1η με 19 Νοεμβρίου | 19 Ημέρες ακτιβισμού κατά της παιδικής κακοποίησης

Το χρονικό διάστημα από 1ης έως 19ης Νοεμβρίου έχει κηρυχθεί ως «19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης», προκειμένου μέσα από διάφορες δράσεις να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι όλο και περισσότερα παιδιά σήμερα είναι θύματα βίας από τους ενήλικες.

Η επιλογή του χρόνου δεν είναι τυχαία, αλλά έγινε για να συνδυαστεί με την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου).

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως κακομεταχείριση των παιδιών ορίζονται «όλες οι μορφές σωματικής, συναισθηματικής, σεξουαλικής κακοποίησης, παραμέλησης ή αμελούς διαπαιδαγώγησης ή εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης, που γίνονται στο πλαίσιο κάποιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης ή δύναμης με το παιδί, με αποτέλεσμα την πραγματική ή δυνητική βλάβη στην υγεία του παιδιού, στην επιβίωση, στην ανάπτυξη ή στην αξιοπρέπειά του. Η παιδική κακομεταχείριση εμφανίζεται σε παιδιά κάτω των 18 ετών».

Η κακοποίηση των παιδιών δε συνιστά οικογενειακή υπόθεση αλλά ευθύνη ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου, κάθε ηλικίας.

“Ακούω συνέχεια τον ίδιο ήχο , ένα συνεχόμενο έντονο ενοχλητικό ήχο που δηλώνει κάτι .. Κάτι άλλο κάθε φορά. Ο πρώτος ήχος είναι αυτός που δηλώνει την αρχή της μέρας μου.. Εύχομαι κάθε μέρα να μην είναι ίδια. Πίνω το γάλα μου , βουτάω μια φρυγανιά και φεύγω .. Ακούω τη μαμά να φωνάζει ” Να προσέχεις”. Τρέχω να προστατευτώ πάνω της , δεν θέλω να δείξω τον φόβο μου, της πετάω ένα γρήγορο φιλί και έξω από την πόρτα , έξω στο κενό , στο φόβο , μακριά από την προστασία .

Στο δρόμο περπατάω με σύντροφο τη σκιά μου , η μέρα και ο ήλιος με ευνόησε να έχω παρέα σήμερα. Πίσω ακούγονται γέλια , φωνές , τα ξέρω αυτά τα γέλια , τις θυμάμαι αυτές τις φωνές , είναι κάθε μέρα οι ίδιες. Είπα δεν θα φοβηθώ , σήμερα όχι , δεν θα τρέξω , σήμερα όχι , δεν θα κλάψω .

Το βήμα μου έγινε πιο γρήγορο , δεν το κατάλαβα , οι παλμοί μου αυξάνονταν μέχρι να φανεί λυτρωτής ο ήχος από το κουδούνι του σχολείου. Μπήκα στο καταφύγιο της τάξης , ένιωσα για λίγο το δάσκαλο σύμμαχο , για λίγο, για πολύ λίγο όμως. Ένα λίγο που με ντρόπιασε , που με φόβισε ακόμα παραπάνω.

Παρακαλούσα να μην ακούσω άλλο ήχο σήμερα , καθόμουν απέναντι από τη βοή του μαθήματος και σκεφτόμουν . Δεν ήθελα να φοβάμαι , δεν ήθελα να ντρέπομαι για την ασχήμια και την ανηθικότητα αυτών που έφερναν στο επίκεντρο τους φόβους μου.

Κοίταξα το δάσκαλο , σκέφτηκα αυτόν παιδί , στη θέση μου και αυτομάτως είδα αυτόν παιδί απέναντι από εμένα . Ο τρόμος μεγάλωνε , μεγάλωνε τόσο που είπα όχι , σήμερα όχι , δεν είμαι άλλος από εσένα , δεν είμαι διαφορετικός , σήμερα είπα μπορώ , μπορούμε είπα!

Εσύ με χτυπάς και με φωνές φυλακίζεις τα αισθήματα μου , εσύ γελάς και εγώ κλαίω , εσύ κάνεις και εγώ δεν αντιδρώ.

Εγώ “Μπορώ”και εσύ ” Μπορείς”.

Εγώ αγαπώ τον άλλον που δεν είναι σαν και εμένα εσύ -“Μπορείς”;

Εγώ κλαίω όταν είμαι μόνος και θυμάμαι , εσύ “Μπορείς”;

Εγώ βλέπω παραμύθια εσύ “Μπορείς”;

Εγώ φωνάζω μέσα μου και ας μην με ακούει κανείς, εσύ “Μπορείς”;

Εγώ είμαι παιδί , εσύ “Μπορείς”;

Μαζί μπορούμε-μαζί θα “Μπορείς” και εσύ.

Εγώ θέλω, εσύ “Μπορείς”

 

*Επιμέλεια: Κέλλυ Πήλιουρα 

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *