“Της μάνας σου”

Ο μονόλογος της μάνας- ένα έργο πολύ παιγμένο, πολυετές επίκαιρο και με εκατομμύρια πρωταγωνίστριες να το συνοδεύουν.
Τις μανούλες μας .
Ο μονόλογος της μάνας είναι μια δραματουργική διαδικασία συνήθως ερωτήσεων, και πρωτοποριακή ανατροπή την απάντηση.

Ο μονόλογος της εξέλιξης και της διαδοχής, γιατί αν είσαι μάνα θα γίνεις και γιαγιά, και από κει ξεκινάει η αναδρομή.
Ποια δεν έχει ακούσει, «δεν θα γίνεις μάνα»; Ναι, τότε πέρναγε στα ψιλά γράμματα του μονολόγου, όσο όμως τα χρόνια περνούν, αυτό το απειλητικό ερώτημα σε τρομοκρατεί.
Αν έχεις γίνει μάνα, κατανοείς τα λόγια της τώρα γιαγιάς, αν όχι υπάρχουν χιλιάδες αποσπάσματα του μονολόγου, «θα κάνεις παιδιά και θα δεις» , «εγώ πότε θα δω εγγόνι» και άλλα πολλά, ίδιου περιεχομένου χειριστικά τερτίπια που στηρίζουν και εφοδιάζουν το ισχυρό βασίλειο της μάνας.

Και η ζωή συνεχίζεται..
Το έργο παίζεται σε άλλη πράξη.

Αυτόνομος, έτοιμος να διαχειριστείς την ζωή σου, στον δικό σου μικρόκοσμο, αυτόν που ούτε Αμερικάνος εξερευνητής δεν μπορεί να ανακαλύψει, η μάνα θα κάνει τα πάντα για να ανακαλύψει το μυστήριο που μόνο αυτή ξέρει ότι κρύβεις.

Το σχέδιο έχει ως βάση την καθημερινή επαφή μέσω του τηλεφώνου.

Η κλήση της μάνας-μανούλας-μαμάς, στην περίπτωση που είσαι και πιο κουλ της Λένας, Μαρίας, Κατερίνας ή το χαϊδευτικό όνομα που γράφει η οθόνη του κινητού σου.

Αυτό το σχέδιο είναι το πιο κοινότυπο σατανικό σχέδιο που με έναν αδιανόητα ευφυή τρόπο πιάνει.
Ερωτήσεις συχνές, ίδιες, ακατάπαυστα διαδέχονται η μία την άλλη στο ακουστικό.
Δεν υπάρχουν μπάσα-η μάνα εκπέμπει στα πρίμα.

«Τι κάνεις; Πως είσαι; Δεν ήρθες να φας, είχα μαγειρέψει. Κατάλαβα πάλι δεν έχεις φάει τίποτα. Τι θα φας; Να προσέχεις! Εγώ για σας νοιάζομαι- να είστε καλά θέλω!».

Εσύ βέβαια δεν έχεις μιλήσει, δεν έχεις προλάβει περιμένεις την άνω τέλεια για να πιαστείς από κάπου.

«Τι έπαθες γιατί δεν απαντάς»- σου μιλάω παιδί μου.

Παύση! Η παύση του κατατρεγμένου παιδιού από την ακούραστη μάνα.
Την καθησυχάζεις και αλλάζεις θέμα.
Το ίδιο λάθος κάθε φορά..
Εκεί δεν την σταματάει τίποτα την Βασίλισσα μάνα.
Αν έχεις κάνει το λάθος να την ρωτήσεις για εκείνην , αρχίζει το βαθυστόχαστο κομμάτι του μονολόγου.
Εδώ κάπου ξεκινάει η τρίτη πράξη, χάνεται το ενδιαφέρον για το παιδί και ξεκινάει η έλλειψη ενδιαφέροντος προς την μαμά.
Φυσικά αλλάζει και το υποκοριστικό, αν το μάνα δεν γίνει μανούλα, δεν κλείνει το τηλέφωνο.

Ο μονόλογος της μάνας είναι το πολυπρόσωπο κείμενο με έναν πρωταγωνιστή, αδιανόητα ευρηματικό και αληθινό.
Παγκοσμίως γνωστό έχει αποσπάσει κριτικές κοινού και κριτικών ως το πιο επίκαιρο όλων των εποχών. Έχει πάρει βραβεύσεις. Εξακολουθεί να σε συγκινεί και να σε εντυπωσιάζει κάθε φορά. Οι μανούλες μας ξέρουν πώς να επιβιώνουν στο σανίδι της ζωής και έχουν δίκιο να το φωνάζουν, πως «Μάνα είναι μόνο μια» , αποτέλεσμα που διαιρείται στα εκατομμύρια των γυναικών στον κόσμο όλο. Μέσα από κουλτούρες και πολιτισμούς, από ανάγκες και ελπίδες, όχι της αποδοχής, αλλά της διεκδίκησης μέσα από την ζωή.
Ναι γιατί μάνα είναι μόνο μια, όπου και να την συναντήσεις, ό,τι και να ζητήσεις, όσο κι αν θες να απαλλαγείς από την συνθήκη της . Γιατί επέλεξε να μας χαρίσει την ζωή, αξία ανεκτίμητη. Για όλα τα παραπάνω και για όλα όσα κουβαλούν μέσα τους – Γέλιο, κλάμα, απόγνωση, συγκίνηση, πάντα θα την αναζητάμε, θα την καταλαβαίνουμε και ας μην το πιστέψει ποτέ , πάντα θα την αγαπάμε και πάντα θα την χειροκροτούν οι καρδιές μας .

Σχετικά με Κέλλυ Πήλιουρα

Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου "μικρόκοσμου", που ούτε ο κλασσικός Αμερικάνος δεν ξέρει. Στις 28 του Οκτώβρη και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου έκανε την διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησης μου είμαι αντί- συμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στην ζωή μου , θέλοντας να ισορροπήσουν την διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου... Μέσα σε όλη αυτή τη μικρή διαδρομή και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή όλο λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στην λασπωμένη γη..          -Φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα λες; Τα "φώτα"άνοιξαν η "αυλαία" έπεσε για την βαρετή ζωή, και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο και θέση στην ζωή μου, έχοντας συνοδοιπόρους πάντα, τα φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Σαν ηθοποιός λοιπόν, κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες χρυσές σφαίρες, τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά, είναι τα μικρά, μάζεψα τα βιβλία μου και τους ήρωες τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστός δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από την θέση σκηνοθέτη, και πότε από την θέση μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας την μαγεία της επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη. "Racing around to come up behind you again" Καλές Πτήσεις..

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κέλλυ Πήλιουρα →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *