Prins Obi & The Dream Warriors – Άκουσμα που σε κατακλύζει

Της Κέλλυ Πήλιουρα

“Γύρω σου ο κόσμος, λίγο πια σου μοιάζει
Άδραξε μια νύχτα, δες το ασημί που βγαζει
Τρύγισε τα αμπέλια – Σκαρφάλωσε τον φράχτη
Χρυσοκέντητη κοιλάδα, δείξε μου τον χάρτη”

Αν πρέπει να βρω την πρώτη λέξη αυτής της εισαγωγής, για να προχωρήσω στην αίσθηση που αφήνει η επιστροφή του Prins Obi, με το ομώνυμο album “Prins Obi & The Dream Warriors”, τότε σίγουρα αυτή είναι “μεταμόρφωση”. Μια μεταμόρφωση ήχων, αισθήσεων και αναγκών, που δεν σταματάς να ανακαλύπτεις σε όλο το μουσικό πέρασμα των τριάντα πέντε λεπτών που διαρκεί το album.
Αναμενόμενο θα μου πεις. Εντελώς αναμενόμενο ναι, αλλά πέρα για πέρα ανατρεπτικό. Σε μια περιπλάνηση ήχων, που ξεκινάει από μια άλλη εποχή, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι ακριβώς στο εδώ, και πως αυτή η αίσθηση, που σε έχει κάνει να ιδρώσεις, από ρυθμό και συναίσθημα, προέρχεται από την ιδιοφυή εισβολή της ψυχεδέλειας, στην μητρική περασμένων δεκαετιών.

Όταν ένας δίσκος από το πρώτο πάτημα του play, σε παρασύρει σε μια ιεροτελεστία με το σώμα εν κίνηση, στην οποία από την αρχή μέχρι το τέλος σε χτυπά ηλεκτρικό ρεύμα, αντιλαμβάνεσαι αμέσως, πως η ακρόαση που θα ακολουθήσει, είναι ικανή να μεταμορφώσει, όχι μόνο τον χρόνο και τον τόπο στον οποίο βρίσκεσαι, αλλά ακόμα και εσένα.

Prins Obi είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Δημάκη, μέλους των Baby Guru, όπου επιστρέφει, όχι μόνος αυτή τη φορά. Το ομώνυμο album των Prins Obi & The Dream Warriors αποτελεί κατά μία έννοια το ντεμπούτο του Αθηναϊκού underground supergroup (με μέλη από Baby Guru, The Voyage Limpid Sound, Chickn, Montero band, A Victim of Society), και κατά μία άλλη την τρίτη ολοκληρωμένη solo δουλειά του Prins Obi (ως διάδοχος του “The Age of Tourlou”).

Οι Dream Warriors αυτονομούνται, μετακομίζουν για λίγο στη Δισκέξ και συνοδεύουν τον Prins Obi σε ένα ταξίδι από τα έξω προς τα μέσα, στην πορεία του οποίου, παρτάρουν, ξορκίζουν δαίμονες, αναπολούν ρομαντικές στιγμές, (ξανα)αγαπούν το glam και το hard rock, απενοχοποιούν άβολες καταστάσεις, περιπλανούνται σε ελληνόφωνες και μη, ψυχεδελικές κοιλάδες και παραδίδουν μια μεταμοντέρνα και συνάμα ρετρό δουλειά με τραγούδια, live ενέργεια και φινέτσα.

Prins Obi & The Dream Warriors λοιπόν. Χωρίς να αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της πολυσυλλεκτικότητας που τους χαρακτηρίζει, επισφραγίζουν από την πρώτη κιόλας στιγμή το πολυεπίπεδο άκουσμα που σε κατακλύζει.

Με το Concentration να σηματοδοτεί την έναρξη, αφήνοντας μέσα από το μεταλλικό τρίξιμο της αρχής χώρο στην μουσική να επαναστατήσει.
Και η βύθιση έχει ξεκινήσει.

Μια βύθιση που γεννάει αυτομάτως την αντίστιξη, γιατί η αλήθεια είναι πως το Flowers Child, δεύτερο στην σειρά, είναι αυτό που έχει εκτινάξει την ενέργεια. Οι Κιθάρες να τρίζουν τα μπάσα των φωνητικών να μεταμορφώνουν κυριολεκτικά το τοπίο και ο τίτλος, να επαληθεύει την εποχή όπου ταξιδεύει ακούγοντας το.
Ακολουθεί το Negative People, λάμψη και εξωστρέφεια, μέχρι να έρθει ο στίχος να δώσει την απάντηση. Ένα παιχνίδι ανάμεσα σε αγγλόφωνα και Ελληνόφωνα θραύσματα λέξεων που σε οδηγούν στην γέννηση αυτής της εξωστρέφειας. Ένα απόλυτα εσωστρεφές συναίσθημα που έχει ζυμωθεί καλά.
Και ενώ είμαστε ακόμα στην αρχή οι συχνότητες από τις Κιθάρες, έχουν βρει τον στόχο.

Astral Lady Blues, μια διαδρομή, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, που σε αφήνει, από την μία να χάνεσαι στον έντονο ρυθμό της κιθάρας, και από την άλλη, θες να παραδοθείς στους ήχους, που κατακλύζουν ένα μέρος της μνήμης, γυρίζοντας σε πίσω στον “underground” χρόνο. Αν λοιπόν ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που θα ήθελαν να βρεθούν σε ένα πάρτι ψυχεδέλειας των 60’s, και του Rock & Roll αλλά δεν πρόλαβες, ετούτο εδώ σε αποζημιώνει με το καλύτερο τρόπο.

Με το μέταλλο των κόρνων να επιβάλει την μεταφορά από μια την μια συχνότητα στην άλλη, το Fingers προετοιμάζει με τον καλύτερο τρόπο το έδαφος για να παρασυρθείς στην Δίνη που θα ακολουθήσει. Glam ψυχεδέλεια, με “νέο” Retro στίγμα.

Και ναι αυτή η σύνθεση αποτελεί το απόλυτο τράβηγμα. Βάζοντας σε σε μια άλλη μουσική διάσταση, από αυτή που βρισκόσουν πέντε κομμάτια πιο πάνω, σε ρουφάει μέσα από την ψυχεδέλεια και τον ρομαντισμό της, κάνοντας σε σύμμαχο της, στην αναμέτρηση υπαρκτού και φαντασιακού.

Και αν δεν ξέρεις ποιος θα νικήσει, πηγαίνοντας παρακάτω θα βρεις την απάντηση στα Αδαμάντινα Φτερά και το Sally Junpiero, που ενώ στην αρχή μπορεί να σε ξεγελάνε και να νομίζεις πως θα πάρεις μια ανάσα, τόσο από την ένταση των πρώτων, όσο και από την ζάλη του προηγούμενου, “ύπουλα” σε βάζουν ακόμα πιο βαθιά σε αυτό που λέμε μεταμόρφωση. Σαν από αυτές που συναντάς σε κινηματογραφικές απολαύσεις.

Ένα πάντρεμα ήχου και εικόνας και που γίνεται ακόμα πιο έντονο με τον ερχομό του Guilty Pleasure Theme, ιστορίες από σκοτεινά παραμύθια μα όχι βρόμικα. Γεμάτος ήχος, απόκοσμα φωνητικά και μια μελωδία στην κόψη μιας γλυκιάς ζάλης, λίγο πριν τον επίλογο, εκεί όπου μας περιμένουν το For Absent Friends μια μικρή αναπνοή πριν το τέλος της ιστορίας. Μιας ιστορίας που αφηγείται το Wide Open, αφήνοντας ανοιχτές τις αισθήσεις και τις επιθυμίες μέχρι τέλους.

Ευτυχία, ένα νέο άκουσμα να επιβεβαιώνει, ότι κάθε μάχη για τέχνη και δημιουργία μπορεί να υπάρξει, μέσα από νέους καλλιτέχνες.

*Το νέο ομώνυμο album του Prins Obi και των Dream Warriors κυκλοφόρησε επίσημα στις 19 Νοέμβρη. Το LP σε διάφανο ή μαύρο βινύλιο 180 gram (+ CD) είναι διαθέσιμο στα δισκοπωλεία και στο online store της Inner Ear. Μπορείτε να ακούσετε και να κατεβάσετε το album σε ψηφιακή μορφή στο Bandcamp και σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες: http://smarturl.it/70k25k

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *