Review: Eros Ramazzotti

Γράφει: ο Λύσανδρος Λυσανδρόπουλος

Φωτογραφίες: Release Athens Festival

Το ότι η Αθήνα έχει γίνει πόλη που μπορείς να δεις πια συναυλίες για κάθε γούστο,είναι κάτι που μας αρέσει και το Αθηναικό κοινό τις περισσότερες φορές στηρίζει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες.Το πρόβλημα είναι όταν την ίδια μέρα πραγματοποιούνται όχι μία,όχι δύο,αλλά τρεις και τέσσερις συναυλίες που θα ήθελες να παρακολουθήσεις.

Όπως για παράδειγμα η 27η Σεπτεμβρίου.

Eric Burdon στο Ηρώδειο,gang of four στο gagarin,warrior soul στο an club,Eros Ramazzoti στο κλειστό γήπεδο του tae kwon do στο παλαιό Φάληρο όσον αφορά τις ξένες συναυλίες.Αν ήθελα να είμαι ειλικρινής η συναυλία του τελευταίου θα ήταν η τελευταία που θα ήθελα να βρεθώ.

Ο λόγος που βρέθηκα εκεί
Καθαρή περιέργεια και ίσως η ανάγκη να ακούσω μουσική,μουσική που θα με κάνει να χαλαρώσω,μουσική που δεν θα με κάνει να ψάξω και πολλά…

Οι ηλικίες αρκετά μεγάλες,κοινό που δεν βλέπεις εύκολα σε ροκ συναυλίες,καθώς πρέπει ντύσιμο,κόσμος που φαντάζομαι ήρθε στο παλαιό Φάληρο μάλλον από περιέργεια,ίσως δεν είχε κάτι άλλο να κάνει,ίσως είχαν τελειώσει και τα εισιτήρια στο Ηρώδειο, οπότε δεν μου έκανε και τρομερή εντύπωση το ότι οι θέσεις των καθήμενων ήταν γεμάτες,αν και πιο ακριβό το εισιτήριο,και η αρένα ήταν αρκετά άνετη και όλοι οι χώροι της προσβάσιμοι,μπορούσες τη μία στιγμή να πάρεις την μπύρα σου και την άλλη βρεθείς μαι ανάσα από τον Eros Ramazzoti, ο οποίος βγήκε ακριβώς στην ώρα του,στις 10, και ο κόσμος που βρέθηκε στο φαληρικό στάδιο για μιάμιση ώρα έδειξε να πέρασε καλά.

Τραγούδησε όλες τις μεγάλες του επιτυχίες,γνωστά και άγνωστα τραγούδια,μας μίλησε στα ιταλικά,στα αγγλικά και έκανε είναι η αλήθεια φιλότιμες προσπάθειες να μας μιλήσει και στα ελληνικά,αλλά δεν τα κατάφερε…

Στα συν της συναυλίας η εξαιρετική μπάντα του,ειδικά ο συμπαθέστατος ντράμερ του έκλεψε τις εντυπώσεις με το ξεχωριστό παίξιμό του,καθώς και με την υπέροχη φωνή του.Εντυπωσιακός ήχος,ακόμα πιο εντυπωσιακά τα σκηνικά που σε κάθε τραγούδι σε έβαζαν στον κόσμο του..

Ο ίδιος ο τραγουδιστής έδειχνε να περνάει καλά στην σκηνή,αεικίνητος,να χορεύει,να παίζει κιθάρα,και η φωνή του να βγαίνει αβίαστα καλή. Το ίδιο και o κόσμος,συμμετείχε,τραγούδησε(όσοι γνώριζαν την ιταλική) και φεύγοντας εκεί γύρω στις εντεκάμιση μάλλον έβαλε θετικό πρόσημο στον Ιταλό τροβαδούρο…

Σχετικά με miga art press

Τέχνη. Και καθημερινότητα. Αλλά και πώς η Τέχνη μπαίνει μέσα στην καθημερινότητά μας, ή μήπως η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από την Τέχνη; Και σκέψεις και συναισθήματα, έτσι όπως αυτά διαμορφώνονται από την επαφή μας με την Τέχνη, αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Οι τρόποι που την αντιλαμβανόμαστε και την συναισθανόμαστε. Και την Τέχνη και την καθημερινότητα. Εν τέλει, και εν ολίγοις, ο λόγος μας για Τέχνη μέσα στην καθημερινότητά μας. Κι εδώ προκύπτει το εξής: τι να πρωτο-πει κανείς; Τι να πρωτο-γράψει; Από ποια θέση; Ερωτήματα που μας ώθησαν να φτιάξουμε αυτό το blog, έτσι ώστε, από κάποια αφετηρία, και μέσω του γραπτού λόγου, να ξεκινήσουμε από κάπου. Μαζί σας. Και αν η Τέχνη γίνεται καμβάς για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις μας, ταυτόχρονα δεν αποκλείεται να διαταράσσει τα «κοινώς αποδεκτά», την «κοινή λογική», την «κοινή ησυχία». Για να βάλει –ή μήπως να σχηματοποιήσει υπάρχουσες- νέες δυναμικές στα κοινά κείμενα. Και κάπως έτσι προέκυψε η «Μύγα». Έντομο μικρό, -και όμως σκέφτεσαι κάτι πιο ενοχλητικό, ιδίως σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, σαν αυτές που έρχονται; Ασταμάτητη, και με έναν ασίγαστο βόμβο, ικανότητα στο να «ενοχλήσει», και –γιατί όχι;-, να «διαταράξει». Καλές πτήσεις! Η Συντακτική Ομάδα του «Μύγα Art Press»

Δείτε όλα τα άρθρα του/της miga art press →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *