Review:Iggy Pop, James, Shame, Noise Figures, Dark Rags @Release Athens 2019

“I am the passenger
I stay under glass
I look through my window so bright
I see the stars come out tonight
I see the bright and hollow sky
Over the city’s ripped-back sky
And everything looks good tonight”

Νομίζω πως δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος για να περιγράψεις την 2η μέρα του Release, από τους στίχους του “Passenger”.

Επιβάτες όλοι μιας βραδιάς, με κοινό προορισμό. Και από που να ξεκινήσεις και πως; Βλέπεις μπορεί να μην ανήκω στην πρώτη γενιά που έθρεψε η μουσική, και η κοινωνική κουλτούρα του Iggy Pop, αλλά στις επόμενες, που ναι μεν μεγάλωσαν με το “Passenger” και το I wanna be your dog” , κυρίως όμως χρόνο το χρόνο, βρέθηκαν κοντά στην πιο μουσική τους ανάμνηση, από κούνια.

Πλατεία νερού, λίγο μετά τις πέντε το απόγευμα. Ο κόσμος αναμένεται περισσότερος από την πρώτη μέρα του Release. (Μια εξίσου δυνατή βραδιά, με την παρθενική εμφάνιση του Damian Marley στην χώρα μας, να μας παρασύρει. Σίγουρα θα καταγραφεί σε ένα από τα καλύτερα live που πέρασαν.)

Τον δύσκολο ρόλο του opening act, τον έβγαλαν εις πέρας, με δεξιοτεχνία οι “The Dark Rags”. Με ελάχιστο κόσμο να βρίσκεται από κάτω, μας χάρισαν ένα απολαυστικό και καυτό set οχτώ κομματιών, περιλαμβάνοντας κυρίως κομμάτια από το επερχόμενο album τους.

Λίγο μετά τα ακούσματα του “Black Caravan” έκαναν έντονη την παρουσία των “The Noise Figure”, όπου ξέραμε πολύ καλά το τι θα δούμε και θα ακούσουμε. Βλέπεις η δυναμική τους έχει χτιστεί καλά πάνω στην σκηνή, και σίγουρα έχουν το χάρισμα να το μεταδίδουν αυτό ακόμα και σε τεράστιους ανοιχτούς χώρους.

Μεταξύ άλλων κομματιών, ακούστηκε και το δικό μου αγαπημένο “Lethargy”, αλλά και το “We Look Better In The Sun”, που ταίριαξε απόλυτα στην στιγμή.

Shame, η στιγμή της πρώτης έκρηξης. Και γιατί το λέω αυτό; Οι βρετανοί που μόλις πριν ένα χρόνο, κυκλοφόρησαν, ένα εκπληκτικό Punk Rock album, έβγαλαν όλη την ενέργεια του και μας πήραν μαζί τους. Θα μας απασχολήσουν έντονα – να μου το θυμηθείς. Δημιουργώντας ήχους και εικόνες, που θα καταγράφουν στις εμπειρίες μας σύντομα, κατάφεραν να φέρουν την ενέργεια καθ’ολη την διάρκεια του βρισκοντουσαν στην σκηνή, μέσα από ωραίες εναλλαγές, και μια τρέλα που δεν ξέρω αν το λείπει, είναι η σωστή λέξη για να την περιγράψει, αλλα σίγουρα μια τρέλα που σε καθηλώνει. Στο “Tasteless” o Frontman Charlie Steen, χωρίς καμία επιδίωξη εντυπωσιασμού, θα πετάξει το πουκάμισο και θα πέσει στον κόσμο, επιβεβαιώνοντας όλα τα παραπάνω.

James, Πόσο περίμενα αυτή την στιγμή; Από εκείνο το live στον Λυκαβηττό, το οποίο σαν να μεταφέρθηκε με μιας από τον βράχο στην θάλασσα.

Σαν να μεγαλώνουμε κάπως όλλοι μαζί, έχοντας στόχο κάποια στιγμή να ξανά συναντηθούμε.

Με τον Tim Booth να φροντίζει από σκηνής αυτήν την οριμότητα που έχτισε ο χρόνος, και τους νέους ήχους τους να στέκονται, μεταξύ αμηχανίας και προσμονής για κάτι από τα παλιά,πήραμε μοναδικά vibes, τόσο από τους νέους ήχους που έφεραν μαζί τους, όσο και από την βουτιά στο “Getting away with it”, με τα χέρια ψηλά και τον κόσμο να κρατάει τον Booth, σε ένα αυτοσχέδιο τρενάκι ευτυχίας.

Και τώρα ο Iggy. Εδώ δίπλα βάλε και ένα μας, γιατί καθένας από όσους ήταν εκεί, είχε κάτι δικό του να περιμένει από την εμφάνιση του. Στην μικρή μου εισαγωγή δεν σου είπα, πως η πρώτη φορά που είδα τον Iggy Pop, ήταν σε ηλικία 9 χρόνων, στη Λεωφόρο, και η τελευταία πριν την πλατεία νερού, στο Θέατρο Πέτρας το 2004. Τίποτα δεν θυμάμαι από εκείνες τις βραδιές, για διαφορετικό λόγο όπως καταλαβαίνεις στην κάθε μία. Θυμάμαι όμως, πως και τότε όπως και σήμερα, στην πλατεία νερού, η καρδιά χτύπαγε με τον ίδιο ενθουσιασμό. Την ίδια αγωνία. Και όσο η αναμονή ήταν περισσότερη στο πέρασμα των χρόνων, το συναίσθημα παρέμενε το ίδιο.

Η αφεντιά μου λοιπόν, όπως και πολλών από εμάς, θέλανε τον δικό τους Θεό επί σκηνής, να σκάσει με το “I wanna be your dog”. Μα τον θείο τύχη, με το που ήχησε η κραυγή, τάραξε τα σπλάχνα μας.

Ταράξαν το σώμα και την ψυχή, που ιδρωμένα, χόρευαν επι 2 ώρες περίπου, με φόντο την ελευθερία της μουσικής, και τον πρώτομάστορα, να μην σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

One More. It was so fucking good

Passenger” ,”Lust For Life” , “No Fun, Real Wild Child” , “Candy” , “Night clubbing” , “Home” , “Wild America“, αλλά και το ανατριχιαστικό “Jean Genie” του Bowie να ηχούν στα χιλιάδες αυτιά, κατάφεραν, να μας κρατάν ακόμα ενεργούς στα πιστεύω μας.

Με τα πνευστά να ταιριάζουν άψογα στην punk αισθητική, και το μέταλλο, να συγκρούεται με τον ηλεκτρισμό, και την προσωπικότητα του Iggy Pop, δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω για την λύτρωση.

P.s: Κρατήστε λίγο από την ενέργεια αυτής της βραδιάς, ως δώρο στην καθημερινότητα και το μέσα μας.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Βλάχος /Konstantinos Mindcrimek

Σχετικά με Κέλλυ Πήλιουρα

Γεννήθηκα σε μια κουκίδα αυτού του πελώριου "μικρόκοσμου", που ούτε ο κλασσικός Αμερικάνος δεν ξέρει. Στις 28 του Οκτώβρη και ενώ όλοι περίμεναν να γιορτάσουν την εθνική εορτή, η μαμά μου έκανε την διαφορά. Είμαι η Κέλλυ και σύμφωνα με το ιστορικό της γέννησης μου είμαι αντί- συμβατική. Από πολύ μικρή η μουσική και το διάβασμα μπήκαν στην ζωή μου , θέλοντας να ισορροπήσουν την διχασμένη προσωπικότητα που έφερα από βρέφος. Παρέμειναν δίπλα μου, πιστοί φίλοι, να καταπραΰνουν την παράξενα αθόρυβη ζωή μου... Μέσα σε όλη αυτή τη μικρή διαδρομή και παρόλο που είμαι από αυτούς που ζουν με το αίσθημα, οι αριθμοί μπήκαν στη ζωή μου και με οδήγησαν έξω από την πόρτα του Πανεπιστημίου. Κι ενώ ήμουν χαμένη μέσα στις ψυχρές γραμμές των μαθηματικών και τους παράλογους νόμους των οικονομικών, σκυμμένη στο θρανίο ονειρευόμουν ακόμη τη μέρα που η ζωή θα ξεκινούσε. Ονειρεύτηκα φλογερά μια ζωή όλο λέξεις και μουσική, φθινοπωρινά φύλλα σε ατέλειωτα ξενόφερτα βροχερά λιβάδια, με τον έρωτα και την αγάπη να χορεύουν πάνω στην λασπωμένη γη..          -Φυσικά κάτω από ένα δέντρο! Όνειρα λες; Τα "φώτα"άνοιξαν η "αυλαία" έπεσε για την βαρετή ζωή, και το θέατρο πήρε πρωταρχικό ρόλο και θέση στην ζωή μου, έχοντας συνοδοιπόρους πάντα, τα φαντασιακό, ως βασική προϋπόθεση για επιβίωση στο υπαρκτό. Σαν ηθοποιός λοιπόν, κατέκτησα μόνο λίγα Όσκαρ και κάποιες χρυσές σφαίρες, τίποτα το σημαντικό. Μετά, σκέφτηκα πως τα ωραία και σημαντικά, είναι τα μικρά, μάζεψα τα βιβλία μου και τους ήρωες τους, τις μελωδικές μου αναζητήσεις, και βγήκα πίσω από το φως, παραμένοντας πιστός δημιουργός ενός άλλου κόσμου κάθε φορά. Πότε από την θέση σκηνοθέτη, και πότε από την θέση μπροστά στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, επιβεβαιώνοντας την μαγεία της επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη. "Racing around to come up behind you again" Καλές Πτήσεις..

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Κέλλυ Πήλιουρα →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *