Καράτια μουσικών λίθων χτίζουν το φαντασιακό ιδεώδες στα ερείπια του υπαρκτού

Έλα εσύ αιθεροβάμων, εσύ προφήτη των οραμάτων, έλα εσύ ζωγράφε, εσύ αυλητή και λάμψε !

Έχει άρωμα, έχει παλμό, χρώμα και αφυπνίζει όλες τις αισθήσεις. Είναι η μουσική που δεν χωράει σε μέρες ακόμα και αν η 21 Ιουνίου της ανήκει ολοκληρωτικά. Όσα και να γράψεις για τους ήχους, οι λέξεις πάντα δεν θα φτάνουν για μια περιγραφή τους. Πόσα να διαπραγματευτείς με την ιστορία για να τα μεταφέρεις, μαζί με τις σκέψεις σου, τις εμπειρίες σου και ανάγκη να εκφραστείς, μέσα από την μούσα του θορύβου.

Ο Leonard Cohen, είχε πει, πως η μουσική είναι η συγγνώμη του Θεού στον άνθρωπο, για την ασχήμια της ύπαρξης. Μιας ύπαρξης που άλλοτε μαλακώνει σε μελωδίες και άλλοτε επαναστατεί μέσα από αυτές, κάνοντας την μουσική φανοστάτη σε κάθε μορφή της τέχνης.

Με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας της Μουσικής (Fête de la Musique), ο οποίος ξεκίνησε ως μία ιδέα , για μια ολοήμερη μουσική γιορτή που να πραγματοποιείται στην ημέρα του θερινού ηλιοστασίου (21 Ιουνίου για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και γενικά το βόρειο ημισφαίριο), προήλθε από τον Αμερικάνο μουσικό Joel Cohen, ο οποίος πέρασε δύο σεζόν ως παραγωγός μουσικών ραδιοφωνικών προγραμμάτων για το Γαλλικό Εθνικό Ραδιόφωνο (“France Musique”). Τον Οκτώβριο του 1981, ο Maurice Fleuret έγινε Διευθυντής Μουσικής και Χορού στο Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας, υπό το αίτημα του τότε Υπουργού Πολιτισμού Jack Lang, και εφάρμοσε τις σκέψεις του στην πρακτική της μουσικής και την εξέλιξή της: «η μουσική παντού και η συναυλία πουθενά». Όταν ανακάλυψε το 1982 μία μελέτη πάνω στις πολιτιστικές συνήθειες των Γάλλων, ότι πέντε εκατομμύρια άνθρωποι, ένα παιδί στα δύο, παίζουν ένα μουσικό όργανο, ξεκίνησε να ονειρεύεται ένα τρόπο να βγάλει τους ανθρώπους στους δρόμους. Το 1982 λοιπόν, το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού αγκάλιασε άμεσα την ιδέα και καθιέρωσε την «Ημέρα της Μουσικής» που διεξάγεται σε εκατοντάδες χώρες της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

 Μέσω της αλληλεπίδρασης, που κοινό στόχο έχει την ενσωμάτωση, έχουμε την τάση να χωρίζουμε την μουσική σε είδος τις περισσότερες φορές ή σε κατηγορίες, και πολλές φορές έχουμε την τάση να τοποθετούμε και τους ακροατές της μέσα σε αυτόν τον διαχωρισμό. Πράγματι η μουσική στο ένα μέρος της, ίσως στο πρώτο επίπεδο της σκέψης, μοιράζεται σε κατηγορίες και μαζί μοιραζόμαστε και εμείς, όμως η βαθύτατη έννοια της μουσικής έχει την ιδιότητα της ενσωμάτωσης και του πολλαπλασιασμού, και όχι την διάσπαση μέσω της διαίρεσης, θέμα το οποίο υπογραμμίζεται στους καιρούς μας. Φυσικά μέσα στην ενσωμάτωση δεν εννοούμε την ομοιότητα των ηχητικών καταθέσεων, αλλά την διαδρομή, η οποία ξετυλίγεται μέσα από την παράδοση και την κουλτούρα κάθε λαού και φτάνει έως την ενσωμάτωση σε σύγχρονους πολιτισμούς.

Σ’αυτήν την διαδρομή , αρχή γενομένης την απελευθέρωση των αισθήσεων και των εσωτερικών συγκρούσεων, που παλεύουν να ενσωματωθούν με το φως, η μουσική είθε να γίνει η Μήτρα ενός κόσμου που δημιουργήθηκε πριν ακόμα ανακαλυφθεί ο κόσμος, ξεκινώντας από αρχέγονα καταφύγια, με σκοπό την λύτρωση και όχι την αναγνώριση, εδραιώθηκε στους δρόμους, για να εγκατασταθεί στο πέρασμα του χρόνου, στο σπίτι που της ανήκει, ή καλύτερα στο σπίτι που η ίδια επιλέγει πως θέλει να ανήκει, αν και πάντα σε μια πιο υποκειμενική άποψη, σπίτι της μουσικής είναι ο δρόμος.

Ένας δρόμους που η επιφανής διαδρομή δεν ορίζεται σε κανένα χάρτη, τα τραγούδια δεν μοιράζονται σύνορα, η ελευθερία μετουσιώνεται από στίχους και νότες πάνω σε παρτιτούρες, πότε έντυπες και πότε του νου που τις καταγράφει, ως καταφύγιο κάθε δήλωσης, κάθε ανάγκης που γεννάει μία σύνθεση. Η μουσική είναι η ένωση μιας βαθιάς παιδείας η οποία  έχει το προνόμιο, τόσο της ακαδημαϊκής  μαθητείας, όσο και της αυτοδίδακτης εμπειρίας, οδηγώντας μας με αυτόν τον τρόπο στην αρμονία.

Με βασικό άξονα την αντίστιξη στην μουσική γεωμετρία, κλασσικά και σύγχρονα μουσικά τεχνάσματα, συναντιούνται πάνω στα τάστα  των εγχόρδων, συμπληρώνοντας σιγά, σιγά την αλυσίδα των μουσικών οργάνων από τα κρουστά μέχρι τα χάλκινα να θερμαίνουν κάθε τραχιά μουσική σύγκρουση, έως τις άρσεις των πνευστών να αφήνουν εναέριες τελείες. Με την παράδοση κάθε κουλτούρας και πολιτισμού, ενισχύεται μια αυτοσχέδια μουσική συνύπαρξη του χθες  και του σήμερα, θέλοντας την μουσική να είναι ηγέτης του πειραματισμού, χωρίς κοινωνικά στερεότυπα να την συντροφεύουν. Αντίθετα μάλιστα η μουσική είναι αυτή που θα γεννά επαναστάσεις και καταδιώκει οποιαδήποτε στερεότυπη μορφή, η οποία θα θελήσει να επιβάλει την εξουσία στην σκέψη και το συναίσθημα μας.

Μέσα από διάφορες μουσικές κοινότητες  κορυφώνεται η αξία μιας τέχνης που δεν μπορεί να μην επηρεαστεί , από τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Φανερό παράδειγμα αυτής της κορύφωσης είναι το ροκ, το οποίο γεννήθηκε μέσα από την αμφισβήτηση οπότε ήταν από δύσκολο έως απίθανο να μην ασχοληθεί σαν κίνημα με κάθε πτυχή και μορφή της επανάστασης , τόσο στεκούμενο θετικά ως προς αυτήν όσο και εντελώς κριτικά.  Σε μία λεπτομερειακή ανάλυση κάθε μουσικής κοινότητας, και στα αποτελέσματα που έχει φέρει το έργο της στο κοινωνικό πλαίσιο, είναι φανερό πως η πολιτική,  φορώντας κυρίως  το αρνητικό της πρόσημο, είναι πηγή έμπνευσης κάθε τέχνης,  που μέσα από την δημιουργία προσπαθεί να χτίσει το φαντασιακό ιδεώδες στα ερείπια του υπαρκτού.

Βλέπεις αυτή η τέχνη έχει την μαγεία να βρίσκεται, σε παράλληλες διαστάσεις, να επαναλαμβάνεται διαρκώς κάνοντας κάθε επανάληψη της διαφορετική. Είναι η τέχνη που τα παιδιά της σε κάνουν να ονειρεύεσαι από την γη, ένα κόσμο στο διάστημα, και ενώ ξέρεις πως δεν μπορείς να φτάσεις ως εκεί , μια νοητή πορεία ονείρου και φαντασίας , στέλνει τα τραγούδια σου. Τα τραγούδια που μέσα από αυτά, μικρές στιγμές της αιώνιας καθημερινότητας, έγιναν καράτια πολύτιμων μουσικών λίθων.

Σχετικά με Κέλλυ Πήλιουρα

Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου "μικρόκοσμου", που ούτε ο κλασσικός Αμερικάνος δεν ξέρει. Στις 28 του Οκτώβρη και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου έκανε την διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησης μου είμαι αντί- συμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στην ζωή μου , θέλοντας να ισορροπήσουν την διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου... Μέσα σε όλη αυτή τη μικρή διαδρομή και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή όλο λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στην λασπωμένη γη..          -Φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα λες; Τα "φώτα"άνοιξαν η "αυλαία" έπεσε για την βαρετή ζωή, και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο και θέση στην ζωή μου, έχοντας συνοδοιπόρους πάντα, τα φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Σαν ηθοποιός λοιπόν, κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες χρυσές σφαίρες, τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά, είναι τα μικρά, μάζεψα τα βιβλία μου και τους ήρωες τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστός δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από την θέση σκηνοθέτη, και πότε από την θέση μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας την μαγεία της επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη. "Racing around to come up behind you again" Καλές Πτήσεις..

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κέλλυ Πήλιουρα →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *