεκαετία του 1970. Έγινε αρχικά γνωστός το 1969, όταν το τραγούδι του Space Oddity έφτασε στο Βρετανικό τοπ 5. Εμφανίστηκε ξανά το 1972 με το τραγούδι Starman και το ανδρόγυνο alter ego Ζίγκι Στάρνταστ, με όχημα το οποίο αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς του Γκλαμ Ροκ. Στη συνέχεια άλλαξε το μουσικό του στυλ και το 1975 έγινε διάσημος στην Αμερική με το το άλμπουμ Young Americans και το τραγούδι Fame, που έφτασε στο νούμερο 1. Η καριέρα του συνέχισε χωρίς σημαντικές επιτυχίες για την υπόλοιπη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ωστόσο στις αρχές της επόμενης σημείωσε ξανά επιτυχία με το άλμπουμ Scary Monsters (And Super Creeps) από το οποίο ξεχώρισε το Ashes to Ashes και το αντίστοιχο βίντεο κλιπ. Το 1983 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Let’s dance, το οποίο περιλαμβάνει πολλά επιτυχημένα τραγούδια σε πιο έντονο ποπ και φανκ ύφος. Συνέχισε να πειραματίζεται τις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 2016, 2 μέρες μετά τα 69α γενέθλιά του και την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ Blackstar, που δημιούργησε ως “δώρο αποχωρισμού” για τους φίλους και τους θαυμαστές του. Η είδηση του θανάτου του συγκίνησε πολλούς καλλιτέχνες που αναφέρθηκαν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν, τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν μουσικό.

“Aυτά τα παιδιά που φτύνεις/ καθώς προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο τους/ είναι απρόσβλητα από τις διαβουλεύσεις σου/ ξέρουν πολύ καλά τι περνάνε” (στίχος του τραγουδιού “Changes”).

Αγαπημένε Ντέιβ,

Οταν σε ρώτησα αν θα ήθελες να πω κάτι απόψε μου απάντησες «μόνο 3 λέξεις, μία από αυτές να είναι “όρχεις”…» Ορίστε λοιπόν, μετέφερα την επιθυμία σου.

Εδώ είμαι κι εγώ, ανάμεσα στους επίλεκτους του τμήματος Ανώνυμοι Μποουικοί του Λονδίνου. Ολοι οι υπέροχοι τρελοί βρίσκονται εδώ απόψε.

Βρίσκονται στο V& A μουσείο, έτοιμοι να ψάξουν τα συρτάρια σου για μεμοραμπίλια μιας ζωής. Αυτό ήταν ξέρεις και το αγαπημένο μου παιχνίδι όταν ήμουν παιδί. Κι αγαπημένη μου πανοπλία: η στολή που φανταστικά φορούσα ως Major Tom αστροναύτης.

Πάντα μαζί μου όταν ήμουν 12 χρονών, ένα αταίριαστο παιδί σε μία καθωσπρέπει γειτονιά, κουβαλούσα το LP του Aladdin Sane – 2 ολόκληρα χρόνια πριν μου αγοράσουν πικ απ για να μπορέσω να τον ακούσω.

Η εικόνα του κοκκαλιάρη ροδαλού λευκού κοκκινομάλλη στο εξώφυλλο, με την κλείδα να αναβλύζει υγρό υδράργυρο, για τον ονειροπαρμένο προεφηβικό εαυτό μου ήταν η εικόνα ενός διαπλανητικού μου συγγενή, ενός κολλητού μου επινοημένου ξαδέλφου, ενός συντρόφου της επιλογής μου.

Μου πήρε πολύ καιρό να το ομολογήσω (πρώτα στον εαυτό μου, οπότε πόσο μάλλον σε σένα τον ίδιο) ότι ήταν η εικόνα σου και μετά ο ήχος σου με την οποία εθίστηκα. Αλλά αν δεν μπορώ να στο εξομολογηθώ τώρα, τότε που και πότε;

Ολοι κουβαλήσαμε τις δικές μας ρίζες

την δική μας πορεία

σ’ αυτό το δωμάτιο

Μερικοί από εμάς – οι αξιοζήλευτοι- ανακάλυψαν νωρίς την Κοινότητα και τα πανηγύρια που έστηνε από τα Λονδρέζικα Bowie Nights σε αντίστοιχα του Σαν Φρανσίσκο, του Οκλαντ και σε όλα τα ενδιάμεσα σημεία του χάρτη.

Για τους υπόλοιπους από εμάς, η σχέση μας με την μουσική σου ήταν μοναχική. Σαν να έστελνε ένα προσωπικό κώδικα μορς από το σύμπαν, σαν τα ψιχουλάκια που ακολουθείς στο δάσος προς την ενηλικίωση.

Δεν εννοώ ότι αν δεν είχες εμφανιστεί στη ζωή μου θα κατέληγα με μοχέρ ζακετάκι και μαργαριταρένιο κολιέ στο Γυμνάσιο, όπως πολλές συμμαθήτριές μου. Ούτε ότι άτομα σαν την Dj Princess Julia και μένα θα χρησιμοποιούσαμε πιο μετρημένα το φούξια ρουζ.

Είμαι όμως σίγουρη ότι έστρωσες το δρόμο για όλους εμάς, τα αλλόκοτα ιδιοσυγκρασιακά παιδιά. Πέρασες το χέρι σου πάνω από τον ώμο μας και μας κράτησες ζεστούς και ασφαλείς κάτω από τη φτερούγα σου – κάτι που συνεχίζεις να κάνεις για 2 αιώνες τώρα, έτσι δεν είναι;

Ησουν

Είσαι

Ενας από εμάς

Και παρέμεινες το θνητό σύμβολο που μπορούμε να βασιστούμε, ανάμεσα σε όλα τα αθάνατα που μας έχεις χαρίσει.

Ηθελαν να μιλήσει απόψε εδώ ένας φαν του Μπόουι. Θα μπορούσαν να ρίξουν μία πέτρα και να χτυπήσουν 100. Εγώ είμαι η τυχερή που βρίσκομαι πάνω σ’ αυτή τη σκηνή και απευθύνομαι σε παρόμοια με μένα φρικιά, τα οποία θα ανταγωνιζόμουν σε μία παμπ για το πιο σπάνιο τρίβιά σου, για να κερδίσω το μπλουζάκι του Νο1 Μπόουι φαν.

Σκέφτομαι πώς αισθανόμουν κάποτε

Ενα μοναχικό φρικιό που σε ακολουθούσε

Ενα φρικιό σαν κι εσένα

Ενα φρικιό που σου έμοιαζε και λίγο

Και τώρα αναλογίζομαι πόσοι χιλιάδες άνθρωποι θα μαζευτούν σ’ αυτά τα δωμάτια και τους διαδρόμους τους επόμενους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες της έκθεσης. Και θα ακολουθήσουν την πορεία του ταξιδιού σου, μαζεύοντας τα ίδια ψιχουλάκια που θα τους οδηγήσουν στην καρδιά του διαστημόπλοιου σου.

Και πόσο όλοι μοιραζόμαστε το ίδιο DNA

Και αισθάνομαι… περήφανη.

Τι κι αν δεν είσαι εδώ απόψε, είμαστε εμείς. Εσύ μας έφερες κοντά – όλα εμάς τα γερασμένα φρικιά, όλα τα αιώνια αγόρια και κορίτσια, όλους τους μοναχικούς δανδήδες και dudes και dukes. Εσύ μας κράτησες μαζί. Μαζί.

Μαζί

για σένα

Ντέιβ Τζόουνς

Οχι τόσο απόντα, όχι τόσο αόρατε φίλε μας

Κάθε εξωγήινου αγαπημένε ξάδελφε

Σίγουρα δικέ μου

Ζούμε μία όμορφη ζωή

Δική σου για πάντα

Τίλι..

H Tίλντα Σουίντον είναι η Νο1 φαν του Ντέιβιντ Μπόουι. Δεν δέχτηκε απλά να πρωταγωνιστήσει στο βίντεο του νέου του single «The Stars (Are Out Tonight)». Δεν παραβρέθηκε μόνο στα εγκαίνια της έκθεσης «David Bowie Is» στο μουσείο V&A του Λονδίνου. Πήρε το μικρόφωνο και άνοιξε την τιμητική εκδήλωση προς τιμήν του, με ένα γράμμα από καρδιάς. Οπως θα το έγραφε κάποιος που παραδέχεται φωναχτά την επιρροή ενός καλλιτέχνη στην ενηλικίωσή του.

«Το να είμαι απλώς ο εαυτός μου ήταν απόλυτα επαρκές για τον ρόλο μου, δεν άνηκα σε αυτό τον πλανήτη εκείνη την περίοδο.»

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *