Σταμάτης Κραουνάκης “Κι εγώ να ακούω την ψυχή των ανθρώπων, να πηγαίνω μ’ αυτή την ακοή”.

Πολλές φορές σκέφτομαι, πως κάθε συνάντηση, μπορεί να κρύβεται μέσα σε μια στιγμή. Από την άλλη, όλες αυτές οι σκέψεις, ανατρέπονται παρατηρώντας, έξω από τον εαυτό μας την δημιουργία. Και εκείνη την ώρα η απάντηση, γίνεται αυτόματα το μονοπάτι που σφραγίζει την σκέψη.

Δεν είναι η στιγμή, είναι τα χρόνια που σε φέρνουν αντιμέτωπο μαζί της. Φέτος ο Σταμάτης Κραουνάκης στις Γραμμές, αποτυπώνει τον έρωτα, την διαδρομή και την κουλτούρα μιας ολόκληρης γενιάς, σε μια μόνο νύχτα. Έχοντας πάντα δίπλα του την ομάδα της θρυλικής Σπείρα – Σπείρα, η οποία αποτελείται από τους: Χρήστος Γεροντίδης: φωνή, καχόνε, Σάκης Καραθανάσης: φωνή, κιθαρόνι, καχόνε, Κώστας Μπουγιώτης: φωνή, καχόνε, Βασίλης Ντρουμπoγιάννης: πιάνο , Βάιος Πράπας: φωνή, κιθάρες, μπουζούκι , Νίκος Σταδιάτης: φωνή, ακορντεόν, Γιώργος Στιβανάκης: φωνή, μαράκες, ντέφι και Γιώργος Ταμιωλάκης – τσέλλο, ξεκινούν μια μουσική διαδρομή, που μας χωράει όλους μέσα.

*Φωτογραφία: Γ. Κανελλόπουλος

Δεν ξέρω ποια είναι η κατάλληλη ερώτηση ή φράση για να ξεκινήσει μια κουβέντα μαζί σας.Ας το κάνουμε σαν παιχνίδι λοιπόν, ένα παιχνίδι που ξεκινάει από το χθες του Σταμάτη Κραουνάκη και καταλήγει στο σήμερα. Ποια είναι η εικόνα που γίνεται συνδετικός κρίκος για εσάς και ενώνει το παρελθόν με το παρόν;

Eνας χωματόδρομος. Αυτή είναι η εικόνα. Μέσα μου είναι ένας χωματόδρομος που γίνεται λασπουριά, φάτνη, πηλός, Άνθρωποι, Κάρα, φωνές, Αγορά λαϊκή, παιδιά που ξέρουν παλιά παιχνίδια. Αυτό μάλλον δεν άλλαξε ποτέ. Εξακολουθεί μέσα μου να υπάρχει, να με δονεί και να με κατευθύνει.
Φέτος με την πιο γλυκιά διαταγή “Φίλα με” σας συναντάμε στις γραμμές. Σε ένα πρόγραμμα λαϊκό με την παλιά Αθηναϊκή πίστα να γίνεται το επίκεντρο μιας σκηνικής διαδρομής. Τι ήταν αυτό που γέννησε την στιγμή, για τα λαϊκά του Σταμάτη;

Δεν μ’ αρεσει «Τα λαϊκα του Σταματη». Είμαι καθαρόαιμος λαϊκος δημιουργός, είτε γράφω λαϊκά τραγούδια, είτε γράφω τραγωδία, είτε γράφω Αριστοφάνη. Αυτό με χαρακτηρίζει.

Ήταν λοιπόν μια πολύ ωραία πρόσκληση, σ’ ένα μαγαζί τέτοιας ταυτότητας να παίξω όλα σχεδόν τα τραγούδια μου, όχι όλα, αλλά όσα χωράγανε, μαζί με τ’ αδερφάκια τους από άλλους δημιουργούς. Κύριος λόγος, οι ερμηνευτες μου. Τα παιδιά της ομάδας. Καλλιτέχνες πρώτης κοπής. Αρκετά χρόνια μαζί οι περισσότεροι.

Παίχτες εξαιρετικοί. Μικτής παιδείας. Μουσικοί και θεατροπαίδια. Μικτής τεχνικής. Αλλά κυρίως εξαιρετικοί τραγουδιστές όλοι. Χτίσαμε μια αφήγηση παρέα, και δοκίμασα εκπλήξεις, τρέλλα και σκηνικά περιστατικά, ανατρέποντας τη διάθεση και το στίγμα που δίνει ο καθένας. Η Ομάδα πάντα δίνει αυτή τη δυνατότητα.

Σ’ αυτό το παιχνίδι μπήκε και το μαγαζί. Η ομάδα των γκαρσονιών, ο μαιτρ, η κουζίνα, η κοπέλλα που πουλάει τα λουλούδια, ο κύριος που έχει την επιχείρηση. Αθόρυβα σχεδόν συννενοηθήκαμε για μια εφικτή οικονομικά για τον κόσμο διασκέδαση, και έναν χώρο ζεστό σαν σπιτι.

Βλέποντας σας στην σκηνή με τους “Σπείρα – Σπείρα”, επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά η δύναμη αυτής της ομάδας. Με το ανδρικό στοιχείο να επικρατεί αναρωτιέσαι αμέσως, ” αυτός ο κόσμος, είναι κόσμος των ανδρών” ;

Όχι, εντελώς αντίθετα. Η έλλειψη του θηλυκού γεννά τον καημό, ακόμα και τα σχόλια. Άλλωστε η δύναμη είναι το ζευγάρι. Σχεδιάστηκε όμως αυτό το πρόγραμμα μ’ αυτή τη σκέψη.Λείπει το αντικείμενο του πόθου, κι οι άντρες το υμνούν, το επιζητούν, μιλάνε γι’ αυτό.

Όχι αυτός ο κοσμος δεν είναι κόσμος των ανδρών.

Αυτός ο κόσμος είναι γέννημα Γυναικείο.

Με το φετινό πρόγραμμα γυρνάμε σε μια Αθηναϊκή πίστα, που στην ανάγκη της εξέλιξης λογοκρίθηκε στο παρελθόν.. Τελικά ο χρόνος έρχεται σε κοντραπούντο με την δημιουργία;

Έχει σημασία η αθωότητα με την οποία ο καθένας προσεγγίζει κάτι. Μετά το σπάσιμο, ας πούμε, παίρνω ο ίδιος τη σκούπα να καθαρίσω τη σκηνή για τον συνάδελφο. Αυτό είναι σχόλιο καθαρό των προθέσεων. Ο χρόνος είναι ακίνητη έννοια. Η εποχή χρειάζεται αλήθεια. Κάτι φτιάξαμε λοιπόν που ακουμπάει σ’ αυτό. Τα δίνουμε όλα. Αυτό, ο κόσμος το κατανοεί. Έπειτα έχω, δόξα τω θεώ, τραγούδια κοινής χρήσης. Φτάνει μια λέξη για να τραγουδήσουν μαζί μας.

Η συνύπαρξη του παλιού με το καινούργιο είναι η μάστιγα της εποχής μας, τι κάνουμε τόσο λάθος σήμερα, και συνεχώς ανατρέχουμε στο παρελθόν για να σωθούμε;

Δεν ακούμε την καρδιά του κόσμου.

Περικυκλωμένοι από τις επιθυμίες μας συνεχώς, αναζητάμε μια διέξοδο. Πολλοί από εμάς την συναντάμε στα τραγούδια, σε μια παράσταση ή σε ένα βιβλίο, ακόμα και σε μια βόλτα με το βρώμικο στο χέρι. Καταμετρώντας τις δικές σας επιθυμίες ποια είναι αυτή που σας οδήγησε στην μουσική;

Η βαθύτερη πίστη μου σε μια αμετακίνητη δύναμη.

Το καταφύγιο στην Τέχνη για να κρυφτώ πρώτα κι ύστερα για να επικοινωνήσω.

Απόγνωση, έρωτας, χωρισμός, ελπίδα ακόμα και ο θάνατος. Προσωπικές καταστάσεις που όλοι έχουμε συναντήσει στους στίχους και στη μουσική σας. Πως αλληλεπιδρά αυτό με τον δημιουργό;

Η στιγμή της γέννας είναι μια προσωπική οδύνη, μετά αθωώνομαι. Όταν ξανασυναντάω τα τραγούδια μου στη σκηνή είναι σαν να γεννιόνται εκείνη τη στιγμή. Αφήνομαι στα λόγια. Κοιτάζω τους ανθρώπους και τους δίνω την τροφή κατ’ ευθείαν φρέσκια, μαγειρεμένη τώρα. Αυτό είναι μια τελετή λύτρωσης για όλους μας.

Η Συνάντηση με την Λίνα Νικολακοπούλου στάθηκε αφορμή για τα θεμέλια μια μουσικής πολυκατοικίας, αλλά και μιας ζωής. Η δική σας Λίνα μέσα στο Σταμάτη;

Αυτό δεν μιλιέται. Δεν εξηγείται. Νιώθεται.Τη λατρεύω. Ο λόγος της με δονεί, με προκαλεί ανά παν δευτερόλεπτο. Κι από την άλλη καμαρώνω για το κοινό μας έργο. Πάλι ο χωματόδρομος.

Εν αρχή είναι ο λόγος ή η μουσική;

Ο λόγος αναμφισβήτητα.

Σχεδόν 3000 τραγούδια “γεννημένα” μέσα από την έμπνευση σας -Τι είναι αυτό μέσα στην ζωή για το οποίο ακόμα δεν έχετε γράψει;

Α, δεν ξέρω δεν το ’χω σκεφτεί.

Μια διαμάχη ανταγωνισμού και αποδοχής των περασμένων χρόνων, ήταν το να σας φορέσουν από την μία την ταμπέλα της κουλτούρας και από την άλλη της εμπορικότητας. Κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο και στο έργο σας, αντιλαμβάνεται κανείς, πως δεν “ψαρώσατε” , ας μου επιτραπεί η έκφραση. Το ερώτημα που γεννιέται μέσα από αυτό, είναι πόση αλήθεια πρέπει να κρύβει μέσα του, ένα αποτέλεσμα δουλειάς για να αποστασιοποιηθεί από τις ταμπέλες;

Τον καθαρό εαυτό. Αυτός είμαι. Όσοι μ’ αγαπούν είναι γι’ αυτό. Όσοι δε με θέλουν είναι πάλι γιατί αυτό που είμαι τους συγκρούει με μια κοσμοθεωρία που δεν τους βοηθάει.Τους κατανοώ κι αυτούς. Έρχεται στιγμή που τους κερδίζω κι αυτούς. Αλλά πάντα η έννοια μου είναι οι πρώτοι. Κι εγώ να ακούω την ψυχή των ανθρώπων, να πηγαίνω μ’ αυτή την ακοή.

Τα συναισθήματα στον άνθρωπο, σύμφωνα με το πως τα εκμεταλευεται ο καθένας, δηλώνουν τον χαρακτήρα του, χαράζοντας έτσι ο καθένας μια στάση ζωής. Θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί μια πολιτική πράξη απέναντι στην κοινωνία;

Κάθε κίνηση, κάθε κουβέντα μας, μα πάνω απ’ όλα η τέχνη μας, είναι πολιτική πράξη. Και κάνει τη δουλειά της σαν τέτοια. Εμένα πάντα μ’ ενθουσιάζει η υποδόρια δουλειά. Αυτό που το περνάς χωρίς να φωνάζει.

Όλο και περισσότερο η καθημερινότητα έχει την τάση να μας ορίζει. Σε στιγμές διαύγειας ο κόσμος κλωτσάει την ρουτίνα και προσπαθεί να αναπνεύσει. Αυτοί κυρίως είμαστε όσοι ζούμε με το αίσθημα. Υπάρχει άραγε τρόπος διαφυγής από την λογική που σκοτώνει;

Τι να σας πω. Χρειάζεται και η λογική. Αρκεί να μη μας υποχρεώνει σε σκοτεινότητα.

Η ανθρώπινη βλακεία είναι τελικά ο δαίμων της προόδου και η τροφοδοσία κάθε κοινωνικού στερεότυπου;

Είναι η αλήθεια, ότι η βλακεία είναι βασικό συστατικό των κοινωνιών.

Απ’ την άλλη υπάρχει πάντα και η Επανάσταση.

Και το Χιούμορ

Και η Αναίδεια -με την καλή έννοια καμιά φορά.

Τι είναι αυτό που κάνει τον Σταμάτη να αδιαφορεί, τι τον κάνει να χαμόγελα στον δρόμο και τι του δημιουργεί απέχθεια.

Το ότι ζω και καβαλάω το τρίκυκλο

Οι καλημέρες στους ανθρώπους

Απέχθεια η επιθετικότητα άνευ λόγου

Όταν σου κουνάνε το δαχτυλαάκι κάθε λογής.

Σ’αγαπώ, συγγνώμη και ευχαριστώ. Χάθηκε η αξία τους στην μάχη για ανθρώπινη ισορροπία;

Εγώ τα λέω τα “ω” σε καθημερινή χρήση. Δε μ’ έχει βλάψει ποτέ.

Και αν είναι να παλέψουμε μέχρι θανάτου για κάτι αυτό να είναι;

Η πίστη στις ανθρώπινες αξίες. Στο δίκαιο.

Με ποια διαδικασία το φαντασιακό μπορεί να συναντήσει το υπαρκτό στο σουρεαλιστικό παρόν, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον;

Δώστε στο όνειρο τρελά φιλιά.

Οι άνθρωποι κερδίζουμε τις ηδονές, με σκοπό να χάσουμε την αξία του συλλογισμού, και όταν αυτός μπει στην πρώτη γραμμή, χάνουμε την ηδονή – αναζητώντας την κατάλληλη στιγμή που θα ξυπνήσει η αλήθεια μέσα μας. Στον επίλογο , όντας δύσκολο να τέλειωσει αυτό το παιχνίδι των ερωτήσεων μαζί σας, θα ήθελα έναν στίχο σας, Ευχή και προσευχή για τις διαδρομές μας.

Της Νικολακοπούλου θα σας πω.

“Μ’ αρέσει που κατάλαβα

Πως όσα πήρα τα ‘λαβα

Μ’ απρόσμενα σαφώς ταχυδρομεία”

*Επιμέλεια Κέλλυ Πήλιουρα

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *