ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ

Μια παράσταση που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, γίνεται αφορμή για ταινία. «Τα πουλιά», η πρώτη κινηματογραφική ταινία σε παραγωγή του Onassis Culture, «ανοίγει τα φτερά της» σε φεστιβάλ κινηματογράφου στις γαλλικές Άλπεις, πριν ακόμη ολοκληρωθούν τα γυρίσματα.

«Αγάπη μου, πουλάκι μου, φανερώσου στους φίλους μας, έλα να σε δουν οι ξένοι»

Αριστοφάνης, Όρνιθες
Τα Πουλιά ανοίγουν τα φτερά τους για τις γαλλικές Άλπεις, λίγο προτού πετάξουν στην αγκαλιά του κοινού. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Λεζ Αρκ (Festival de Cinema Européen des Arcs) στη Γαλλία, στο Τμήμα της αγοράς Work in Progress, θα προβληθεί στις 16 Δεκεμβρίου ένα απόσπασμα της πρώτης κινηματογραφικής ταινίας σε παραγωγή του Onassis Culture, με τίτλο Τα πουλιά (Birds) του βραβευμένου Έλληνα σκηνοθέτη Μπάμπη Μακρίδη, σε συνεργασία με τη Neda Film της Αμάντας Λιβανού. Το Τμήμα Work in Progress του Φεστιβάλ φιλοξενεί κάθε χρόνο 14 επιλεγμένες ταινίες που βρίσκονται σε στάδιο παραγωγής και αποπεράτωσης, οι οποίες παρουσιάζονται σε κλειστό κοινό επαγγελματιών του κινηματογράφου.

Τα Πουλιά, ένα docudrama, ένα ντοκιμαντέρ που μοιάζει περισσότερο με ταινία μυθοπλασίας, εμπνέεται από τους Όρνιθες του Αριστοφάνη και την ομώνυμη παράσταση του Νίκου Καραθάνου που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου και Στέγη Ιδρύματος Ωνάση) και στην Αμερική (St. Ann’s Warehouse, Νέα Υόρκη). Πώς μια παράσταση από την Επίδαυρο έφτασε στη Νέα Υόρκη και πώς ένα αρχαίο κείμενο συνδέεται με τη ζωή και την πραγματικότητα; Μια ταινία για την πτήση και την πτώση, για την ανθρώπινη ανάγκη να πετάμε, για τον φόβο του ύψους, τον ίλιγγο, την ουτοπία, τους θεούς και τον άνθρωπο. Μια ταινία για την παρατήρηση των πουλιών, όπου τα πουλιά είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι.

Η ταινία Τα Πουλιά είναι υποψήφια για το βραβείο που απονέμεται από το Ταμείο Συμπαραγωγών του Συμβουλίου της Ευρώπης, Euramages, σε φιλμ που παρουσιάζουν μια πρωτότυπη ματιά στην αφηγηματική τους δομή. Η ταινία αναμένεται να ολοκληρωθεί την άνοιξη του 2019.

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Μπάμπης Μακρίδης

Μια παραγωγή του Onassis Culture

Συνεργασία: NEDA Film

Παραγωγός: Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Onassis Culture σε συνεργασία με την Αμάντα Λιβανού, NEDA Film

Διεύθυνση Παραγωγής: Ισαβέλλα Αλωπούδη

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κωνσταντίνος Κουκουλιός

Ήχος: Λέανδρος Ντούνης, Στέφανος Ευθυμίου

Μοντάζ: Μάριος Κλεφτάκης, Θοδωρής Αρμάος

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Διασκευή: Γιάννης Αστερής, Νίκος Καραθάνος

Μια ταινία του Μπάμπη Μακρίδη με αφορμή την παράσταση του Νίκου Καραθάνου, Όρνιθες

Παίζουν: Νίκος Καραθάνος, Χρήστος Λούλης, Άρης Σερβετάλης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Βασιλική Δρίβα, Έμιλυ Κολιανδρή, Έκτορας Λιάτσος, Κώστας Μπερικόπουλος, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Φοίβος Ριμένας, Μιχάλης Σαράντης, Γιάννης Σεβδικαλής, Έλενα Τοπαλίδου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Άγγελος Τριανταφύλλου, Χάρης Φραγκούλης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη κ.α.

Ο Μπάμπης Μακρίδης γεννήθηκε στην Καστοριά. Αποφοίτησε από τη Σχολή Κινηματογράφου Σταυράκου. Το 2005, η πρώτη μικρού μήκους ταινία του, Ο Τελευταίος Φακίρης, απέσπασε το βραβείο καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους της Δράμας. Το L, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, συμμετείχε σε μερικά από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του πλανήτη, όπως στο Sundance, στο Ρότερνταμ και στο Κάρλοβι Βάρι, ενώ κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο Molodist Film Festival στο Κίεβο. Ακολούθησε ο Οίκτος που έκανε επίσης παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance 2018, στο τμήμα World Cinema Dramatic Competition. Η ταινία συνέχισε τη φεστιβαλική πορεία της με ευρωπαϊκή πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και, κατόπιν, προβλήθηκε σε πολλά άλλα σημαντικά κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, όπου κέρδισε αρκετά βραβεία (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α΄ ανδρικού ρόλου).

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *