Ο Ζακ δολοφονήθηκε .Τώρα Δικάστε για την αρετή της ελεύθερης βούλησης..

Αρκεί ένα πόρισμα για να δικάσει το άδικο, να συντρίψει την απόφαση κάποιων, δια χειρός να δολοφονούν. Και σε ποιους ανθρώπους να μοιράσεις, το ίσο και το διαφορετικό, όταν έτσι απλά μια στιγμή φτάνει για να το κατασπαράξουν.

Ο Ζακ δεν θα γυρίσει πίσω (κοινότοπο λεξιλόγιο και κατανοητό για όλους), έξω όμως υπάρχουν χιλιάδες ψυχές σαν αυτή του Ζακ. Αυτές πρέπει να δικαιωθούν και να σωθούν.

Εμείς πρέπει να δικαιωθούμε και να σωθούμε. Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Τρώμε, πίνουμε, κοιτάμε, μιλάμε, κάνουμε έρωτα διαφορετικά, ζούμε διαφορετικά. Ποιο πιστοποιητικό απαγόρευσης λοιπόν, μπορεί να μας εμποδίσει; Κανένα. Για αυτό το κανένα λοιπόν, μοιράζονται οι λέξεις.

Δέκα σελίδες και σύμφωνα με αυτές, το ιατροδικαστικό πόρισμα για τον Ζακ Κωστόπουλο, αναφέρει” :

” Πέθανε έξω από το κοσμηματοπωλείο της οδού Γλάδστωνος από ισχαιμικό επεισόδιο που προκλήθηκε από πολλαπλά τραύματα.
Οι ιατροδικαστές Νίκος Καλογριάς και Σουλτάνα Μαριανού, αφού μελέτησαν τα αποτελέσματα της νεκροτομής, των τοξικολογικών και ιστολογικών εξετάσεων κατέληξαν στα συμπεράσματά τους για τα αιτία του θανάτου του 33 χρόνων Ζακ Κωστοπούλου στην οδό Γλάδστωνος στις 21 Σεπτεμβρίου.

Το δεκασέλιδο πόρισμα το οποίο θα διαβιβαστεί πλέον στον αρμόδιο ανακριτή αναφέρει πως οι τοξικολογικές εξετάσεις ήταν καθαρές και δεν εντοπίστηκε σε αυτές καμία ναρκωτική ουσία που μπορεί να σχετίζεται με τον θάνατο του.

Ο Ζακ Κωστόπουλος έπαθε ισχαιμικού τύπου αλλοιώσεις μυοκαρδίου (έμφραγμα) από τα πολλαπλά τραύματα στο σώμα του που προκάλεσαν έντονη διέγερση στον οργανισμό του και τον θάνατο του”.

Τι σημασία όμως έχουν τα ευρήματα μιας ιατροδικαστικής έκθεσης για τον πυρήνα της υπόθεσης, που ενσωματώνει μέσα της ένα ακόμα φρικαλέο έγκλημα; Τι θα γινόταν, αν οι τοξικολογικές εξετάσεις δεν έβγαιναν καθαρές; Η δολοφονία συνεχίζει και είναι δολοφονία. Στον αντίλογο άκουσα πολλά. Άκουσα για τον χειρισμό των λέξεων, για την νόμιμη άμυνα, για την χρήση ουσιών του θύματος, θέλοντας να μας πείσουν πως οι ζωές των ανθρώπων που έχουν κάνει χρήση έχουν μικρότερη αξία. Η ζωή μας χαρίζεται για να την χτίσουμε, πάνω στα δικά μας θέλω, και πάνω στην δική μας ελευθερία. Αυτή την ελευθερία δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς, παρά μόνο ο φυσικός θάνατος και ο θάνατος που έχουμε αποφασίσει εμείς για τον εαυτό μας. Η παραμικρή παρέμβαση τρίτου αυτομάτως λέγεται Δολοφονία.

Δικάστε, πριν από αυτό όμως δείτε :

Ποιος άθλιος κόσμος κρύβεται πίσω από χιλιάδες θύματα, που βιώνουν την εξαθλίωση και το κόμπλεξ, κάθε ανήμπορου προς σκέψη, που θέλει να ανήκει στην φυλή των ανθρώπων; Ποιος είναι αυτός ο κόσμος που στήνει επιχειρήσεις συγκάλυψης, και αποπροσανατολισμού, σπιλώνοντας έτσι τα άψυχα σώματα των θυμάτων του; Ποιος είναι αυτός ο κόσμος που εύκολα δικάζει , παραμερίζοντας το δίκιο;

Δεν ήξερα τον Ζακ . Ξέρω μόνο πως η αντίληψη μας, και οι στερεότυπες ζωές μας ,δεν μας αφήνουν να παραχωρήσουμε έδαφος στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, να επικοινωνήσουν, την όποια βιαιότητα καταγράφεται στην έκθεση, κάθε συνειδητής επιλογής που κάνουν, αντίθετη με την δική μας.

Με την αστυνομία, μαέστρο της βίας, να τροφοδοτεί, μακριά από κάθε ευθύνη όπως κάθε φορά, τοξικοφοβικά και ομοφοβικά πρότυπα, ως τα τέλεια αντανακλαστικά της κοινωνίας, το κάδρο των ευθυνών πολλαπλασιάζει το σάπισμα του όξινου εγκεφάλου , αυτού του κόσμου.

Συνειδητά λοιπόν, αυτό το άρθρο δεν έχει έναν παραλήπτη , έχει μόνο απορία, και εύστοχη κατανόηση προς αυτούς, που θέλουν να αλλάξουν το κόσμο, με αποτέλεσμα, στην προσπάθεια τους, να θυσιάζουν με “πορφυρότητα” τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο Ζακ ήταν αυτός ο άνθρωπος και εκεί έξω είναι κι’ άλλοι. Ευτυχώς.

Ακούω για ηρωισμό μα και πάλι αναρωτιέμαι. Ηρωισμός; για ποίον ;Ένα θύμα κάτι δηλώνει, και εμείς εδώ σιωπηλοί, πως θα ανασύρουμε τον ήρωα; Ξέρω πως δεν υπάρχει απάντηση, άλλωστε η μνήμη σε αυτό χρησιμεύει, στην απορία και την αναθεώρηση, στην διαδρομή και την εξέλιξη.

Τώρα Δικάστε!

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *