Benjamin Clementine live @ Τεχνόπολις

«Στάθηκα μπροστά στην γέφυρα, έτοιμος να δώσω ένα τέλος στην ζωή μου. Κανένας δεν θα με αναζητούσε, κανέναν δεν θα ένοιαζε ο χαμός μου. Λίγο πριν όμως, σκέφτηκα τι θα απογίνουν τα τραγούδια μου – οι μουσικές μου.»

Benjamin Clementine

Ο Μάης φτάνει για τα καλά στο τέλος του, δίνοντάς μας στον αποχαιρετισμό εικόνες και αρώματα καλοκαιριού. Ρομαντικά βράδια, με την ψύχρα να σου χαϊδεύει τον ώμο, και τους συνωμότες των μουσικών εξορμήσεων εν δράση.

Μπροστά, το φωτεινό στέγαστρο της σκηνής, στην Τεχνόπολις, που περιμένει να υποδεχτεί τον Benjamin Clementine, να μας παρασύρει για ακόμα μια φορά, στον ασυνήθιστο ρομαντισμό του.

Αναρωτιέμαι πώς αλλιώς μπορείς να μεταφέρεις όλη αυτή τη μαγεία που έχει τρυπώσει για τα καλά μέσα μας, για όσους βρεθήκαμε εκεί το βράδυ του Σαββάτου, αναρωτιέμαι ακόμα, πώς μπορείς να περιγράψεις όλα αυτά που είναι o Benjamin Clementine.

Μια σπίθα ενέργειας, που φουντώνει στο δευτερόλεπτο και γίνεται φλόγα, χωρίς καμία γήινη λέξη να μπορεί να το εκφράσει. Στα ηχεία οι μουσικές από τα έγχορδα αρχίζουν να ηχούν, και μια φωνή από το βάθος ταράζει το μέσα μας στο κέντρο της Αθήνας.

Ένα βάθος που συγκινεί, με τη λαλιά και το δοξάρι να δακρύζουν. Με μια άσπρη φορεσιά και την ανάσα μικρού παιδιού, σε τραβάει στον απόκοσμο ρεαλισμό του, αφήνοντάς σε κεντρικό ήρωα στην ιστορία που μόλις ξεκινάει να γράφει.

Ένα ευχαριστώ για χαιρετισμός, ένα χειροκρότημα από τον δέκτη, και ο πομπός συνεχίζει. «Winston Churchill’s Boy» μια μουσική αυτοβιογραφία, που δίνει για τα καλά το στίγμα στην μουσική του Clementine.

Και ενώ ο ανοιχτός χώρος κρύβει εκπλήξεις για το πώς μπορεί να σταθεί μια performance δωματίου, χωρίς να διασπαστεί, από τα πρώτα κιόλας λεπτά ή ενέργεια του μάγου «singer – songwriter» εποχής, μας είχε ήδη καθηλώσει.

Πάνω στα πλήκτρα η ζούγκλα ουρλιάζει, το σώμα παλεύει με τον ρυθμό και η απάντηση δεν αργεί να έρθει. Για ποια ζούγκλα μιλάς ξυπόλυτε θεέ;

Καθισμένος στο πιάνο, με το κουϊντέτο εγχόρδων να συνοδεύουν και να απογειώνουν τον συναισθηματισμό, οι ήχοι διαχέονται από σκηνής και σε αφήνουν εκεί, καθηλωμένο στην ένδειξη του υπέρτατου ταλέντου, που σε ανατριχιάζουν ακόμα και οι παύσεις του.

«It’s a wonderful life»… Και ο ήχος αντηχεί από μια κραυγή, μια επανάσταση ψυχής και μια ευχή, που αποζητά βοήθεια, βάζοντάς σε όλο και πιο βαθιά στο ταξίδι, με το «I won’t Coplain», για να μας απογειώσει με το «Adios» και τον οξύ και βαθύ του ήχο από τα βιολιά στην εισαγωγή, όπου τον μεταφέρουν στο πιάνο.

Η πρόζα στους στίχους του κομματιού από τον ίδιο σε συνδυασμό με την δεξιοτεχνία του στα πλήκτρα, κορυφώνει την ακρόαση, μέσα από έναν λυγμό πάνω στις νότες, που θυμίζει παράκληση.

Παρουσιάζοντας το κουιντέτο εγχόρδων που τον ακολουθεί, γυρνάει στο καταφύγιό του, και σαν ήρεμη δύναμη, ξεσηκώνει το πλήθος με το εντυπωσιακό και ευρηματικό πιτσικάτο των φωνητικών χορδών του.

Λίγο πριν τον αποχαιρετισμό, μια σιγή μας ενώνει και μεταφράζει όλα τα συναισθήματα. Με τα δοξάρια να πηγαίνουν πάνω – κάτω και την φωνή του δράκου να βάζει την τελεία στο βράδυ μέσα από ένα «ραπάρισμα» οργάνων που οδηγούν στην κραυγή.

Ειδική μνεία αξίζουν το «Cornerstone», όπου τον έφερε μπροστά μας να τραγουδά καθισμένο στην σκηνή, για να την αγκαλιάσει ξαπλωμένος στο φινάλε του, και το «Condolence» που υπογράμμισε την μουσική του ιδιοφυΐα.

Χωρίς να προσπαθεί για τίποτα, χωρίς να μοιάζει πουθενά, με όλο αυτό που φέρει σαν προσωπικότητα, έξω από τις γραμμές της jazz, και του κλασσικού, μας χάρισε μια βραδιά με την μουσική του, τους πειραματισμούς του, και μας απέδειξε πως η τέχνη είναι λύτρωση, όταν είναι αληθινή.

Υ. Γ : Αυτό το live, το χρωστάγαμε στους εαυτούς μας, όσοι βρεθήκαμε εκεί… Καλή αντάμωση.

Φωτογραφίες: Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος

Σχετικά με Κέλλυ Πήλιουρα

Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου "μικρόκοσμου", που ούτε ο κλασσικός Αμερικάνος δεν ξέρει. Στις 28 του Οκτώβρη και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου έκανε την διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησης μου είμαι αντί- συμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στην ζωή μου , θέλοντας να ισορροπήσουν την διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου... Μέσα σε όλη αυτή τη μικρή διαδρομή και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή όλο λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στην λασπωμένη γη..          -Φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα λες; Τα "φώτα"άνοιξαν η "αυλαία" έπεσε για την βαρετή ζωή, και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο και θέση στην ζωή μου, έχοντας συνοδοιπόρους πάντα, τα φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Σαν ηθοποιός λοιπόν, κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες χρυσές σφαίρες, τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά, είναι τα μικρά, μάζεψα τα βιβλία μου και τους ήρωες τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστός δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από την θέση σκηνοθέτη, και πότε από την θέση μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας την μαγεία της επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη. "Racing around to come up behind you again" Καλές Πτήσεις..

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κέλλυ Πήλιουρα →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *