Planet of Zeus, Black Rebel Motorcycle Club, Clutch @ Release Athens 2019

Ενδεχομένως να ακουστεί «περίεργο», και ίσως αταίριαστο σε ένα κείμενο που αυτοπροσδιορίζεται ως “review”, καλλιεργώντας έτσι προσδοκίες στον αναγνώστη να διαβάσει «τι πήγε καλά» και «τι δεν πήγε» σε ένα live (αν και στη Μύγα αρεσκόμαστε να καταπατάμε τέτοιες οριοθετήσεις κατά το δυνατόν). Ωστόσο, καταλύτης στην μουσική εμπειρία της πέμπτης μέρας του Release Athens ήταν το κοινό. Πάντοτε ο έτερος –έναντι των μουσικών- πόλος σε μία συναυλία, το κοινό ήταν αυτό που πρωταγωνίστησε στην αίσθηση που είχα στη μουσική εμπειρία της μέρας αυτής. Κι αυτό γιατί ήταν ιδιαίτερα έντονα η αίσθηση της «κοινότητας», έτσι όπως αυτή συγκροτείται γύρω από συγκεκριμένα ιδιώματα και καλλιτέχνες, και όπως θα εμφανιστεί στο live προσμένοντας συγκεκριμένες καταστάσεις που θα ικανοποιήσουν την αίσθηση του ανήκειν –επί τω προκειμένω- όχι γενικά σε μία «stoner κοινότητα» (που πολύ καλά γνωρίζουμε πως υπάρχει στην Ελλάδα), αλλά στην κοινότητα συγκεκριμένης μπάντας του line-up. Ενώ λοιπόν η ενέργεια περίσσευε από σκηνής στους Planet of Zeus, Black Rebel Motorcycle Club και Clutch (δυστυχώς έχασα τους Whereswilder και Godsleep) –κάτι το οποίο υποστηριζόταν και από την άψογη τεχνική κάλυψη- δεν «κυκλοφορούσε» με τον ίδιο τρόπο κάτω από τη σκηνή, διαμορφώνοντας διαφορετικές δυναμικές «από τα κάτω».

Όταν στις 19:30 εμφανίστηκαν οι Planet of Zeus, είχες την αίσθηση ότι ο κόσμος που ήταν από κάτω ήταν δικός τους. Αν και –αναμενόμενα- υπήρχε κινητικότητα, ο κόσμος που ήδη μισογέμιζε την Πλατεία Νερού, ζούσε στο «εδώ» και στο «τώρα» έτσι όπως οι Planet of Zeus ξέρουν να διαμορφώνουν στα live τους, και καραδοκούσε τις πιο δυνατές στιγμές για να πιάσει το χορό του moshpit, κάτι που δυναμίτιζε και η ίδια η μπάντα, ανακοινώνοντας από σκηνής το εκάστοτε «επόμενο χορευτικό κομμάτι». Ηλεκτρικές εκρήξεις καλά προετοιμασμένες με σφιχτoδεμένα μπάσο και ντραμς, αλλά και το κοινό ενίοτε να κάνει αντίστιξη με παλαμάκια στο ρυθμό του hi-hat. Στη μέση του setlist τους, παρουσίασαν και το  Revolution Cookbook το οποίο περιέχεται στο νέο τους δίσκο Faith in Physics (o οποίος αναμένεται τον Σεπτέμβρη), κάτι που δεν μείωσε ωστόσο στο ελάχιστο την ένταση που είχαν ήδη χτίσει, υπογραμμίζοντας τις σχέσεις μεταξύ της μπάντας και του κοινού της. Αν και ιδιαίτερα εκτεταμένη η εκδοχή του Vigilante, το οποίο και ολοκλήρωσε την εμφάνισή τους, ήταν ιδιαίτερα δυνατή, καθώς ξετύλιξε αναφορές αλλά και εσωτερικές δυναμικές της μπάντας: το ράθυμο solo με τις μπλουζ αναφορές έχοντας μπάσο και ντραμς να «κρατούν τα μπόσικα» και την κιθάρα να διανθίζει όσο περνά η ώρα, τις κούφιες νότες να «πιάνουν την κουβέντα» με τα ντραμς και πάλι πίσω στον εκρηκτικό ηλεκτρισμό και στα distorted φωνητικά να βάζουν την τελεία στον επίλογο.

Οι Black Rebel Motorcycle Club, απόλυτα ηλεκτρικοί, και με αμείωτη ενέργεια καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους, κάλεσαν από σκηνής σε ένα μοναδικό road-trip δείχνοντας να απολαμβάνουν κάθε στιγμή του και οδηγώντας αυθάδικα στα highways της μουσικής τους.

Ωστόσο, στο ταξίδι αυτό δεν ακολούθησαν όλοι οι παρευρισκόμενοι –ενδεχομένως λόγω του στιλ που διαφοροποιούνταν από τα stoner μονοπάτια που ένωναν τη μάλλον stoner κοινότητα;-, εντείνοντας μια αίσθηση αμηχανίας –δυστυχώς. Σόλο άλλοτε υπνωτικά άλλοτε επιθετικά, φωνητικά άλλοτε τραχιά άλλοτε λάγνα, με τη φυσαρμόνικα ενίοτε να δίνει το γεωγραφικό στίγμα, πάντα κρατώντας ισορροπίες για να μη «διακοπεί» το ταξίδι, οι Peter Hayes και Robert Levon Been ενάλλασσαν τα όργανα και το lead  (κιθάρας και φωνής) ενισχύοντας την αίσθηση δύο συν-οδηγών που μοιράζονται το τιμόνι, με την Leah Shappiro ακούραστα να δίνει ώθηση από τη θέση της drummer.

Φινάλε πιο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς των BRMC δεν θα μπορούσε να έχει δοθεί, από αυτό του “Whatever happened to my Rock ‘n’ Roll (Punk Song)”, με το μικρόφωνο του Been να πέφτει μεταξύ σκηνής και κιγκλιδώματος και τον ίδιο να κατεβαίνει και να συνεχίζει να τραγουδά σκαρφαλωμένος πάνω από τα κεφάλια των πρώτων σειρών – με τη συμβολή και του κοινού που του κράτησε το μικρόφωνο-, τον Hayes να απολαμβάνει το τσιγάρο του, και τη Shappiro να κρατά τον συμπαγή ρυθμό. Τελεία στον επίλογο της εμφάνισής τους ο «παγιδευμένος» στο καλώδιο ηλεκτρισμός να βουίζει καθώς ο Been μετέφερε την κιθάρα του επί σκηνής.

 

Η θερμή υποδοχή των Clutch δεν αφήνει περιθώριο απορίας για το ποιοι είναι οι επίτιμοι καλεσμένοι, και σε αντίστοιχο τόνο προσκαλεί στο «πάρτι» ο Fallon.

Με ιδιαίτερα ογκώδη ήχο, και άπειρες στιγμές που οι μουσικοί φανέρωναν πώς ο αυτοσχεδιασμός είναι κομμάτι της έκφρασής τους, έπαιξαν άρτια, δίνοντας την αίσθηση πως η μουσική τους είναι το αποτέλεσμα του τέλειου καταμερισμού των ρόλων μεταξύ τους, με τον Fallon να ενσαρκώνει τον frontman με την «κλασική» έννοια του όρου, επικοινωνώντας με το κοινό, και ερμηνεύοντας με όλο του το σώμα, παίζοντας με τις εκφράσεις του προσώπου του, με τη θεατρικότητα να χαρακτηρίζει κάθε στιγμή της ερμηνείας του. Τα moshpit και τα crowdsurfing δεν έλειψαν καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους, κι ας ακούστηκαν τα Regulator και Electric Worry στο encore…

*Φωτογραφίες: Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος

Σχετικά με Χρυσή Κυρατσού

Γραπτός λόγος ή προφορικός λόγος; Να μιλήσεις για τη μουσική; Και αν μιλήσεις τελικά τι να πρωτοπείς για μια μουσική εμπειρία; Αλλά και γενικότερα, αν αρχίσεις να μιλάς για κάθε εμπειρία της ζωής σου σε κάποιον τρίτο, προκύπτει το ερώτημα: «και τώρα πού να εστιάσω»; Γιατί κι ο άλλος ή η άλλη που έτυχε να σε ακούν, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν και πολύ. Κι έπειτα, πού να δίνω περισσότερη έμφαση, στο «συναίσθημα» και στη «ζωντανή εμπειρία», ή μήπως σε πιο «στεγνές» πληροφορίες; Και σε τι «αναλογία» τελικά»…. Κάτι τέτοια ερωτήματα μου φαίνεται συναντά μια μουσικός, που κάποτε , εκεί στην εφηβική Αποκάλυψη, αποφάσισε πως «η Πανκ αλλάζει τον κόσμο», μετά ήρθε η προσγείωση της ενηλικίωσης (όχι με την έννοια της ηλικίας στην ταυτότητα, αλλά με την έννοια της «ωριμότητας», της «σοβαρότητας» και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα), που ομολογουμένως δεν κράτησε και πολύ. Κάτι η εθνομουσικολογία, κάτι το ραδιόφωνο, κάτι η μαγεία της Μουσικής (live ή μη), είναι και αυτός ο Ήχος που επηρεάζει κάθε κύτταρο του σώματός σου, και η απογείωση ήρθε. Και μαζί της και η «Μύγα». Το επόμενο ερώτημα που θα μας απασχολήσει, έχει τεθεί από τους Clash και είναι: “Should I stay or should I go now? If I go, there will be trouble, And if I stay it will be double”….. Άντε, να δούμε! Και καλή μας τύχη!

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Χρυσή Κυρατσού →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *