Dury Dava [Dury Dava]

Ηλεκτρισμένες διάρκειες, κρουστά ντελιριακά, “κούφιες” νότες να δίνουν ώθηση, και φωνητικά στον απόηχο μιας φαντασιακής Ανατολής. Μουσικές γραμμές που κινούνται σε παράλληλα επίπεδα πλέκοντας τον πρώτο σταθμό (υπό το όνομα “Αφρική”) του ψυχεδελικού ταξιδιού. Ενός ταξιδιού διάρκειας περίπου εβδομήντα λεπτών, με το ενδιαφέρον να διατηρείται αμείωτο, καθώς ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς πώς θα εξελιχθεί η κάθε ιστορία. Χιούμορ και φαντασία ανοίγουν τους δρόμους  στην περιπλάνηση ανάμεσα σε μουσικές σκοτεινιές και ξέφωτα, με αυθάδικη punk διάθεση και αμεσότητα να διακρίνει ιδίως τα φωνητικά.

Ακούγοντας έναν δίσκο για πρώτη φορά, ιδίως όταν είναι το ντεμπούτο ενός σχήματος, ασυναίσθητα ψάχνεις να εντοπίσεις τα στοιχεία εκείνα που θα υποδηλώσουν μια μουσική επιρροή και θα σε βοηθήσουν να ανιχνεύσεις το background τους, να βρεις τα σημάδια εκείνα που θα σε ξεναγήσουν στο μουσικό τους κόσμο. Με τους Dury Dava αυτό αναιρείται. Μουσική που μυρίζει φρεσκάδα, με τον αυτοσχεδιασμό να δίνει το στίγμα του άλμπουμ. Άλλωστε η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 2018 live στο Hobart Phase, όπως είναι κατά κόσμον γνωστό το μουχλιασμένο ημιυπόγειο όπου πρωτοσυγκροτήθηκε η μπάντα πριν από τρία χρόνια.

“Τρίπτυχο”, με το κλαρινέτο να φέρνει μια πληθωρική Ανατολή γεμάτη γυρίσματα, νοσταλγική, πάνω στην αντίστιξη συγκοπτόμενων κρουστών, με ψυχεδελικές κιθάρες να παίρνουν το lead για να χαθούμε για άλλη μια φορά σε θαμπές ατμόσφαιρες μέχρι να σκάσει με φανκ αποχρώσεις και “Έλα πάλι να”.

Όλα εκείνα που μας ξεσηκώναν

χαθήκαν εδώ και καιρό

Κι όταν σε βρω θα γυρνάμε μαζί

Η ψυχεδέλεια των ’60s σημαίνει την έναρξη του “Σάτανα” για να σκάσει σε ένα κρουστό ντελίριο που λίγο πριν το τέλος απαλύνεται στους ήχους του κλαρινέτου, των πλήκτρων και της  κιθάρας.

Σύντομη αλλαγή διάθεσης στο “Ζούπα”, για να θριαμβεύσει για άλλη μια φορά η μυστηριακή και ψυχεδελική Ανατολή αυτή τη φορά με τους ήχους της dilruba, και του νέι, να υποστηρίζονται από σφιχτοδεμένα μπάσο με κρουστά καταλήγοντας στο κιθαριστικό σόλο που θα οδηγήσει και στο “34522”, από τα πιο δυνατά και ιδιαίτερα σημεία του άλμπουμ, με όμορφα χτισμένες ατμόσφαιρες, που ανατρέπονται (άλλωστε η ανατροπή χαρακτηρίζει τον δίσκο αυτό) ως προοίμιο στην “Αταξία”.

Τον ουρανό θα φανταστώ

Και μονομιάς θ’ αναδυθώ

Η τελευταία “στροφή” στο πολυτάραχο ταξίδι μας βγάζει στο “Ταρλάμπασι”, με τον τόνο της Ανατολής να περνά στις κιθάρες αυτή τη φορά, και μνήμες από παραδοσιακούς σκοπούς της περιοχής να γυροφέρνουν, και το μπάσο να δίνει ένα  ξεχωριστό vibe λίγο πριν την εκπνοή στο ατμοσφαιρικό “Κάνε λίγο Αληθινά”.

Κι όσες φορές στη δίνη σου και να μπω

Αλλιώτικος θα ξαναβγώ μετά

Υ.Γ.: Γιατί η διάθλαση είναι διάπλαση, και η μουσική μαγεία.

Οι Dury Dava είναι οι:

Γιωργής Καρράς (ηλεκτρική κιθάρα, dilruba)
Ηλίας Λιβιεράτος (τύμπανα, κρουστά)
Δημήτρης Μαντζαβίνος (φωνητικά, ηλεκτρική κιθάρα, μπουζούκι)
Κάρολος Μπεράχας (μπάσο, πλήκτρα, synth)
Δημήτρης Πρόκος (κλαρινέτο, νέυ, synth)

Ο δίσκος κυκλοφορεί σε διπλό LP και digital album από την Inner Ear.

Σχετικά με Χρυσή Κυρατσού

Γραπτός λόγος ή προφορικός λόγος; Να μιλήσεις για τη μουσική; Και αν μιλήσεις τελικά τι να πρωτοπείς για μια μουσική εμπειρία; Αλλά και γενικότερα, αν αρχίσεις να μιλάς για κάθε εμπειρία της ζωής σου σε κάποιον τρίτο, προκύπτει το ερώτημα: «και τώρα πού να εστιάσω»; Γιατί κι ο άλλος ή η άλλη που έτυχε να σε ακούν, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν και πολύ. Κι έπειτα, πού να δίνω περισσότερη έμφαση, στο «συναίσθημα» και στη «ζωντανή εμπειρία», ή μήπως σε πιο «στεγνές» πληροφορίες; Και σε τι «αναλογία» τελικά»…. Κάτι τέτοια ερωτήματα μου φαίνεται συναντά μια μουσικός, που κάποτε , εκεί στην εφηβική Αποκάλυψη, αποφάσισε πως «η Πανκ αλλάζει τον κόσμο», μετά ήρθε η προσγείωση της ενηλικίωσης (όχι με την έννοια της ηλικίας στην ταυτότητα, αλλά με την έννοια της «ωριμότητας», της «σοβαρότητας» και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα), που ομολογουμένως δεν κράτησε και πολύ. Κάτι η εθνομουσικολογία, κάτι το ραδιόφωνο, κάτι η μαγεία της Μουσικής (live ή μη), είναι και αυτός ο Ήχος που επηρεάζει κάθε κύτταρο του σώματός σου, και η απογείωση ήρθε. Και μαζί της και η «Μύγα». Το επόμενο ερώτημα που θα μας απασχολήσει, έχει τεθεί από τους Clash και είναι: “Should I stay or should I go now? If I go, there will be trouble, And if I stay it will be double”….. Άντε, να δούμε! Και καλή μας τύχη!

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Χρυσή Κυρατσού →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *