Review : Σταμάτης Κραουνάκης & Σπείρα – Σπείρα @ Γραμμές

Σαλπάρω και χάνομαι..

Μόνο έτσι θα μπορούσε να ξεκινήσει μια παρουσίαση από ένα βράδυ στην αρχή της εβδομάδας. Δευτέρα και ο Σταμάτης ξεκινά με τον δικό του μοναδικό τρόπο αυτό το ταξίδι, με την γλυκιά διαταγή.

Φίλα με στις γραμμές..

Στην εισπνοή της βραδιάς και πριν καλά καλά τα λαϊκά θραύσματα των λέξεων ακουμπίσουν τα χείλια για να εκφραστούν μέσα από τα τραγούδια, έρχεται η πρώτη σκέψη.
Ναι αυτός ο κόσμος, είναι ο κόσμος των ανδρών. Μια αρσενική σπείρα, που χτίζει το δικό της παραμύθι.

Χρώμα, ρυθμός, ένταση και ένα καρδιοχτυπί σαν αυτό του έρωτα, που κάθε φορά που θα έρθεις αντιμέτωπος με την μουσική ιδιοφυΐα που λέγεται Σταμάτης Κραουνάκης, δεν γίνεται να μην το νιώσεις.

“Να μην υπάρχει κανένας χωρίς ζευγάρι ” σαν σύνθημα εξέγερσης, γραμμένο στον τοίχο. Σύνθημα που εισάγει στην σκηνή μια ομάδα μουσικών, ετοίμων να σε παρασύρουν έξω στους δρόμους, για να συναντήσεις τα πιο ωραία λαϊκά, να ανοίξεις την πόρτα και να χωθείς μέσα στα χρώματα και τις μουσικές.

Με την ομάδα της θρυλικής Σπείρα – Σπείρα να ξεκινούν την μουσική διαδρομή της νύχτας, το κέφι έχει αρχίσει να χτίζει την γέφυρα για τον ερχομό του σύγχρονου “Μεγάλου Ερωτικού”, Σταμάτη Κραουνάκη.

Τα τραγούδια έχουν αρχίσει να κυριαρχούν, να κατά πατάνε το μέσα σου. Τα λαϊκά του Σταμάτη με τα λόγια της Λίνας και το μυαλό έξω από κάθε κουτάκι να τρέχει να παραδοθεί στα συναισθήματα. Ένας κύκλος ζωής μέσα σε μια βραδιά. Έρωτας, απόγνωση, χωρισμός, ένωση και όλα αυτά κάτω από την βαθιά κάλυψη μιας καλά ενορχηστρωμενης λαϊκής βραδιάς, που θυμίζει αναδρομή στο παρελθόν.
Με λουλούδια και πιάτα σπασμένα, εικόνα μιας παλιάς πίστας, μιας περασμένης Αθήνας, παλιά αγαπημένα γίνονται καινούργια, φτιαγμένα πάνω στην στιγμή.

Ο Τσιτσάνης και ο Πιοβανι δίπλα στον Στίβεν Γουόντερ, παρέα με τον Σπανο και τον Γούναρη. Φυσικά όπως σε κάθε παραμύθι, σε κάθε έρωτα και γιορτή έτσι και εδώ ο Χατζιδάκις να ολοκληρώνει το παζλ αυτής της ονειρικής επανάστασης. Μιας επανάστασης που σε είχε κάνει σύμμαχο της από τα πρώτα κιόλας λεπτά . Το σκηνικό, ένα διάτρητο άλογο του Κωστή Γεωργίου, είναι εκεί σαν σύγχρονος Δούρειος Ίππος, κλείνοντας μέσα του όλες τις αισθήσεις. Ακοη γεύση, όσφρηση, και όραση, όλα στο εκατό τις εκατό, με την σκηνή και την πλατεία, να κάνουν διάλογο συναισθημάτων.
Εσύ θα μείνεις σιωπηλός;

Το Κείμενο έγραψε η Κ.Π και έγινε αναδημοσίευση από το www.streetradio.gr

Φωτογραφίες : Σταύρος Χαμπάκης

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *