Σταύρος Μητρόπουλος “Αυτή η βρωμόγρια είναι πολύ ισχυρό Drug”

“Είμαστε οι Dirty Granny Tales. Μια ομάδα που αφηγείτε σκοτεινές ιστορίες από αλλόκοτους κόσμους”

Θα μπορούσα να ξεκινήσω με ποια κοινότοπη ερώτηση του τύπου, Μουσική ή πως γεννήθηκαν οι Dirty Granny Tales, αλλά δεν θα το κάνω. Αυτά θα τα βρούμε στην ροή της κουβέντας μας.

Οπότε ας μας γυρίσει το παρόν στην αρχή όλων.

Ας ξεκινήσουμε από το τώρα.

Σε πρόβες για το REJECTION 2 που έρχεται στις 22 Φλεβάρη. Πως κινείται όλο αυτό μέσα στην καθημερινότητα.

-Δεν είμαστε από τα σχήματα που βρίσκονται κάθε βδομάδα και παίζουν σε ένα studio. Αυτό γίνεται μόνο την περίοδο που ετοιμάζουμε κάτι να παρουσιάσουμε. Όπως τώρα για παράδειγμα. Η καθημερινότητα των Dirty Granny Tales παρόλα αυτά είναι πολύ δημιουργική. Πριν αρχίσουν οι πρόβες υπάρχει μια μεγάλη περίοδος όπου ετοιμάζεται η σύνθεση της μουσικής, η σκηνοθεσία του έργου, και φυσικά το σενάριο.

Πόσα χρόνια πέρασαν από το πρώτο REJECTION, και ποιες είναι οι διαφορές από την τότε παρουσίαση στο Μπάντμιτον με αυτή που αναμένουμε στο Κακογιάννη.

Το 2011 όταν ανεβάσαμε το rejection, οι μουσικοί πέρα από την εκτέλεση της μουσικής, δεν είχαν κάποιο θεατρικό ρόλο. Φέτος όμως στο Rejection V2 έχουν το μεγαλύτερο ρόλο που είχαν ποτέ. Διατηρώντας λοιπόν το χαρακτήρα του αφηγητή, με κάποια σκέτσάκια συμπληρώνουν τα κενά της ιστορίας.Άλλη μια διαφορά είναι πως 8 χρόνια πριν, παίζαμε και κομμάτια από το Album Didi’s Son. Τώρα αυτά έχουν αφαιρεθεί και έχουν αντικατασταθεί και με τα σκέτς αλλά και με κάποιες καινούριες συνθέσεις. Και χορογραφικά έχουν γίνει κάποιες μικρές αλλαγές που μόνο η Εριφύλη η χορογράφος μας θα μπορούσε να σου εξηγήσει.

Κάτι που κανεις έξω από την δημιουργία του project, κατά την διάρκεια της μέρας και σου δίνει έμπνευση;

Η έμπνευση για μένα δεν χρειάζεται δράση. Πράγματα που με αγγίζουν συναισθηματικά από την καθημερινότητα μου τα εκμεταλεύομαι. Μπορεί να είναι ένα συμβάν που έγινε στο δρόμο. Κάτι που άκουσα στις ειδήσεις, μια ταινία, οτιδήποτε.

“Ζούμε μια περίοδο που ανθίζει μια νέα κατηγορία, ο Asexual. Και το λέω αρνητικό μόνο και μόνο γιατί χωρίς σεξ έχουμε σοβαρές πιθανότητες να πάθουμε κατάθλιψη”

Από την καλλιτεχνική μητρόπολη του Βερολίνου στο κλείνον άστυ της Αθήνας. Τι αλλάζει στην διάθεσή, αλλά και στην ενέργεια να δημιουργήσεις;

Δε μπορώ να πω πως το Βερολίνο μου έδωσε δημιουργικά κίνητρα λόγο του τίτλου του. Όταν λέμε καλλιτεχνική Μητρόπολη, αυτό ουσιαστικά είναι ένας μαγνήτης για κόσμο που θέλει να φοράει την ταμπέλα του καλλιτέχνη. Οπότε θα δεις πολύ κόσμο που κυκλοφορεί με τη στολή του διανοούμενου, κι από μέσα είναι απλά μια φούσκα. Ως Berliner όμως γινεσαι σεβαστός ειδικά από κάτι λαούς σαν τον δικό μας που έχουμε μια ξενολαγνεία. Έχω γνωρίσει βέβαια και πολλούς αξιόλογους ανθρώπους σε αυτή την πολή, απλά οι μαϊμούδες είναι πολλες και το αυθεντικό το ψάχνεις σαν ψύλο στα άχυρα.
Μιας και με ρώτησες για δημιουργική ενέργεια, εμένα αυτό από τη φύση μου ειναι μια ανάγκη. Δε μπορώ να με φανταστώ να σταματήσω να το κάνω. Το περιβάλλον που ζω με επηρεάζει πολύ, το οποίο φαίνεται στο αποτέλεσμα, σε τελική ανάλυση η τέχνη είναι μέσο έκφρασης.

Βρισκόμαστε απέναντι από μια “πολωμένη” Ευρώπη, με την ακροδεξιά να επιβάλλεται και να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, αλλά και τον κόσμο να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο διαιρεί και βασίλευε. Πόσο και πως επιρεάζει εσένα αυτή η κατάσταση και κατά συνέπεια και την δουλειά σου;

Έχω πολύ οργή μέσα μου τα τελευταία χρόνια, όσο και να προσπαθώ να κρατήσω απόσταση από αυτό το φανερό παιχνίδι εκμετάλευσης. Στο Βερολίνο δεν το νιώθεις και τόσο, ο κόσμος δεν το συζητάει και τόσο πολύ. Τους έχουν ένα σχετικά βιώσιμο βασικό μισθό, και δεν σηκώνουν κεφάλι. Με πληγώνει όταν βλέπω τον Έλληνα τόσο ευνουχισμένο. Κατανοώ κάποιους εργοδότες που τα βγάζουν δύσκολα και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στους μισθούς των υπαλλήλων τους. Αλλά δεν καταλαβαίνω, όταν λες ότι δεν έχεις, γιατί να χρησιμοποιείς τους υπαλλήλους σου σαν να τους έχεις αγοράσει, με απλήρωτες υπερωρίες, και μάλιστα να τους κρατάς stand by ακόμα και στα ρεπό τους. Η απάντηση βέβαια είναι οτί απλά εκμεταλεύεσαι την κρίση. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω οι υγιής επιχείρήσεις με μεγάλο κέρδος γιατί να πληρώνουν αυτό τον απαράδεχτο βασικό μισθό. Ο Έλληνας θεωρώ πως πρέπει να αντισταθεί σε αυτό.
Τη δουλειά μου την επηρεάζει ίσως και θετικά μιας και κάτι τόσο ακραίο είναι μια πολύ καλή πηγή έμπνευσης.

“Η πρέζα δεν κόβεται, γιατί αυτή η βρωμόγρια είναι πολύ ισχυρό Drug”

Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα συζητιούνται τα έμφυλα στερεότυπα και η καταπίεση (με οποιαδήποτε μορφή μπορεί αυτή να προσλάβει) κάθε θηλυκότητας. Ταυτόχρονα, τα στερεότυπα περί «αρσενικού» μπορεί να αποδειχθούν εξίσου καταπιεστικά. Πώς αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας ως δημιουργό μέσα σε αυτή την πραγματικότητα;

Η σεξουαλική ταυτότητα του καθενώς είναι κάτι που θα έπρεπε να αφορά μόνο αυτόν και τους συντρόφους του. Η έννοια Σεξισμός έχει μια εξέλιξη που προφανώς θα φτάσει στα άκρα για να ξαναισορροπίσει. Η κάθε αλλάγη όπως έχει δείξει η ανθρώπινη ιστορία ξεκινάει με μια υπερβολή για να αντισταθεί πιο δυναμικά σε κάτι πολύ παγιωμένο.
Η προσωπική μου άποψη είναι πως και η ίδια η κοινωνία επηρεάζει τη σεξουαλική μας ταυτότητα. Πριν κάποια χρόνια η μυϊκή δύναμη του άντρα χρειαζόταν περισσότερο από ότι σήμερα, και φυσικά αναφέρομαι μόνο στο δυτικό πολιτισμό. Tώρα οι ειδικότητες στον επαγγελματικό τομέα είναι unisex. Αυτό που έχω διαπιστώσει ως αρνητικό είναι πως υπάρχει μια νέα τάση σε αυτούς οι οποίοι δεν ξέρουν ποιο φύλο τους ελκύει σεξουαλικά, δεν είναι ουσιαστικά κατασταλαγμένοι, και αυτό τους κάνει φλατ χώρις πάθος. Ζούμε μια περίοδο που ανθίζει μια νέα κατηγορία, ο Asexual. Και το λέω αρνητικό μόνο και μόνο γιατί χωρίς σεξ έχουμε σοβαρές πιθανότητες να πάθουμε κατάθλιψη.

Μέσα από από τους ήρωες των Dirty Granny Tales, ξύπνα το φαντασιακό σε έναν υπαρκτό ρεαλισμό. Πόσο δυνατή είναι αυτή η αντίστιξη και πόσο λειτουργεί λειτροτικά αν θες, σε κάθε μία από τις ιστορίες σας;

Ένα πράγμα που με ευχαριστεί από το feedback που πέρνω από τον κόσμο που έρχεται στις παραστάσεις μας, είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό φεύγουν από το θέατρο προβληματισμένοι. Οι ιστορίες μας έχουν αλληγορικό χαρακτήρα, και τα μηνύματα μας θέλουμε να τα περνάμε στο υποσυνείδητο. Βλέποντας
λοιπόν αυτόν τον προβληματισμό, νιώθουμε δικαιωμένοι.

“Ο μόνος οδηγός να είναι η ψυχή σου, έτσι ώστε να εκφραστείς μέσα από το έργο σου και να επικοινωνίσεις με τους ακροατές σου”

Κάθε παράσταση είναι, μια αφήγηση μετά μουσικής που αναζητά την διέξοδο. Είναι αυτός ένας τρόπος ώστε να βγει προς τα έξω ένα μήνυμα ή μια δήλωση;

Τα πάντα μπορούν να γίνουν τα μέσα για να περάσεις ένα μήνυμα, αρκεί αυτό να είναι μια πρόκληση για τον καλλιτέχνη.

Έχοντας την έννοια του παραμυθιού στο μυαλό μας, ανατρέχουμε υποσυνείδητα στην παιδική αθωότητα και στην εξημέρωση των φόβων μας, ακόμα και ως ενήλικες. Πόσο κοντά πιστεύεις πως μπορεί να βρίσκονται τα παιδικά μας όνειρα, μέσα στην ενήλικη πραγματικότητα;

Οτιδήποτε μας έκανε να χαμογελάμε στην παιδική μας ηλικία δεν πεθαίνει ποτέ. Μόνο και μόνο το γεγονός οτί μας θυμίζει ότι είμασταν παιδιά είναι αρκετό για να μας φωτίσει. Πως γίνεται να πάψουμε να γοητεύομαστε με τα παιδικά μας όνειρα, μιας και τότε η αγνή ψυχή μας είχε μια ειλικρίνια, και τα Θέλω μας ήταν γεμάτα ουσία και απόλαυση. Όσο μεγαλώνουμε όμως το κεφάλι μας γεμίζει κανόνες. Θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί στην κοινωνία, στην ενηλικίωση μας έχουμε χάσει πια ένα μεγάλο μέρος του αυθορμητισμού μας, μαζι με αυτό θολώνουν στο μυαλό μας και τα θέλω μας, και ξεχνάμε τα παιδικά μας όνειρα.

Η γλώσσα με την οποία διαλέγετε για να μοιραστείτε την ιστορία σας, είναι καθοριστική σε αυτό που θέλετε να πείτε;

Είμαστε οι Dirty Granny Tales. Μια ομάδα που αφηγείτε σκοτεινές ιστορίες από αλλόκοτους κόσμους. Αυτή είναι η γλώσσα μας. Αν αυτό αλλάξει οφείλουμε να αλλάξουμε και το όνομα μας.

Υπάρχει καλύτερο κοινό και πως το ξεχωρίζεις αυτό, ανάμεσα σε πόλεις και παραστάσεις;

Το αγαπημένο μου κοινό είναι αυτό που ανοίγει την ψυχή του και ρουφάει τα συναισθήματα, χώρις να μπαίνει σε διαδικασία ανάλυσης σα να λύνει κάποια μαθηματική εξίσωση. Αυτό το κοινό είναι ζεστό, και κυρίως το βρίσκει κανείς σε ζεστές χώρες.

“Όσο μεγαλώνουμε όμως το κεφάλι μας γεμίζει κανόνες. Θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί στην κοινωνία, στην ενηλικίωση μας έχουμε χάσει πια ένα μεγάλο μέρος του αυθορμητισμού μας, μαζι με αυτό θολώνουν στο μυαλό μας και τα θέλω μας, και ξεχνάμε τα παιδικά μας όνειρα”

Η μουσική για εσένα;

Ανάγκη

Πως ξεκινησαν όλα;

Μικρός το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βγώ στη γειτονιά και να παίξω. Αυτό ήταν ο ορισμός του παραδείσου. Μέχρι που ένα από τα παιδιά αυτά με ρώτησε τι μουσική ακούω. Η απάντηση ήταν “Tίποτα”. Μου δάνεισε μια κασσέτα Kiss. To επόμενο βήμα ήταν να πάρω κιθάρα, μετά φυσικά έμπλεξα με τα συγκροτήματα, κάτι το οποίο και θεωρώ αρκετά ψυχοφθόρο. Αυτός ήταν και ο λόγος που τα παράτησα για αρκετά χρόνια, αλλά μιας και η μουσική ήταν εξάρτηση ποτέ δε σταμάτησα να παίζω έστω και μόνος μου στο σπίτι. Εκείνη την περίοδο συνέθεσα και τα πρώτα κομμάτια Dirty Granny. Από καθαρή περιέργεια και μόνο έβαλα να τα ακούσουν κάποιοι φίλοι και γνωστοί, αλλά πήρα τόσο καλά σχόλια και αποφάσισα να το δω πιο σοβαρά. Οπότε όπως καταλαβαίνεις ξαναέμπλεξα. και τώρα μάλιστα η πρέζα δεν κόβεται, γιατί αυτή η βρωμόγρια είναι πολύ ισχυρό Drug.

Αναπολείς άλλες εποχές για να φτιάξεις μουσική;

Αναπολώ την εποχή που οι μουσικοί έπαιζαν με μουσικά όργανα.

Ποια αγαπημένη στιγμή, πρόσωπο ή ακόμα και κατάσταση από το παρελθόν σε επηρεάζει μουσικά;

Οι στιγμές είναι ίσως και το κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Λειτουργεί τόσο υποσυνείδητα που δεν μπορώ να εντοπίσω χρονικά πότε συμβαίνει. Για τα πρόσωπα θα δώσω την ίδια απάντηση. Σίγουρα καλλιτεχνικά υπάρχουν πολλές επιρροές, και νομίζω περισσότερο από ταινίες παρά από μουσικά σχήματα. Θεωρώ λάθος οι επιρροές να γίνονται συνειδητά έτσι κι αλλιώς. Με ενδιαφέρει να έχω δική μου ταυτότητα. Αλλιώς δεν νιώθω οτί προσφέρω κάτι. Αυτό για να επιτευχθεί πρέπει ο μόνος οδηγός να είναι η ψυχή σου, έτσι ώστε να εκφραστείς μέσα από το έργο σου και να επικοινωνίσεις με τους ακροατές σου. Αναφέρουμε στα δελτία τύπου επιρροές όπως Tiger Lillies, The Residents, Diamanda Galas, Μάνος Χατζιδάκις κ.λ.π Σίγουρα έχουν βάλει και αυτοί το χεράκι τους στην ύπαρξη της βρωμόγριας, αλλά είναι πολλοί περισσότεροι από αυτούς, που ουτέ εγω ο ίδιος δεν μπορώ να τους αναφέρω, γιατί όπως είπα πριν, αυτό λειτουργει και θέλω να λειτουργεί υποσυνείδητα.

Ποιά από τις υπόλοιπες τέχνες πέρα της δικής σου σε εξιτάρει περισσότερο, τόσο ως καλλιτέχνη, αλλά και ως παρατηρητή;

Το κουκλοθέατρο αλλά και ο χορός όταν ξεφεύγει από την ανθρώπινη κίνηση.

Όσοι έχουμε παρακολουθήσει την πορεία των Dirty Granny Tales, ερχόμαστε μπροστά σε μια ιστορία δοσμένη μέσα από μουσική, Κουκλοθέατρο και animation projection, καθώς και την κίνηση ως βασικό συστατικό των παραμυθιών. Σε αυτούς που θα δουν για πρώτη φορά αυτόν τον συνδιασμό, πως θα παρουσίαζες εσύ τους σκοτεινούς παραμυθάδες;

Για να επικοινωνήσεις καλό είναι να έχεις ένα τίτλο. Εμάς ένα από τα μειονεκτήματα μας είναι πως δεν μπορούμε να περιγράψουμε με 2 λέξεις τη δουλειά μας. Κάποιες φορές αναγκάζομαι να το κάνω και έχω βρει τον τίτλο Gothic opera. Aλλά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αν κάποιος έχει κάποια ιδέα είμαι ανοιχτός να την ακούσω.

Μια από τις ιστορίες σας θα έστελνες στο διάστημα;

Είναι αρκετά περίπλοκες οι ιστορίες μας για να τις καταλάβουν οι εξωγήινοι, αλλά αν είχα να διαλέξω σίγουρα αυτή θα ήταν το Telion’s Garden.

Αν ξέχασα κάτι έχεις την ευκαιρία να το προσθέσεις στο υστερόγραφο, μαζί με μια ευχή, ως επίλογο.

Πρώτα από όλα θέλω να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον. Η ευχή μου είναι να σηκώσει το κεφάλι ο Έλληνας σε ουσιώδη ζητήματα, και θα ήθελα ο κόσμος γενικα μετά τις απόκριες να μην ξεχάσει να βγάλει τη μάσκα.

Σχετικά με Κέλλυ Πήλιουρα

Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου "μικρόκοσμου", που ούτε ο κλασσικός Αμερικάνος δεν ξέρει. Στις 28 του Οκτώβρη και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου έκανε την διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησης μου είμαι αντί- συμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στην ζωή μου , θέλοντας να ισορροπήσουν την διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου... Μέσα σε όλη αυτή τη μικρή διαδρομή και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή όλο λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στην λασπωμένη γη..          -Φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα λες; Τα "φώτα"άνοιξαν η "αυλαία" έπεσε για την βαρετή ζωή, και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο και θέση στην ζωή μου, έχοντας συνοδοιπόρους πάντα, τα φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Σαν ηθοποιός λοιπόν, κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες χρυσές σφαίρες, τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά, είναι τα μικρά, μάζεψα τα βιβλία μου και τους ήρωες τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστός δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από την θέση σκηνοθέτη, και πότε από την θέση μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας την μαγεία της επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη. "Racing around to come up behind you again" Καλές Πτήσεις..

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κέλλυ Πήλιουρα →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *