“Dare to Dream!”: glitter και τέρατα

To 1998 η Dana International, η συμμετοχή και νίκη του Ισραήλ στο φαντασμαγορικό θέαμα της Eurovision, ανοίγει τη συζήτηση για το τι θεωρείται «φυσιολογικό» και τι «μη φυσιολογικό», ένας διάλογος που κρατά μέχρι σήμερα.

Το 2019 η Dana International καλωσορίζει τους καλλιτέχνες που θα συμμετέχουν στη Eurovision και το παγκόσμιο κοινό του Διαγωνισμού στο Tel Aviv. Ο διάλογος για το «φυσιολογικό» και το «μη φυσιολογικό» συνεχίζεται, και από τη σκηνή της Eurovision δίνονται θετικές απαντήσεις ως προς το τι έχει θέση στη σκηνή της. Η διαφορετικότητα λόγω έμφυλης ταυτότητας όχι μόνο αγκαλιάζεται, αλλά γίνεται σύνθημα του θεσμού. Και δεδομένων των ομοφοβικών αντιδράσεων που έχουν υπάρξει και φέτος, πολύ καλά θα κάνει. Αν και εν έτει 2019 δεν θα έπρεπε να θεματοποιείται η διαφορετικότητα στη βάση της έμφυλης ταυτότητας. Θα έπρεπε να να μην περνάει καν από το μυαλό μας πως κάποι@ είναι διαφορετικ@ λόγω έμφυλης ταυτότητας, να είναι κομμάτι της καθημερινής μας σκέψης και ζωής η ισότητα μεταξύ ανθρώπων σε αυτή τη βάση.

Οι προβολείς που σε λίγες μέρες θα φωτίσουν τη σκηνή της Eurovision στο Τελ Αβίβ, θα φωτίσουν για άλλη μια φορά μια performance λαμπερή και συμπεριληπτική. Θα φωτίσουν όμως και τα όρια αυτής της συμπερίληψης, θέτοντας ερωτήματα προφανή για το χαρακτήρα του θεσμού, και υπογραμμίζοντας πως ο εορτασμός της διαφορετικότητας μπορεί να συνυπάρχει (ή μήπως να συγκαλύπτει;) με την στέρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ερωτήματα που δεν τίθενται πρώτη φορά, τίθενται όμως ακόμα πιο επιτακτικά τη χρονιά αυτή. Το Ισραήλ, μια χώρα εκτός ευρωπαϊκού χώρου και κουλτούρας (όπως ορίζεται τέλος πάντων αυτό), και ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη οι αγώνες των Παλαιστινίων, συμμετείχε για πρώτη φορά στο Διαγωνισμό της Ευρωπαϊκότητας (όπως αυτοπροσδιορίζεται η Eurovision) το 1973. Φέτος στη σκηνή της Eurovision, θα εμφανιστεί και η Madonna, κατόπιν σχετικής πρόσκλησης και αστρονομικής αμοιβής που ανέλαβε δισεκατομμυριούχος με στόχο την προώθηση του κύρους της χώρας.

Το 2019, η Eurovision θα πραγματοποιηθεί στο Τελ Αβίβ, μετά από αλλεπάλληλες εκκλήσεις για μποϋκοτάζ του Διαγωνισμού από τους Παλιστίνιους, αλλά και από διεθνείς επιφανείς καλλιτέχνες (εκ των οποίων 20 Ισραηλινοί), πάνω από 100 ομάδες της LBTQ+ κοινότητας, και με τη συγκέντρωση πάνω από 100.000 υπογραφών.

Η διεξαγωγή του εκεί –βάσει των κανονισμών, όπως όλοι οι συμμετέχοντες θεσμοί ισχυρίζονται-, γίνεται μετά από ένα χρόνο συνεχόμενων συγκρούσεων και απάνθρωπης καταπίεσης των Παλαιστινίων από το Ισραηλινό κράτος. Συγκρούσεις που «εγκαινιάστηκαν» με την αιματηρή επίθεση του Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας στις 15/5/2018, και που εδώ κι ένα χρόνο όχι μόνο δεν έχουν πάψει, αλλά δεν υπάρχει καν σχετική συζήτηση.

Μπορεί η Netta με το “Toy” να θεωρήθηκε από κάποιους ως «θρίαμβος της θηλυκότητας» (αν και ακόμα και αυτό είναι αμφιλεγόμενο, μια που η performance της έβριθε έμφυλων στερεοτύπων), για ποιον θρίαμβο όμως μπορούμε να μιλάμε όταν χιλιάδες Παλαιστίνες βιώνουν την καταστολή στο σώμα τους; Εάν ο «εορτασμός» της θυληκότητας σημαίνει να μετέχεις στη δημόσια σφαίρα, η επιλογή της Παλαιστίνιας Αχέντ Ταμίμι να διαμαρτυρηθεί για την καταπίεση και καταστολή που υφίστανται οι άνθρωποί τους, της κόστισε την ελευθερία της.

«Όταν τα φώτα ανάβουν, και η performance αρχίζει, η πολιτική ντύνεται το κιτς».

Μόνο που φέτος, οι προβολείς δεν έσβησαν ποτέ. Δεν σταμάτησαν να φωτίζουν στιγμή, τις απάνθρωπες συνθήκες που επιβάλλει στους Παλαιστίνιους το ισραηλινό κράτος. Δεν σταμάτησαν στιγμή να φωτίζουν τους αγώνες όλων αυτών που αντιτίθενται σε αυτό, και λίγο glitter παραπάνω δεν είναι αρκετό για να τους πείσει για το απολίτικο της Eurovision.

*(Cover) Picture taken by Justin McIntosh, [CC BY 2.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/2.0)]

Page URL: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Graffiti_near_Israeli_wall.jpg

Πηγές:

ogaegreece.com

independent.co.uk

eurovision.tv

migaartpress.gr

 

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *