Arcadian Child: Με τα μάτια στη Δύση και τ’ αυτιά στην Ανατολή.

Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του δεύτερου προσωπικού τους album “SUPERFONICA” και λίγο πριν ξεκινήσουν την ελληνική τους περιοδεία, οι Arcadian Child, μας εξιστορούν την Κύπρο των παιδικών τους χρόνων, και πως η μουσική τους διαδρομή έγινε βασικό μέσο της έκφρασης τους. Ενάντια σε κάθε κοινωνικό στερεότυπο, ανατρέπουν κάθε συντηρητισμό και εισβάλουν στην καθημερινότητα μέσα από μία ευχή.

Ο καθένας να ξυπνά και να ξαπλώνει ήσυχος

Είμαστε οι Arcadian Child, έχουμε ως βάση μας την Λεμεσό και παίζουμε non-generic psych rock.

Η Κύπρος που μεγαλώσαμε έχει ελάχιστη ως και καθόλου σχέση με τη σημερινή. Η παγκοσμιοποίηση έχει αφήσει έντονα τα σημάδια της και στη μικρή κοινωνία της Κύπρου με ότι καλό ή κακό αυτό συνεπάγεται. Για παράδειγμα, υπάρχει πλέον έντονο το στοιχείο της πολυπολιτισμικότητας στις πόλεις αλλά ταυτόχρονα παραμένει κι ένας – ενίοτε – ακραίος συντηρητισμός που μας ενοχλεί αφάνταστα η αλήθεια.

Η μουσική ήταν πάντα στη ζωή μας. Απλά σε κάποια φάση εξωτερικεύτηκε μέσο του οργάνου που επιλέξαμε να μάθουμε. Η πραγματικότητα είναι ότι λόγω και τον περιορισμένων ερεθισμάτων που μας πρόσφερε η πολιτισμική φτώχεια της Κύπρου ενδεχομένως να καθυστερήσαμε να βρούμε αυτό που πραγματικά μας κάνει να νιώθουμε άνετα με τους εαυτούς μας. Προφανώς ξεκινήσαμε από διάφορα school bands παίζοντας Τρύπες, Διάφανα Κρίνα και Ξύλινα Σπαθιά (για μένα η καλύτερη ελληνική μπάντα). Αυτά έφταναν στ’ αυτιά μας, αυτά παίζαμε. Σταδιακά όμως, επειδή είχαμε και την τύχη να βγούμε έξω από τη χώρα μας να σπουδάσουμε, πειραματιστήκαμε, παιδευτήκαμε και καταλήξαμε πλέον να έχουμε μια σχέση εξάρτησης με τη μουσική.

“Μας ενοχλούν οι κοινωνικές ανισότητες, μας, ο πουριτανισμός και οι νοικοκυραίοι και γενικότερα η μονοδιάστατη αντιμετώπιση των καταστάσεων που ενδέχεται να παρεκκλίνουν της νόρμας”

Η μπάντα ουσιαστικά δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσουμε τη καθημερινότητα μας. Ο καθένας από μας ερχόταν από διαφορετικές μπάντες με ετερόκλητες αναφορές στην κάθε μια. Ήταν δηλαδή μια πρόκληση για μας να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε στο βαθμό που θέλαμε. Αλλά επειδή μας έδενε όλους η αγάπη για τους Doors και τον Hendrix (χαχα), το πήραμε από κει και χτίσαμε αυτό που ακούτε σήμερα στο Superfonica.

Το ντεμπούτο μας ήταν ένας πιο σφιχτά δομημένος δίσκος από το Superfonica. Υπήρχε δηλαδή μια πιο αυστηρή προσέγγιση τόσο στο songwriting όσο και στην παραγωγή. Ενδεχομένως να πήραμε και λιγότερα ρίσκα αν θέλεις. Το Superfonica είναι ένας πιο ελεύθερος δίσκος τόσο στο songwriting όσο και στην παραγωγή. Υπήρχε έντονη ανάγκη απ’ όλους μας να πάρουμε τα ρίσκα μας σ’ αυτό τον δίσκο, να πειραματιστούμε για να δούμε που τελικά θα μας οδηγήσει όλο αυτό. Στιχουργικά επίσης ο δίσκος περιστρέφεται γύρω από μια συγκεκριμένη θεματολογία. Μας ενοχλούν οι κοινωνικές ανισότητες, μας, ο πουριτανισμός και οι νοικοκυραίοι και γενικότερα η μονοδιάστατη αντιμετώπιση των καταστάσεων που ενδέχεται να παρεκκλίνουν της νόρμας. Αυτό σαφώς και βγαίνει μέσα από τους στίχους του δίσκου.

Μας επηρεάζουν βαθιά οι Aphrodite’s Child, οι Socrates, οι Beatles και οι Pink Floyd. Φυσικά αυτό δε σημαίνει πως επιθυμούμε να γίνουμε ακόμα μια μπάντα αναβίωσης.

Ζούμε στην εποχή μας, επηρεαζόμαστε όπως όλοι από ό,τι γίνεται δίπλα και γύρω μας και προσπαθούμε να γράψουμε μουσική με άξονα τη δική μας προσωπικότητα.

Η επιρροή είναι ο δαίμονας της έμπνευσης, αλλά όπως για τον Gilmour υπήρχε ο Barrett, έτσι και για τον δαίμονα της έμπνευσης υπάρχει κι ο άγγελος της προόδου.

Ο καθένας από εμάς, συναντάει τον εαυτό του, απ’ τα πρώτα ακόρντα που ανοίγουν τα κομμάτια –ανεξαρτήτως του οργάνου που παίζει – μέχρι την αλλοπρόσαλλή γέφυρα που έρχεται να επέμβει στην «ομαλότητα» της ροής. Πιστεύουμε πως είναι τόσο προσωπική και διαδραστική η δημιουργία της μουσικής μας που είναι αναπόφευκτο να μην επηρεάσει ο ένας τον άλλον την ώρα που δουλεύουμε σ’ ένα κομμάτι.

(ψυχεδέλεια, ηλεκτρισμός, “ρομαντισμός”, σκοτάδι). Η αλήθεια είναι ότι βλέπουμε όλα αυτά που αναφέρεις στη μουσική μας κάπως αναδρομικά. Οι επιρροές μας «βγαίνουν» στη μουσική μας είναι η αλήθεια αλλά επειδή ακούμε συνεχώς τόση πολλή μουσική είναι αδύνατο να προσδιορίσεις από που έρχεται τι. Εμείς θα πούμε πως έχουμε τα μάτια στη Δύση και τ’ αυτιά στην Ανατολή.

Το στούντιο είναι μια πολύ πιο προσωπική υπόθεση απ’ ότι το live, για μας τουλάχιστον. Στο στούντιο συνομιλείς με τον εαυτό σου, είναι δηλαδή κάτι σαν εξομολόγηση, ενώ στο live επικοινωνείς και αλληλοεπιδράς με τον κόσμο. Πιστεύω πως χωρίς το ένα όμως δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει το άλλο.

Ξεκινώντας λοιπόν την ελληνική περιοδεία μας όπου θα εμφανιστούμε το Σάββατο 1/12 στο Temple στην Αθήνα και ακολουθούν εμφανίσεις στις Λευκάδα, Θεσσαλλονίκη, Πάτρα και Βόλο. Στις 23/12 τερματίζουμε αυτή τη μίνι περιοδεία στο Savino στην Λάρνακα. Όσο για μελλοντικά σχέδια γίνονται ήδη κουβέντες για κάποια καλοκαιρινά φεστιβάλ τόσο σε Ελλάδα όσο και Ευρώπη.

Υπάρχει κόσμος ναι που το ψάχνει. Ανησυχεί και προσπαθεί να ταΐσει το πνεύμα του με καινούρια πράματα, κι αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Γι’ αυτούς παίζουμε κι αυτούς θέλουμε να βλέπουμε στα ιδρωμένα live μας.

Προφανώς και να γυρίσουμε στο παλιάς κοπής format αναζήτησης φαντάζει αδύνατο. Και ίσως δεν πρέπει κιόλας. Ο κόσμος προχωρά κι εξελίσσεται για κακό ή καλό. Φυσικά η αναζήτηση νέων ιδεών και πραγμάτων παραμένει μια προσωπική υπόθεση για τον καθένα κι αυτό είναι κάτι που – όσοι ασχολούμαστε με την τέχνη – ελπίζουμε να συνεχιστεί.

Καθημερινότητα μέσα στην Τέχνη.

Μας δημιουργεί αποστροφή ο βάρβαρος συντηρητισμός – με ό,τι αυτό συνεπάγεται – , οι νοικοκυραίοι και οι δήθεν. Μας κάνει όμως να ελπίζουμε η μάνα που στερείται για να παρέχει στο παιδί της, η μάνα που μαλώνει το παιδί της όταν αυτό παρασύρεται στην κοπαδοποιήση και ο άνθρωπος που μιλάει ανιδιοτελώς με ευγένεια κι ευαισθησία.

“Αλλάζεις τον κόσμο με το να σώζεις έναν άνθρωπο τη μέρα (ενδεχομένως και τον εαυτό σου τον ίδιο). Όλα τ άλλα είναι είτε ρομαντισμός είτε πολιτική”

Υ. Γ: #ψχδ

Επιμέλεια : Κέλλυ Πήλιουρα

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *