Συζήτηση με την Ελένη Καραγεώργου των Post Lovers: Ισορροπώντας μεταξύ Αντιθέτων…

Οι Post Lovers, το προσωπικό project της Ελένης Καραγεώργου, μας συστήθηκαν για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2017, με το single “Melbourne/Going Anyway” της επετειακής σειράς “A Distant Victory Singles Club”. Το ντεμπούτο album με τίτλο το όνομά τους είναι ένα κεφάλαιο ζωής που η δημιουργός του μοιράζεται γενναιόδωρα με τον ακροατή και παράλληλα μια ηχηρή γυναικεία απάντηση στην ανδροκρατούμενη σύγχρονη τραγουδοποιία.

Ένας δίσκος μπορεί να σου δώσει έναυσμα να σκεφτείς και να αισθανθείς σε νέα μονοπάτια. Η ακρόασή του μπορεί να σου αποκαλύψει αρκετά για τον/την δημιουργό του. Και όσο πιο συναρπαστική είναι η ακρόαση, τόσο μεγαλύτερη είναι και η περιέργεια να μάθεις περισσότερο για το μυαλό που βρίσκεται πίσω από και μέσα στη δημιουργία του. Έτσι αποφασίσαμε να μιλήσουμε με την Ελένη Καραγεώργου, ψυχή των Post Lovers, και να μοιραστούμε μαζί σου την αφήγησή της για τις μουσικές της περιπλανήσεις,τους καλλιτέχνες και μία… αγγελία που λειτούργησαν ως ορόσημα σε αυτές, τις προσωπικές της διαδρομές, τις σκέψεις και τα συναισθήματα για μια πραγματικότητα που συνθλίβει, αλλά και την ελπίδα να φτιάχνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο.

Επιμέλεια: Κέλλυ Πήλιουρα – Χρυσή Κυρατσού

 

“Η ίδια η έννοια του φύλου είναι ένα κατασκευασμένο στερεότυπο. Και πολύ χαίρομαι που ζω σε μια εποχή στην οποία έχει ανοίξει αυτή η συζήτηση. Αν κάποτε καταφέρουμε να δεχθούμε και να υπερασπιστούμε ότι δε θα έπρεπε το φύλο να καθορίζει αξιώσεις και προνόμια έναντι των υπολοίπων αλλά ούτε και να αποτελεί έναν μονόδρομο επιλογών σχετικά με το πώς “πρέπει” να ζεις, τότε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της λογικής και της ισότητας”.

Ελένη Καραγιώργου – Post Lovers

Γεννήθηκα και μεγαλώνω στην Αθήνα. Πάντα λίγο πιο έξω από το κέντρο αλλά σε καθημερινή συνδιαλλαγή με αυτό. Χαρούμενα, πολύβουα παιδικά χρόνια σε μια μονοκατοικία γεμάτη συγγενείς. Φοιτητική ζωή και κατευθείαν δουλειά και οικονομική ανεξαρτησία. Και μουσική. Σε πρώτο, σε δεύτερο και ξανά σε πρώτο πλάνο.

Οι Post Lovers είναι μια προσωπική μου προσπάθεια να ασχοληθώ πιο ολοκληρωμένα με τη μουσική.

Ξεκίνησα στο σπίτι όπου έγραφα και ενορχήστρωνα τα κομμάτια. Στη συνέχεια ζήτησα τη βοήθεια του Σταύρου για να τα μιξάρουμε. Όταν τελειώσαμε τα πρώτα 8 αναζητήσαμε μουσικούς που να θέλουν να συμμετάσχουν στο project. Στην παρούσα σύνθεση των Post Lovers, στις πρόβες, τις ηχογραφήσεις και τα live συμμετέχει ο Σταύρος Γεωργιόπουλος (μπάσο, φωνητικά), η Δανάη Eco (πλήκτρα, κρουστά φωνητικά), η Δανάη Παλάκα (ντραμς) και ο Νίκος Τσέλιος (ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά).

-Οι πειραματισμοί –τα project πριν τους Post Lovers. Πώς έγινε η ζύμωση;

Συμμετείχα σε διάφορα σχήματα-μπάντες-πειραματικά sessions όταν ξεκίνησα. Μετά έκανα μια μεγάλη παύση κι ένα πέρασμα από ωδεία. Όταν άρχισα ξανά να ψάχνω τρόπους να ασχοληθώ με τη μουσική ενεργά έπεσα πάνω στην μουσική αγγελία του Νίκου Βράκα που υπογράμμιζε “όποιος δεν ξέρει τους velvet underground να μην απαντήσει στην αγγελία” γέλασα, απάντησα και κάπως έτσι φτιάξαμε τους Household.

-Η επιρροή των 90s ήρθε συνειδητά στη δημιουργία του άλμπουμ ή ήταν ένα υποσυνείδητο στοιχείο που εκφράστηκε μέσα σε αυτή την δουλειά;

Νομίζω ήταν απλά εκεί ως κορμός και μπλέχτηκε με άλλα μουσικά είδη που έχω αγαπήσει.

-Αναπολείς άλλες εποχές για να φτιάξεις μουσική;

Όχι, με ενδιαφέρει αρκετά το σήμερα.

-Η επιρροή είναι ο δαίμων της έμπνευσης ή ο άγγελος της προόδου; Πώς λειτουργεί σε εσένα;

Ευεργετικά! Έχοντας ακούσει όσα έχω ακούσει μπορώ και γράφω αυτά που γράφω.

-Οι δικοί σου αγαπημένοι από το παρελθόν που σε επηρέασαν μουσικά;

Θα πω David Bowie, Patti Smith, Pixies, Pulp, Smiths, PJ Harvey, Sonic Youth αλλά και πολλά από τα παρακλάδια τους και τις δικές τους επιρροές.

-Καθημερινότητα και έκφραση; Πώς λειτουργούν για εσένα;

Επιβιώνουν τα παιδικά όνειρα μέσα στην ενήλικη πραγματικότητα;

Προσπαθώ να τα συνδυάζω.

Αν αφαιρέσεις αρκετή αθωότητα και προσθέσεις πολλή δουλειά νομίζω γίνεται.

“Αυτό που επιδίωξα ήταν τα τραγούδια και ως στίχοι και ως μουσική να μην έχουν φλυαρία, να έχουν έναν κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο να δημιουργείται το κατάλληλο περιβάλλον”.

-Η μουσική ως τρόπος έκφρασης;

Αχανές τοπίο.

Αστικό τοπίο και έμπνευση;

Έχει κι αυτό τη γοητεία του.

– Live και στούντιο. Τι αλλάζει στην ενέργεια και τι ξεχωρίζει από το καθένα;

Στο στούντιο έχεις την ευχαρίστηση της σύνθεσης και στα live την ευχαρίστηση της επικοινωνίας. Στο στούντιο έχεις το χρόνο να δουλέψεις κάτι μέχρι να νιώσεις ότι ολοκληρώθηκε, στο live έχεις την αγωνία τής όσο το δυνατόν καλύτερης απόδοσής του και της ανταπόκρισης που θα έχει από το κοινό.

Επόμενα σχέδια

Μετά το Πρώτο  live και  την παρουσίαση του δίσκου στην Αθήνα στις 29 Δεκεμβρίου, από τη νέα χρονιά θα επιδιώξουμε να παίξουμε σε χώρους και φεστιβάλ στην υπόλοιπη Ελλάδα.

-Γυρίζει το βινύλιο σε μια εποχή όπου όλοι έχουμε την μουσική μας σε ηλεκτρονική μορφή.
Υπάρχει ελπίδα στο να ξαναγυρίσουμε στις δισκοθήκες και στην αναζήτηση νέων πραγμάτων;

Προσωπικά μου αρέσει και η αμεσότητα που έχει η ψηφιακή εποχή στη μουσική αλλά και η ευχαρίστηση της ιεροτελεστίας του βινυλίου. Δε βρίσκω το λόγο να επιλέξω κάτι από τα δύο.

-Ο τρόπος έκφρασης γίνεται αυτομάτως μια μορφή επανάστασης;

Έχοντας στο μυαλό μου διαφορετικά είδη έκφρασης δε θα έλεγα πως ισχύει αυτομάτως κάτι τέτοιο. Είναι και η επανάσταση μεγάλη λέξη.

-Τι είναι αυτό που σου δημιουργεί Αποστροφή έξω στους δρόμους και τι σας κάνει να ελπίζετε;

Η αγένεια και η ευγένεια.

Ο Χατζιδάκις μας δηλώνει ακόμα μέσα από την μουσική του, ότι αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Έχουμε λέτε μια ελπίδα να το ανατρέψουμε;

Δεν νομίζω ότι θα διαψευστεί ο Χατζιδάκις. Παρ’όλα αυτά η διατύπωσή του αυτή δεν τον εμπόδισε να κάνει για τον κόσμο στον οποίο ζούσε το καλύτερο που μπορούσε.

-Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα συζητιούνται τα έμφυλα στερεότυπα και η καταπίεση (με οποιαδήποτε μορφή μπορεί αυτή να προσλάβει) κάθε θηλυκότητας. Ταυτόχρονα, τα στερεότυπα περί «αρσενικού» μπορεί να αποδειχθούν εξίσου καταπιεστικά. Πώς αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας ως δημιουργό μέσα σε αυτή την πραγματικότητα;

Η ίδια η έννοια του φύλου είναι ένα κατασκευασμένο στερεότυπο. Και πολύ χαίρομαι που ζω σε μια εποχή στην οποία έχει ανοίξει αυτή η συζήτηση. Αν κάποτε καταφέρουμε να δεχθούμε και να υπερασπιστούμε ότι δε θα έπρεπε το φύλο να καθορίζει αξιώσεις και προνόμια έναντι των υπολοίπων αλλά ούτε και να αποτελεί έναν μονόδρομο επιλογών σχετικά με το πώς “πρέπει” να ζεις, τότε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της λογικής και της ισότητας.

-Για πολλούς, τα όρια μεταξύ του τι θεωρείται πολιτική καταγγελία και τι υπαρξιακή αγωνία δοκιμάζονται στην ποίηση της Tsvetaeva. Εσείς πώς νιώθετε για τη σχέση πολιτικού-υπαρξιακού;

Συχνά άβολα όπως και με κάθε σχέση εξουσίας. Πολύ καλύτερα τα έχει πει και υποφέρει η Tsvetava με την ποίηση και την ζωή της.

-Στη μουσική σου αντιλαμβάνεται κανείς ποικίλλες επιρροές. Οι στίχοι σας θίγουν απαιτητικά ερωτήματα της ανθρώπινης ζωής –αποτυπώνουν και δημιουργούν στον ακροατή πληθώρα σκέψεων. Ταυτόχρονα, η πρωτότυπη δημιουργία σας, μουσικά και στιχουργικά, διακρίνεται από απλές και καθαρές γραμμές, που αναγνωρίζονται εύκολα. Το επιδιώξατε;

Αυτό που επιδίωξα ήταν τα τραγούδια και ως στίχοι και ως μουσική να μην έχουν φλυαρία, να έχουν έναν κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο να δημιουργείται το κατάλληλο περιβάλλον.

-Έχετε νιώσει να καθορίζονται επιλογές σας από το βάρος των στερεοτύπων;

Ναι, βέβαια. Μετά θεώρησα καλύτερο να κάνω προσωπικές επιλογές που μου ταιριάζουν περισσότερο.

-Ο Έρωτας, ο Πόνος, η Απώλεια είναι θεματικές που θίγονται στους στίχους του δίσκου. Ταυτόχρονα, σαν αντίρροπη δύναμη, προβάλλεται και το κάλεσμα σε μια «αιρετικότητα», ο μη συμβιβασμός. Εσείς πού βρίσκεστε ανάμεσα σε αυτές τις «αντίρροπες δυνάμεις»;

Προσπαθώ να βρίσκω χώρο και χρόνο για όλα.

-Ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα διαλέγεις;

Ε κι απ’τα δύο, να υπάρχει μια στοιχειώδης ισορροπία.

*Το single “Melbourne/Going Anyway” είναι η πρώτη δισκογραφική κυκλοφορία των Post Lovers και κυκλοφόρησε στο πλαίσιο του special project της Inner Ear “A Distant Victory Singles Club”. To ντεμπούτο album με τίτλο “Post Lovers” κυκλοφορεί από τον Δεκέμβριο του 2018, σε μαύρο και πράσινο βινύλιο και digital album από την Inner Ear.

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *