Παιδιά κρατήστε τις φωνές σας…

Με δύο μαθητικές πορείες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη να κάνουν διάλογο ιδεών, άνοιξαν τα στρατόπεδα διχασμού και στα σχολεία.

Σημαίες και συνθήματα, λέξεις από χείλια μαθητών που αύριο θα είναι ενήλικες πολίτες αυτής της κοινωνίας, που κατά τα άλλα προσπαθούμε να αλλάξουμε.

Σαν να μην διδασκόμαστε την ίδια ιστορία. Σαν να μην θέλουμε το μέλλον μιας γενιάς που θα πάρει τα ηνία, να είναι μια γενιά εξέλιξης και προόδου. Υπερασπιστές πάντα της αναπαραγωγής και όχι της εξέλιξης.

Ναι η Μακεδονία είναι ελληνική, η Τρίπολη είναι ελληνική και η Αθήνα πάλι ελληνική είναι και αυτή. Υπάρχει όμως κι άλλη Αθήνα στον παγκόσμιο χάρτη, όπως κι άλλη Τρίπολη στη Λιβύη. Βέβαια τώρα θα μου πεις, πιο φασιστικό “ανθρώπραγμα” να το γνωρίζει, για να ξεσηκώσει ακόμα πιο πολύ την μαθητική κοινότητα.
Την ονομασία μια πόλης μπορούμε να την χρησιμοποιούμε μονάχα ως άξιοι υπερασπιστές της, έχοντας επιχειρήματα για την διεκδίκηση της, τιμώντας έτσι στο ελάχιστο την ιστορία της.

Με τα ΜΑΤ να ενισχύουν την “μαθητική πορεία” προβαλώμενοι ως ήρωες στα κακόβουλα βίντεο, που όπως πάντα καταδικάζουν ότι δεν τους μοιάζει, κατά λογίζοντας στην αναρχία (μιας και βολεύει) για ακόμα μια φορά, όλα τα δεινά του σάπιο μικρόκοσμου που φτιάξαμε, δεν μπορούμε να διεκδικούμε στο ελάχιστο. Πόσο μάλλον, κρυμμένοι πίσω από τα παιδιά.

Γιατί άνθρωπε είτε το θέλουμε, είτε όχι, ότι σπείρουμε θα θεωρήσουμε, και μια σαπισμένη σοδιά, παρά μόνο αηδία προκαλεί και τρόμο.

Αυτή την φορά τα παιδιά τρομάζουν.

Τρομάζουν γιατί το πρόσωπο τους και η ψυχή τους καλύφθηκε από την μάσκα των μεγάλων.
Τρομάζουν γιατί δεν τα αναστατώνει το χτύπημα από το κουδούνι ή το πρώτο καρδιοχτύπι του γυμνασιακού έρωτα, ούτε μια εκδρομη,αλλά τα θέλω των άλλων που τα έβγαλαν από τις τάξεις στους δρόμους.

Αυτή την φορά τα παιδιά τρομάζουν και υπεύθυνοι είμαστε εμείς!

Η πολιτική πράξη δεν είναι παραμύθι πριν την ύπνωση. Πόσο μάλλον δεν έχει ευτυχισμένο τέλος.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις φωνές των παιδιών να περπατήσουν και να φωνάξουν με την δική τους βούληση, κατά πατώντας έτσι το φράγμα του παρανοϊκού εθνικισμού, που μην γελιέστε πως έχει μια στάλα πολιτισμού μέσα του.

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *