Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού: εν μέσω Ρατσιστικών Επιθέσεων

Το 1960 στη Νότια Αφρική υπήρχε ακόμα το καθεστώς του Απαρτχάιντ. Ένα καθεστώς που είχε μετατρέψει σε ανθρώπους “δεύτερης κατηγορίας” τους Αφρικανούς, εφαρμόζοντας αμείληκτα στην πράξη τις φυλετικές διακρίσεις. Ένα καθεστώς που νομιμοποιούσε την ακραία εκμετάλλευση και τον εξευτελισμό ανθρώπων από ανθρώπους, κάνοντας πράξεις τις αντιλήψεις και τις θεωρίες περί  “λευκής ανωτερότητας”.

Στις 21 Μαρτίου, φοιτητές διαδήλωναν ειρηνικά κοντά στην πόλη Σάρπβιλ. Διαμαρτύρονταν ειρηνικά ενάντια στους νόμους του Απαρτχάιντ, που επέβαλε η λευκή -κι έχουσα την εξουσία- μειοψηφία, ενάντια στην πλειονότητα των κατοίκων της χώρας, νόμοι που θεσμοθετούσαν τη φυλετική ανισότητα. Η αστυνομία άνοιξε πυρ. 70 άνθρωποι σκοτώθηκαν.

Έξι χρόνια αργότερα, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, καθιέρωσε την 21 Μάρτη ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων. Έτσι, ώστε να μην ξεθωριάσει στην ανθρώπινη μνήμη το έγκλημα που διαπράχθηκε στο όνομα της φυλετικής ανισότητας.

Το 2019, το Απαρτχάιντ, αποτελεί πια παρελθόν, μια μαύρη σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία. Δυστυχώς όμως, δεν αποτελούν παρελθόν και οι μαύρες σελίδες,  αυτές που έχουν μουσκέψει στο αίμα μεταναστών, προσφύγων, αυτών που θεωρούνται Άλλοι από κάποιους, και ως εκ τούτου η ζωή τους δεν υπολογίζεται. Το 2019 ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, οι φυλετικές διακρίσεις, οι ρητορικές που τις νομιμοποιούν  στη συνείδηση του κόσμου, που εμπνέουν πράξεις μίσους, εγκλήματα μίσους κατά συνανθρώπων μας, θεριεύουν. Φασίστες, ακροδεξιοί, λαικιστές που για εξυπηρέτηση της δικής τους ατζέντας, δεν διστάζουν να φλερτάρουν με φασίζουσες και φασιστικές (αν έχει κάποιο νόημα πια αυτή η διάκριση!) αντιλήψεις, και να υιοθετήσουν (ή να μην καταδικάσουν ανοιχτά) αντίστοιχες πρακτικές, αυξάνονται. Αυξάνονται και τα θύματά τους.

Χτες, καταγγέλθηκε στα Χανιά ξυλοδαρμός από αστυνομικούς 20χρονου μετανάστη από τη Γουινέα. Ο μετανάστης είχε εγκαταλείψει τη χώρα του, αφού βασανίστηκε και απειλήθηκε η ζωή του. Όπως αναφέρθηκε στην καταγγελία που υποβλήθηκε, όταν ζήτησε να τον πάνε να τον πάνε στο νοσοκομείο, οι Αστυνομικοί του είπαν: “να πεθάνεις εδώ, όχι νοσοκομείο”. Όταν ρώτησε γιατί τον χτυπάνε του απάντησε: «Μαύρε πήγαινε στη χώρα σου».

Στη Σάμο, γονείς μαθητών, δεν επιτρέπουν να πάνε τα παιδιά τους σχολείο για δεύτερη βδομάδα. Με αυτό τον τρόπο διαμαρτύρονται γιατί δεν θέλουν προσφυγόπουλα στο σχολείο τους. 12 σύλλογοι σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν καταθέσει σχετικό αίτημα.

Στα Βίλια, ομάδα κατοίκων της περιοχής επιτέθηκε με πέτρες και κροτίδες σε οικογένειες μεταναστών που διαμένουν σε ξενοδοχείο. Δεν δίστασαν να χτυπήσουν μικρά παιδιά.

Στις 18 Μαρτίου έγινε γνωστό από Δελτίο Τύπου της ΜΚΟ Άρσις, πως ασυνόδευτος ανήλικος πρόσφυγας έπεσε θύμα βιασμού, συνελήφθη, και τέθηκε υπό κράτηση (!)

Στις 17 Μαρτίου, κουκουλοφόροι ακροδεξιοί επιτέθηκαν πάλι (ανάλογες επιθέσεις είχαν πραγματοποιηθεί στην Κόνιτσα το τριήμερο της Αποκριάς) με ρόπαλα σε ανήλικους πρόσφυγες που ζουν σε δομή ΜΚΟ στην Κόνιτσα. Τα δύο παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, το ένα σε κατάσταση σοκ, και το άλλο με κάταγμα στο χέρι κι εκδορές στα γόνατα. Μάλιστα, φαίνεται πως το περιστατικό συνδέεται με την επίθεση τον προηγούμενο Οκτώβρη στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Βασίλη Νιτσιάκο, καθώς ένας από τους συμμετέχοντες φέρεται να είχε συμμετάσχει και σε αυτή.

Στις 8 Φεβρουαρίου ο Εμπουκά, μετανάστης από τη Νιγηρία, μεταφέρθηκε για εξακρίβωση στοιχείων στο Α.Τ. Ομόνοιας. Εκεί εξέπνευσε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Η οικογένειά του, ενημερώθηκε για τον θάνατό του, μετά από 24 ώρες μάταιης αναζήτησής του.

Αυτά είναι μερικά από τα πιο πρόσφατα περιστατικά, μιας ιστορίας αιματηρής που πάει χρόνια πίσω. Και περιοριζόμαστε στα περιστατικά που έχουν λάβει χώρα στην Ελλάδα. Εκατοντάδες περιστατικά βίας, εγκλήματος. Ιστορίες βουτηγμένες στο αίμα. Κάποιες από αυτές, βρίσκουν τον δρόμο τους για τη Δικαιοσύνη. Κάποιες, φτιάχνουν Μαύρους Χάρτες, και μας καλούν να “τους βάλουμε Χ”.

Τα θύματά τους δεν είναι μόνο οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι κάθε λογής “Άλλοι”, και αυτοί που τους υπερασπίζονται.

Θύματά τους γινόμαστε ο καθένας και η καθεμία από εμάς, κάθε στιγμή, που προσπερνάμε σιωπώντας ένα ρατσιστικό σχόλιο, μια ρατσιστική πράξη.

Θύματά τους γινόμαστε ο καθένας και η καθεμία από εμάς, κάθε στιγμή, που αφήνουμε το ρατσιστικό παραλήρημα να εισβάλλει στην καθημερινότητά μας, να γίνεται κομμάτι της.

Θύματά τους έχουμε ήδη γίνει όταν αποδεχόμαστε την “κανονικότητα” του “να υπάρχουν” τέτοιες αντιλήψεις και τέτοιες πρακτικές, γιατί υπάρχει αυτή η υλική πραγματικότητα που τις γεννά.

Photo by Matteo Paganelli on Unsplash

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *