Dine Doneff: IN/OUT

Αν ένας δίσκος συνήθως αποτελεί μια ενότητα κομματιών δομημένης σύμφωνα με τις συμβάσεις του μέσου (βλ. διάρκεια κτλ.), με την κατάτμηση να δίνει το στίγμα, αυτός ο δίσκος αποτελεί ένα ηχητικό συνεχές με τις επί μέρους ενότητες να αναδιπλώνονται μέσα σε αυτό διακριτικά αλλά και διακριτά.

Άκουσε τον δίσκο, από την αρχή μέχρι το τέλος: μια ηχητική αφήγηση που σε οδηγεί αδιάκοπα σε διάφορα μονοπάτια, πάντα συνδεόμενα.

Άκουσε τον δίσκο, από την αρχή μέχρι το τέλος, παίρνοντας υπόψη τους τίτλους των κομματιών που τον απαρτίζουν: οι «δείκτες» για τις «στάσεις» που κάνει ο Dine Doneff (Κώστας Θεοδώρου) στην ηχητική του διαδρομή. Πολυσυλλεκτικότητα στις υφές και τις ποιότητες των ήχων που την απαρτίζουν, αιχμηρές αντιθέσεις, αλλά και λυρικότητα, και «αέρας», «χώρος» στον ακροατή να αφουγκραστεί τα νοήματα και να δημιουργήσει δικά του.

Ο τίτλος ΙΝ/OUT, παίζει εύστοχα, τόσο με τη δημιουργία του δίσκου –άλλωστε κάθε δημιουργία έργου, είναι το αποτέλεσμα των στοιχείων που ο καλλιτέχνης τελικά αποφάσισε να συμπεριλάβει, αλλά και να απορρίψει, προς υποστήριξη της ιστορίας που θέλει να αφηγηθεί-, όσο και με καταστάσεις ή συναισθήματα που υποδηλώνονται από τους τίτλους των επιμέρους κομματιών.

Εμφατική έναρξη στο Common Ground, να ακολουθείται από αντιθέσεις και διερευνήσεις. Έχεις την αίσθηση της συνεχούς ροής, μιας περιπλάνησης ανάμεσα στο δρόμο και τις βαλκανικές του μελωδίες και στο οριοθετημένο στούντιο, όπου οι καταγεγραμμένοι ήχοι θα συντεθούν σε μια νέα εμπειρία, διαλεγόμενοι με το κοντραμπάσο. Ο αυτοσχεδιασμός στο κοντραμπάσο είναι που χαράζει το μονοπάτι να ακολουθήσεις μέσα από το Division Within και τους μικροθορύβους παιχνιδιών σε μια υπαίθρια αγορά, φέρνοντας στο μυαλό εικόνες παιδικότητας.

Ηλεκτρισμός, κρουστά αιχμηρά και στακάτα, και το κοντραμπάσο να αναδύεται δομώντας λυρικές κι ελαστικές γραμμές στο Contradiction, που οδηγούν στην τραχύτητα των δοξαριών που σηματοδοτούν το Homecoming, με έντονο το αίσθημα της αναζήτησης αλλά και της κατάβασης.

Waterphone και φλαόυτα συνθέτουν ένα φάσμα αντανακλάσεων (και διαψεύσεων ;), μέσα από το οποίο ελίσσεται το κοντραμπάσο στο Unbelonging, ενώ τα ηχογραφημένα κοράκια σημαίνουν τη μετάβαση στις διαφωνίες του Disquiet. Διαφωνίες που το ορίζουν και βρίσκονται σε αντίστιξη με την καθαρότητα του χορωδιακού κουαρτέτου.

Ο χώρος αναμονής (και μετάβασης) ενός αεροδρομίου σημαίνει το Exile,  με το μελωδικό θέμα στη φυσαρμόνικα να ξυπνά τη νοσταλγία, και τους τίτλους τέλους να επισφραγίζονται από την ηχητική παρουσία του αποδέκτη –πάντα- της (σκηνικής) αφήγησης.

Ηχογραφημένο live  στα Domagk Ateliers στο Μόναχο την 1η Ιουλίου 2016, ως μέρος της έκθεσης “Searching of a Common Ground #2”, το έργο αναφέρεται ως “A Soundscape Theater for Double Bass & Tapes”.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, αυτό που επιτυγχάνει ο Dine Doneff με τη διαλογικότητα των αφηγήσεών του, είναι να μετατρέψει το ηχοτοπίο αυτό σε θέατρο των συναισθημάτων και των σκέψων αυτού και αυτής που θα ακούσει τον δίσκο αυτό. Σε μια μεταφορά της εικόνας της Φωτεινής Ποταμιά που κοσμεί το εξώφυλλο του δίσκου, η ηχητική αφήγηση «ξεκλειδώνει» σκέψεις και συναισθήματα, οδηγώντας τα σε διαδρομές άλλοτε γνώριμες, άλλοτε πρωτόγνωρες.

 

Ο δίσκος IN/OUT κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου 2019 από τη neRED music σε συνεργασία με την ECM Records (http://www.neredmusic.eu/new.html ).

Σύνθεση και performance: Dine Doneff

Προηχογραφημένο υλικό: πιάνο, fender bass, ηλεκτρική κιθάρα, ντραμς, waterphone, μπεντίρ, bells, φλάουτα, σπινέτο, keyboards και φυσαρμόνικα, παιγμένα από τον Dine Doneff.

Κουαρτέτο στο Disquiet: Lada Kandarjieva (soprano), Elena Ginina (soprano), Elitsa Dankova (mezzo) και Irina Gotcheva (alto).

Ηχογραφήσεις πεδίου και ηχοτοπία: ηχογραφημένα από τον Dine Doneff.

Εικόνα εξωφύλλου: Fotini Potamia.

Ηχογράφηση και μίξη: Pande Noushin

Μαστερ: Tome Rapovina

Διαθέσιμο: https://neredmusic.bandcamp.com/album/in-out

 

Σχετικά με Χρυσή Κυρατσού

Γραπτός λόγος ή προφορικός λόγος; Να μιλήσεις για τη μουσική; Και αν μιλήσεις τελικά τι να πρωτοπείς για μια μουσική εμπειρία; Αλλά και γενικότερα, αν αρχίσεις να μιλάς για κάθε εμπειρία της ζωής σου σε κάποιον τρίτο, προκύπτει το ερώτημα: «και τώρα πού να εστιάσω»; Γιατί κι ο άλλος ή η άλλη που έτυχε να σε ακούν, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν και πολύ. Κι έπειτα, πού να δίνω περισσότερη έμφαση, στο «συναίσθημα» και στη «ζωντανή εμπειρία», ή μήπως σε πιο «στεγνές» πληροφορίες; Και σε τι «αναλογία» τελικά»…. Κάτι τέτοια ερωτήματα μου φαίνεται συναντά μια μουσικός, που κάποτε , εκεί στην εφηβική Αποκάλυψη, αποφάσισε πως «η Πανκ αλλάζει τον κόσμο», μετά ήρθε η προσγείωση της ενηλικίωσης (όχι με την έννοια της ηλικίας στην ταυτότητα, αλλά με την έννοια της «ωριμότητας», της «σοβαρότητας» και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα), που ομολογουμένως δεν κράτησε και πολύ. Κάτι η εθνομουσικολογία, κάτι το ραδιόφωνο, κάτι η μαγεία της Μουσικής (live ή μη), είναι και αυτός ο Ήχος που επηρεάζει κάθε κύτταρο του σώματός σου, και η απογείωση ήρθε. Και μαζί της και η «Μύγα». Το επόμενο ερώτημα που θα μας απασχολήσει, έχει τεθεί από τους Clash και είναι: “Should I stay or should I go now? If I go, there will be trouble, And if I stay it will be double”….. Άντε, να δούμε! Και καλή μας τύχη!

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Χρυσή Κυρατσού →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *