Bazooka: “Το φάρμακο μπαίνει απ’ τ’ αυτί”

Από τις δυο μπάντες στα μαθητικά σας χρόνια στο σήμερα…

Ήμασταν μια παρέα δέκα το πολύ δώδεκα ατόμων που είχαμε κοινά γούστα στη μουσική και όχι μόνο. Κάποιοι από εμάς είχαμε σχηματίσει συγκροτήματα και κάναμε πρόβες στο δωμάτιο του Γιάννη Βούλγαρη του drummer μας ή στο σπίτι της γιαγιάς της Τούλας και κάποιες φορές σπανιότερα σε διάφορα προβάδικα της πόλης του Βόλου.
Σε αυτή την ηλικία είχαμε εμμονή με τους Sonic Youth, Melvins, Nirvana, Mudhoney, Wipers και για ένα διάστημα σε αυτά τα πρώτα χρόνια που παίζαμε μουσική αυτοπροσδιοριζόμασταν ως Grunge μπάντες.

Από τον Βόλο στην Αθήνα: ισορροπίες και μουσική…

Το καλοκαίρι του 2008 όταν πλέον είχαν διαλυθεί τα εφηβικά μας συγκροτήματα αποφασίσαμε μερικοί από εμάς να φτιάξουμε τους Bazooka. Κάποιοι από εμάς είχαμε ήδη κατέβει Αθήνα αλλά πηγαίναμε συχνά στον Βόλο και κάναμε τις πρόβες εκεί με σκοπό κάποια στιγμή να πάμε να μείνουμε όλοι στην Αθήνα. Η Αθήνα για εμάς ήταν μονόδρομος γιατί στο Βόλο δεν υπήρχαν μέρη για να παίξουμε εκείνη την εποχή. Και γενικά δεν υπήρχε μουσική σκηνή του είδους μας.

Διαδρομές εκτός συνόρων…

Από τότε που αρχίσαμε να παίζουμε μουσική σκεφτόμασταν πάντα ότι θέλουμε να κάνουμε περιοδείες και όχι απλά μερικά live από εδώ και από εκεί. Οπότε το να βγούμε στο εξωτερικό πέρα από τις εμπειρίες που θα παίρναμε ήταν κάτι που θα κάλυπτε την επιθυμία μας για πολλά και συχνά live. Σε αυτά τα πλαίσια είχαμε δώσει κάποιες ηχογραφήσεις μας στον Peter Mencheti τον ιδιοκτήτη της αμερικάνικης δισκογραφικής Slovenly Recordings. Του άρεσε αυτό που άκουσε και μας έβγαλε το πρώτο μας EP σε μορφή βινυλίου 45 στροφών το 2012. Αυτή η κυκλοφορία άνοιξε τις “πόρτες” για το εξωτερικό και μπορούσαμε να κλείνουμε περιοδείες πολύ πιο εύκολα. Είχε προηγηθεί ήδη μια κυκλοφορία single με μία Παριζιάνικη δισκογραφική και δύο ευρωπαικές περιοδείες οπότε είχαμε αρχίσει από πιο πριν να δημιουργούμε τις συνθήκες για την παρουσία μας στο εξωτερικό.

… και πάλι πίσω στα  στα ελληνικά δεδομένα:

Μετά την κυκλοφορία της “Άχρηστης Γενιάς” το 2016 και πάλι από τη Slovenly νιώσαμε ότι έκλεισε ένας κύκλος με την συγκεκριμένη εταιρία. Θέλαμε να δοκιμάσουμε να συνεργαστούμε με ένα ελληνικό label μιας και οι στίχοι μας ήταν πλέον εξ ολοκλήρου στα ελληνικά. Η φίλη μας η Πέννυ Λιαρομάτη που είναι κάτι σαν το πέμπτο μέλος των Bazooka, ο άνθρωπος που μας μανατζάρει, ήρθε σε επικοινωνία με την Inner Ear το 2017. Μας άρεσε αυτό που ακούσαμε από τους ανθρώπους της συγκεκριμένης δισκογραφικής και αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί τους τις επόμενες κυκλοφορίες μας.

… live και δυναμικές-εντός κι εκτός συνόρων:

Όταν ένα live πάει καλά ασχέτως πού γίνεται η δυναμική είναι πάντα η ίδια. Αν και από την εμπειρία μας νομίζω ότι το ελληνικό, το αγγλικό και το γαλλικό κοινό είναι πιο άμεσα και θα τους δεις να χορεύουν πιο εύκολα.

Νοσταλγώντας…

Νομίζω ότι όλοι στην μπάντα έχουμε μια νοσταλγία για την περιοδεία που είχαμε κάνει στην Αμερική πριν κάποια χρόνια. Θα θέλαμε κάποια στιγμή να το επαναλάβουμε.

… εντός του στούντιο και επί της σκηνής…

Στη σκηνή υπάρχει μεγαλύτερο άγχος γιατί όλα γίνονται ζωντανά και δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για λάθη και επίσης υπάρχει πάντα η προσμονή μας να ενωθούμε με το κοινό την ώρα που παίζουμε ζωντανά. Η ανταμοιβή ψυχολογικά και συναισθηματικά είναι πολύ μεγάλη όταν αυτό συμβαίνει. Στο στούντιο από την άλλη κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων ή των προβών το κλίμα είναι πολύ πιο χαλαρό. Κοιτάμε να γράφουμε τα τραγούδια μας όσο καλύτερα μπορούμε στις πρόβες και μετά στις ηχογραφήσεις υπάρχουν πάντα περιθώρια πειραματισμών.

Πρόβες στο στούντιο ή live και περιοδεία;

Πρόβες στο στούντιο για να γίνει η περιοδεία και μετά πάλι στο στούντιο για να γραφτούν κομμάτια για τον επόμενο δίσκο και πάει λέγοντας. Όλα χρειάζονται εξίσου. Είναι μέρη της ίδιας δουλειάς.

Πανκ!

Το πανκ είναι μία από τις μουσικές που ακούγαμε από παιδιά και ακούμε ακόμα. Για μας αυτό το είδος της μουσικής σαν νοοτροπία πρεσβεύει τον πειραματισμό με καινούργιους ήχους και τη συνεχή εξέλιξη της μουσικής μας. Το πανκ μπορεί τα πρώτα χρόνια της γέννησης του να είχε έναν πάνω κάτω συγκεκριμένο ήχο αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ περισσότερο και συνεχίζει ακόμα να εμπνέει τους μουσικούς και το κοινό.

Μπάντες και εμπνεύσεις…

Από παλιές ξένες κυρίως Stooges, Wipers, Sonic Youth, Nirvana, Rolling Stones. Νομίζω πως ό,τι και να παίξουμε θα βγαίνει πάντα προς τα έξω με μια μορφή ενέργειας κοντινή στην ενέργεια που έβγαζαν αυτά τα συγκροτήματα γιατί αυτά τα συγκροτήματα τα ακούμε από πολύ μικρή ηλικία και έχουν ριζωθεί μέσα μας.
Από ελληνικές κυρίως οι Acid Baby Jesus με τους οποίους είμαστε φίλοι πολλά χρόνια, έχουμε περιοδεύσει και μαζί και έχουμε παίξει και πολλές φορές μαζί στην Ελλάδα.
Υπάρχουν γενικά πάρα πολλές μουσικές που ακούμε και μας εμπνέουν που θα ήταν δύσκολο να τις αναφέρουμε όλες εδώ. Επίσης οι Τσοπ είναι μια μπάντα που γουστάρουμε.
Μερικά συγκροτήματα των τελευταίων χρόνων που έχουν ενδιαφέρον από το εξωτερικό είναι οι Sleaford Mods, Ty Segall, Idles, Fat White Family, Oh Sees, Uranium Club, Yak, King Gizzard And Lizard Wizard, Black Lips, White Fence, Amyl and the Sniffers, Ariel Pink

Η στιγμή της επιλογής…

Στην εφηβεία όταν όλοι σκεφτόντουσαν τι θα κάνουν στη ζωή μόλις τελειώσουν το σχολείο, εμείς αποφασίσαμε ότι θέλαμε να ασχοληθούμε με τη μουσική.

“Με την ανοχή γέλα/ Μες στην ενοχή έλα”: Ένα σχόλιο για τους στίχους…

Δεν έχει κάτι παραπάνω από αυτό που λέει ακριβώς.

έχω κουραστεί” και “κάτι έχω προδώσει”: Αυτοαναφορικό ή σχόλιο; ή και τα δύο;

Και τα δύο.

Οργή κι ελπίδα…

Μας γεμίζει με οργή ή ακόμα καλύτερα με λύπη, το ότι υπάρχει κόσμος που περιμένει ότι η σωτηρία του θα έρθει μέσα από το μίσος και τους εκφραστές του μίσους. Με ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι.

Ένα μόττο για το τέλος…

Το φάρμακο μπαίνει απ’ το αυτί.

Σχετικά με Χρυσή Κυρατσού

Γραπτός λόγος ή προφορικός λόγος; Να μιλήσεις για τη μουσική; Και αν μιλήσεις τελικά τι να πρωτοπείς για μια μουσική εμπειρία; Αλλά και γενικότερα, αν αρχίσεις να μιλάς για κάθε εμπειρία της ζωής σου σε κάποιον τρίτο, προκύπτει το ερώτημα: «και τώρα πού να εστιάσω»; Γιατί κι ο άλλος ή η άλλη που έτυχε να σε ακούν, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν και πολύ. Κι έπειτα, πού να δίνω περισσότερη έμφαση, στο «συναίσθημα» και στη «ζωντανή εμπειρία», ή μήπως σε πιο «στεγνές» πληροφορίες; Και σε τι «αναλογία» τελικά»…. Κάτι τέτοια ερωτήματα μου φαίνεται συναντά μια μουσικός, που κάποτε , εκεί στην εφηβική Αποκάλυψη, αποφάσισε πως «η Πανκ αλλάζει τον κόσμο», μετά ήρθε η προσγείωση της ενηλικίωσης (όχι με την έννοια της ηλικίας στην ταυτότητα, αλλά με την έννοια της «ωριμότητας», της «σοβαρότητας» και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα), που ομολογουμένως δεν κράτησε και πολύ. Κάτι η εθνομουσικολογία, κάτι το ραδιόφωνο, κάτι η μαγεία της Μουσικής (live ή μη), είναι και αυτός ο Ήχος που επηρεάζει κάθε κύτταρο του σώματός σου, και η απογείωση ήρθε. Και μαζί της και η «Μύγα». Το επόμενο ερώτημα που θα μας απασχολήσει, έχει τεθεί από τους Clash και είναι: “Should I stay or should I go now? If I go, there will be trouble, And if I stay it will be double”….. Άντε, να δούμε! Και καλή μας τύχη!

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Χρυσή Κυρατσού →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *