Arcadian Child – Superfonica: Ψυχεδέλεια και ρομαντισμός

Της Κέλλυ Πήλιουρα

Έλα τώρα ας μην γελιόμαστε, στα πρώτα ακουστικά λεπτά του album, δεν επικρατεί καμία λέξη πάρα μόνο ένα επιφώνημα “Oυάου”.
Ακριβώς αυτό! Από το το πρώτο κιόλας τρίξιμο της μουσικής των Arcadian Child, οι οποίοι έρχονται με τον δεύτερο προσωπικό τους album, να ταράξουν κάθε εγκεφαλική συχνότητα στην λογική της μουσικής.

Παναγιώτης, Ανδρέας, Στάθης και Χρήστος. Οι κατά μουσική Arcandia Child, που ήρθαν για να ταράξουν την ακουστική μας ηρεμία. Κάνοντας πολύ καλά για εμάς , οι ψυχεδελικοί, ωμοί και μεθυστικοί, οι Arcadian Child δημιουργούν, ένα άλλο φαντασιακό κόσμο, στα θεμέλια του υπαρκτού.

Ήχος βαρύς, συμπυκνωμένος, άρτια δομημένος, πάνω σε συχνότητες που σε στέλνουν στο διάστημα. Ναι, σε αυτό το διάστημα όπου η μουσική, απομακρύνει την βαρύτητα, με σκοπό κάθε ακουστική περιπλάνηση να γίνεται μια αστροναυτική διαδρομή για τον ακροατή.

Με την σύγχρονη μουσική σκηνή, να εκπλήσσει όλο και περισσότερο, το Superfonica των Arcadian Child, ξεκινάει την αντίστροφη μέτρηση, στην ψυχεδέλεια της μουσικής.

Και επειδή το μυαλό είναι ο δαίμων του συναισθήματος, πριν προλάβεις να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα, για το τι είναι ψυχεδέλεια, και πως αυτό βρίσκεται μέσα στην μουσική, το Superfonica σου δίνει τις απαντήσεις κάνοντας βουτιά στο ηλεκτρισμένο μεσαίωνα της μουσικής.

Στην εισαγωγή το Bain Marie, προπομπός, ενός πολύ καλά εμπνευσμένου δίσκου, απεσταλμένο από τα άδυτα της σύνθεσης.
Μελωδικά θραύσματα και λέξεις, γίνονται εθισμός, σε μόλις σαράντα πέντε λεπτά.

Με την ένταση να σε οδηγεί στην κάθαρση, καταλαβαίνεις αμέσως, πως αυτό που ακούς, καταφέρνει να συμπεριλάβει, σε λιγότερο από μια ώρα, πολλές από τις επιρροές της Rock σκηνής, αφήνοντας όμως, το δικό του αποτύπωμα.

Ακολουθούν με την σειρά τους το Twist Your Spirit, που σίγουρα θα σε βάλει σε μια διαδικασία να σκεφτείς “τι κάνω εγώ εδώ”;
Για να έρθει το Brothers, και να σου ξεκαθαρίσει μέσα από τις εναλλαγές του, την μεθυστική περιπλάνηση που βρίσκεσαι. Με το Constellations, η μέθη θα συνεχιστεί, μέχρι το απόλυτο σκοτάδι.

Αν λοιπόν, είσαι και εσύ ένα από τα σκοτεινά παιδιά που κατοικούν στο Φως, σίγουρα το Painting, δεν θα σε αφήσει αδιάφορο. Ομιχλώδες και βαθύ, τόσο σε διάρκεια, όσο και σε αίσθηση, ήρθε για να εξαιρέσει τον κανόνα. Μην σκεφτείς ποιον; Απλά άστο να σε παρασύρει έξω από την Δίνη των πρέπει.

She Flows. Σκέφτομαι αν αυτό είναι το αγαπημένο μου; Δύσκολο να μην σου αρέσει, ειδικά στην ώρα που έρχεται. Με το Before the Die, η μπάντα επιβεβαιώνει γιατί δεν υπάρχει παρθένο γέννηση στην τέχνη. Μουσικές αναδρομές που ήρθαν και ακούμπησαν στο σήμερα, φτιάχνοντας έτσι ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα.

Στον επίλογο έρχεται το Τhe March. Ανατολή και Μεσόγειος στο κέντρο της ψυχεδέλειας. Χωρίς καμία εμφανή ανατροπή, το μέσα σου έχει εκτοξευθεί και η αντικειμενική σου προσέγγιση, κατατάσσει πλέον το album, στην υποκειμενικότητα σου, κάνοντάς σε για άλλη μια φορά να μην θες να ξεφύγεις από αυτήν.

Στην εκπνοή : Ναι, αυτό το album, εισάγει το φαντασιακό στο υπαρκτό, με κάθε του σύνθεση να γίνεται γροθιά της σουρεαλιστικής πραγματικότητας.
Αν το ακούσεις, σίγουρα θα νιώσεις σύμμαχος ενός άλλου κόσμο.

Ο Δίσκος είναι διαθέσιμος εδώ: Arcadian Child – Superfonica

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *