Σταύρος Γασπαράτος: Rage Park

Το Rage Park του Σταύρου Γασπαράτου είναι ένα άλμπουμ που δύσκολα μπορεί να το περιγράψει κανείς με λέξεις. Εσωστρεφές, με μόνο τον τίτλο του να δίνει με σαφήνεια τον τόπο που ο δημιουργός του μας καλεί να εξερευνήσουμε. Η απουσία οποιασδήποτε άλλης ένδειξης, επιτρέπει στον ακροατή να προβάλλει τη δική του εμπειρία, δημιουργώντας τη δική του προσωπική εκδοχή της εξερεύνησης που ο δημιουργός του άλμπουμ προτείνει. Η απελευθέρωση –μέσω της ατομικής επεξεργασίας των συναισθηματικών διαδρομών- προκύπτει από την ολότητα της εμπειρίας της ηχητικής αφήγησης. Άλλωστε, η αποδέσμευση από τους περιορισμούς της οπτικής αφήγησης, ενθαρρύνει την προσωπική ερμηνεία και αναζήτηση.

Αν το Rage Park του Σταύρου Γασπαράτου εξερευνά τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την ηρεμία από την οργή, με την ακρόαση του δίσκου ανακλύπτουμε τις πολλαπλές επιφάνειες αυτής της γραμμής. Τα πολλαπλά επίπεδα που επιτρέπουν τη μεταβολή του συναισθήματος, που υποδεικνύουν το συνεχές, αλλά υπογραμμίζουν και την ποιοτική διαφοροποίηση που επιφέρει η μεταβολή από την ηρεμία στην οργή και αντιστρόφως.

Το Rage Park αποκτά τη δυναμική του να  συμπαρασύρει τον ακροατή σε μία εξερεύνηση των συναισθημάτων αυτών έτσι όπως ο καθένας μας μπορεί να έχει βιώσει και τελικά να απελευθερωθεί, χάρη στη δομή του δίσκου, την υπαινικτικότητα και τον αναστοχασμό στον οποίο εμπλέκει τον ακροατή. Αν και η έννοια της Οργής ανασύρει εντάσεις και συναισθηματικές εκρήξεις, η άρτια αρχιτεκτονική του δίσκου μας επιτρέπει να αφουγκραστούμε τα αυλάκια που οδηγούν στη συσσώρευσή της, το ξέσπασμα, την αναγέννηση μέσα από την εμπειρία της. Μια εμπειρία που μας καλεί να αντιληφθούμε τις διαφορετικές ποιότητες στις εντάσεις, αντί να εγκλωβιστούμε σε δίπολα απόλυτων αντιθέσεων.

7:22. Τόσο διαρκεί η ηχητική ανατομία κάθε σταδίου της εξερεύνησης. Οι εύθραυστες υφές των εγχόρδων, η ευαισθησία του πιάνου –στιγμές στιγμές ο ήχος του θυμίζει σταγόνα που πέφτει-, τα κρουστά να δίνουν τον παλμό, τα electronics να εντείνουν τις ποικίλλες ατμόσφαιρες και να τις διασκορπίζουν, δομώντας σταδιακά και οδηγώντας στην κορύφωση με την περίσσεια  ηλεκτρισμού στον ήχο και στο συναίσθημα που φέρει το “Black Out”. Και αποφορτίζοντας στη συνέχεια, επιτρέποντάς μας τη γνώση μέσα από την έκφραση του συναισθήματος (“Aftermath”), αλλά και την ενθύμισή του ως μέρος μιας βιωμένης εμπειρίας (“Echo”).

H κυκλοφορία του δίσκου έρχεται ένα χρόνο μετά την παρουσίαση του έργου στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου ως μέρος ηχητικής/εικαστικής εγκατάστασης που λειτούργησε ως σκηνικός χώρος εντός του οποίου χορευτές/χορογράφοι κλήθηκαν να αλληλεπιδράσουν, ερμηνεύοντας τα τρία μέρη που απαρτίζουν το έργο.

Η κυκλοφορία του δίσκου συμπίπτει με την ολοκλήρωση του παράλληλου πρότζεκτ του Στάθη Αθανασίου με την ομώνυμη μικρού μήκους ταινία του να κάνει πρεμιέρα στις 7 Μαϊου στο site directorsnotes.com.  Από την ταινία αυτή προέρχονται και τα τρία video clips που συνοδεύουν την κυκλοφορία του δίσκου, και μπορεί να τα δει κανείς στο κανάλι του σκηνοθέτη στο youtube.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 20 Μαΐου από την Inner Ear, σε αριθμημένη έκδοση λευκού και μαύρου βινυλίου, cd και digital album.

Η ηχογράφηση των 7 ορχηστρικών κομματιών έγινε ζωντανά στο Venue B τον Ιούλιο του 2018.

Συμμετέχουν οι μουσικοί:

Αναστάσης Μυσιρλής (τσέλο)

Μιχάλης Βρέττας (βιολί)

Περικλής Τιμπλαλέξης (βιολί)

Πάνος Τσίγκος (πιάνο, electronics)

Σταύρος Γασπαράτος (πιάνο, κρουστά, electronics).

To artwork του album είναι βασισμένο στο έργο Spiked-Wire Frieze του εικαστικού Νίκου Σεπετζόγλου.

 

Σχετικά με Χρυσή Κυρατσού

Γραπτός λόγος ή προφορικός λόγος; Να μιλήσεις για τη μουσική; Και αν μιλήσεις τελικά τι να πρωτοπείς για μια μουσική εμπειρία; Αλλά και γενικότερα, αν αρχίσεις να μιλάς για κάθε εμπειρία της ζωής σου σε κάποιον τρίτο, προκύπτει το ερώτημα: «και τώρα πού να εστιάσω»; Γιατί κι ο άλλος ή η άλλη που έτυχε να σε ακούν, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν και πολύ. Κι έπειτα, πού να δίνω περισσότερη έμφαση, στο «συναίσθημα» και στη «ζωντανή εμπειρία», ή μήπως σε πιο «στεγνές» πληροφορίες; Και σε τι «αναλογία» τελικά»…. Κάτι τέτοια ερωτήματα μου φαίνεται συναντά μια μουσικός, που κάποτε , εκεί στην εφηβική Αποκάλυψη, αποφάσισε πως «η Πανκ αλλάζει τον κόσμο», μετά ήρθε η προσγείωση της ενηλικίωσης (όχι με την έννοια της ηλικίας στην ταυτότητα, αλλά με την έννοια της «ωριμότητας», της «σοβαρότητας» και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα), που ομολογουμένως δεν κράτησε και πολύ. Κάτι η εθνομουσικολογία, κάτι το ραδιόφωνο, κάτι η μαγεία της Μουσικής (live ή μη), είναι και αυτός ο Ήχος που επηρεάζει κάθε κύτταρο του σώματός σου, και η απογείωση ήρθε. Και μαζί της και η «Μύγα». Το επόμενο ερώτημα που θα μας απασχολήσει, έχει τεθεί από τους Clash και είναι: “Should I stay or should I go now? If I go, there will be trouble, And if I stay it will be double”….. Άντε, να δούμε! Και καλή μας τύχη!

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Χρυσή Κυρατσού →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *